[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το μοκασίνι

Τι έχει και κλαίει το παιδί;

Ποιος ατζαμής τού διέλυσε τη φαντασίωση της παντοδυναμίας χωρίς προηγουμένως να βάλει κάτω από τα πόδια του ένα προστατευτικό πλέγμα;

Η δικιά μας, από τότε που γύρισε ξεμαλλιασμένη, με τους φακούς επαφής καμένους από τα δακρυγόνα και με ένα παπούτσι λιγότερο από το σπρωξίδι, βράζει μέρες τώρα σε έναν απίστευτο πένθος. Κοιτάζω τη βουβή μονοσάνδαλη του καθιστικού μου και νομίζω ότι σιγά-σιγά αρχίζω να καταλαβαίνω. Όταν την μοσχαναθρέφαμε, το ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει ο αναπόφευκτος, ο καθοριστικός πρώτος ακρωτηριασμός, αλλά πού να το φανταστούμε ότι θα το ανελάμβανε προσωπικά ο Βύρων Πολύδωρας.

Αυτός ο φαντεζίστας της νέας(;) δεξιάς, σαν αρχαιολάτρης που ισχυρίζεται πως είναι, θα ΄πρεπε να γνωρίζει ότι ακόμη και οι πιο πρωτόγονες κοινωνίες προστάτευαν τους εφήβους τους από τους ευνουχισμούς και τη βία της ενήλικης ζωής και δεν τους τσάκιζαν με τη μία την αυτοπεποίθηση και την ψυχική αρτιμέλεια.

Απεναντίας, οργάνωναν στην ώρα τους ωραίες τελετές μύησης όπου η αλλαγή φάσης γινόταν πανηγυρικά και συμβολικώ τω τρόπω αντί να αναθέτουν τη δουλειά σε τίποτε πραίτορες ραβδούχους.

Δεν περιμένω από τον Βύρωνα Πολύδωρα να σταθεί με περίσκεψη πάνω από το μεγάλο έλλειμμα του πολιτισμού μας που δεν είναι άλλο από την κατάργηση του συμβολικού, δηλαδή της ευγένειας. Κι επειδή κι εγώ έχω ξεμείνει προ πολλού από συμβολικά αντικείμενα, έσκυψα πήρα από το πάτωμα το μονό μοκασίνι και είπα, αυτό πρέπει να το βάλουμε στο οικογενειακό μας άλμπουμ.