Τεστ αντοχής στα ερημικά Λέβιθα

«Εδώ στα Λέβιθα έχω τη γαλήνη μου, έχω την ηρεμία μου. Αυτά που μπορεί να μου δώσει μια πόλη, δεν μπορεί να μου τα δώσει το νησάκι αυτό και αντίστροφα. Το καθετί έχει το δικό του τίμημα…».

Συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση, που θέλει εδώ και διακόσια χρόνια- ίσως και παραπάνω- «αποκλειστικότητα» στη διαβίωση στο νησάκι Λέβιθα. Και για τον Σταύρο Καμπόσο ήταν γραφτό ότι θα στέγαζε «υποχρεωτικά» τα όνειρα και το μέλλον του ανάμεσα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα. «Είμαι εδώ από πιτσιρίκι, σχεδόν γεννήθηκα μες στη θάλασσα. Με κρατά η ιστορία μας, οι προπαππούδες μας έχουν δώσει εδώ το αίμα τους, συναισθηματικά έχω δεθεί κι εγώ με το νησί μας», λέει στα «ΝΕΑ».

Απόφοιτος Λυκείου, μαθητής του 19, μικρός αψήφησε τις παραινέσεις του διευθυντή του σχολείου του να παραμείνει στον τόπο καταγωγής του, την Πάτμο, ή να πάει να σπουδάσει. «”Σταύρο θα το μετανιώσεις”, μου έλεγε. “Εγώ έχω τρέλα με τα ζώα”, του απαντούσα και τελικά αυτή μέτρησε!», θυμάται χαμογελαστός. Μαζί με τα δύο αδέλφια του διατηρεί κτηνοτροφική μονάδα, με περίπου 700 αιγοπρόβατα στα Λέβιθα. «Όλοι δουλεύουμε στα ζώα, και οι γονείς μου όταν είναι εδώ, έντεκα είμαστε με τα πιτσιρίκια. Το μεροκάματο όμως βγαίνει δύσκολα, φέτος έχουμε κόντρα και τις αναβροχιές…».

Δεν το βάζει κάτω. Παρ΄ όλα αυτά δεν το βάζει κάτω, αφού- όπως λέει- γνωρίζει καλά πως πλέον άλλη ρότα επαγγελματικά δεν έχει. «Έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, αν ήμουν 16-17 χρόνων δεν θα ερχόμουν εδώ. Τώρα όμως, στα 38 μου, πού να πάω; Κομπιούτερ δεν ξέρω, μόνο σε οικοδομή μπορώ να δουλέψω. Όποτε πάω στην Πάτμο πνίγομαι, αισθάνομαι άχρηστος…».

Τουλάχιστον- όπως λέει- αποζημιώνεται ψυχικά από το τοπίο, τον δικό του «επίγειο παράδεισο» τον οποίο απολαμβάνει καθημερινά στα 9 τετραγωνικά χιλιόμετρα του νησιού του. «Αν τα ΄βαζα σε μια ζυγαριά όλα, θα έλεγα ότι τελικά τα καλά εδώ είναι περισσότερα, είμαι ευτυχισμένος. Το καλύτερο που μπορεί να βρει κανείς είναι η ηρεμία και η φυσική ομορφιά, έναν καταπληκτικό κόλπο, καθαρά νερά και παραλίες! Με καλό καιρό βλέπω τα φώτα στην Αστυπάλαια και τα άλλα γειτονικά νησιά, από το βουνό όλο το Αιγαίο». Στο υποτυπώδες ταβερνάκι της οικογένειας μπορούν, μάλιστα, να δοκιμάσουν το παραδοσιακό φαγητό που ετοιμάζει η μαγείρισσα του νησιού, η μητέρα του, η κυρία Ειρήνη. Η σύζυγός του, η Μαρία, εδώ και μήνες είναι υποχρεωμένη να κατοικεί στην Πάτμο, αφού ο γιος τους φοιτά από φέτος στο Δημοτικό. «Πηγαινοέρχεται, συνήθως μένει εδώ τρεις μήνες, όχι παραπάνω. Της αρέσει, αλλά να μένει μόνο περιστασιακά», εξηγεί. Ο ίδιος δεν το κρύβει ότι 16 ναυτικά μίλια, σχεδόν τρεις ώρες, από τους κάβους των γύρω νησιών η μοναξιά δύσκολα παλεύεται. «Το καλοκαίρι έχουμε το ψάρεμα και το μπάνιο μας, περνά ο χρόνος. Τον χειμώνα όμως τα πράγματα είναι ζόρικα, όταν ήμουν νεώτερος και δεν είχα οικογένεια, δεν με πείραζε…».


Από τον Οκτώβριο χωρίς τηλέφωνο…

Εδώ και πέντε μήνες το τηλέφωνο στα Λέβιθα είναι χαλασμένο. «”Αναμείνατε στο ακουστικό σας, θα έρθουν οι τεχνικοί”, μας λένε από τον ΟΤΕ», λέει έκδηλα απογοητευμένος ο Σταύρος Καμπόσος.

Στην πράξη, είναι υποχρεωμένος να επικοινωνεί με την οικογένειά του στην Πάτμο, μόνο μέσω κινητού. «Και πάλι, για να καταφέρω να συνομιλήσω, πρέπει να έρθω στο βουνό ή να βγω 50-100 μέτρα έξω από το σπίτι. Έχουμε τρελαθεί να πληρώνουμε κάρτες στα κινητά, έχω απελπιστεί τελείως, θέλω να μπορώ να περνώ και λιγάκι ανθρώπινα. Είναι κρίμα να παρακαλούν άλλους Έλληνες να μείνουν σε βραχονησίδες κι ερημονήσια και, ενώ είσαι εσύ επάνω, να βλέπεις το αρνητικό κοινωνικό πρόσωπο της Πολιτείας…».