δίκτυο

Βρεμένα «Σκυλιά»

Σκυλιά! Όνομα και πράμα. Σκυλιά αντοχής. Οι έξι «Τap Dogs». Γύρω στη μία ώρα και τέταρτο και τι δεν έπραξαν επί σκηνής «Βadminton» Ξεκίνησαν με «σκηνές δρόμου» και γυμνό τον ήχο της κλακέτας αλλά σύντομα μπήκε στο κόλπο και ο επί των κρουστών τους και έπεσαν και οι μουσικές- άμπιεντ ελεκτρόνικα- που τους συνόδευαν σε ένα «κοντσέρτο για κλακέτες και ορχήστρα»- όπου κάποιες στιγμές η ένταση της μουσικής απέβαινε ίσως εις βάρος του ήχου της κλακέτας που τον κάλυπτε. Και το σκηνικό περιβάλλον μεταβλήθηκε σε χώρο βιομηχανικό- μέχρι σπινθήρες ηλεκτροκολλήσεων τους έλουζανόπου οι έξι τάπερ, με επικεφαλής τον εξαίρετο, υπέροχα χαλαρό Τζέιμς Νταμπφάιρ- μόνιμα η τσίχλα στο στόμα-, με look εργατικό, λίγο «αλήτικο» και «προκλητικό», πανύψηλοι οι περισσότεροι, με τα τζιν, τις βερμούδες, τα φανελάκια και τα ημιάρβυλά τους, τα έδωσαν όλα. Να ξεχειλίζει η ενέργεια! Μέχρι κρεμασμένος ανάποδα από σκοινιά ένας τους χόρεψε ταπ, χτυπώντας τα πόδια του στην οροφή! Και στο τέλος έριξαν νερό με τους κουβάδες στο σκηνικό τους και το ταπ τους «μούσκεψε»- κάτι από «Τραγουδώντας στη βροχή» στο ταπ του. Όπου ψιλομπουγέλωσαν και τους θεατές της πρώτης σειράς- εφοδιασμένους, όμως, έγκαιρα από την παραγωγή με μουσαμαδιές με κουκούλες. Τρελιάρικο, λαϊκό το θέαμα, με χιούμορ χοντρό και πλάκες, οι έξι παίκτες να πειράζονται αυτοσχεδιάζοντας- σε απόλυτα οργανωμένο, πάντως, πλαίσιο- και το κοινό κατακτήθηκε από τα πρώτα λεπτά. Μπορεί το- τεράστιο, 2.500 θέσεων- θέατρο να ήταν μισογεμάτο αλλά οι παρόντες συνόδευσαν την παράσταση με ρυθμικό χειροκρότημα, ρυθμικό κροτάλισμα των δακτύλων, φωνές ενθουσιασμού, ιαχές, επευφημίες και «μπράβο»μια αποθέωση.


Ρεμπέτικα αντί ρέκβιεμ

Οι κάτοικοι της Κυψέλης, οι φορείς που στάθηκαν στο πλάι τους και τους στήριξαν, τα μέσα επικοινωνίας που πρόβαλαν τον αγώνα τους και γενικά όσοι πάλεψαν για να μη νεκρώσει ο χώρος της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης φαίνεται να κερδίζουν τη μάχη.

Από τον περασμένο Δεκέμβριο το καλαίσθητο κτίριο, που κάποιοι βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν κουφάρι ικανό να νιώσει μόνο το άγγιγμα της μπουλντόζας κατεδάφισης, γέμισε κόσμο, φιλοξένησε δημιουργούς, έργα τέχνης, συναυλίες, θεατρικά σκετς, χορευτικές παραστάσεις, σκακιστικές εκδηλώσεις και παραμένει τόπος ελεύθερης πρόσβασης και έκφρασης, ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμού, αλλά ταυτόχρονα διασκέδασης και αναψυχής. Απόψε στις 21.00 τρία ερασιτεχνικά συγκροτήματα (Μεσόηχος, Παραπεταμένοι, Ρεμπέτ Ασκέρ) θα συμμετάσχουν σε μουσική βραδιά με παραδοσιακό ήχο, έθνικ και ρεμπέτικα. Να πάμε!


Περιμένοντας τον… Γκοντό

Τι θα γίνει αυτή η θλιβερή ιστορία με το Θεατρικό Μουσείο; Δεν είναι μόνο το πρόβλημα στέγης το οποίο αντιμετωπίζει- με το μίζερο ημιυπόγειο που το στεγάζει. Είναι και το θέμα των οικονομικών του που το ταλανίζει. Κάθε τρεις και λίγο νάτο το πρόβλημα επιβίωσης. Γιατί η εκταμίευση των κονδυλίων που του έχουν αναγνωριστεί κάπου κολλάει. Και κάθε τρεις και λίγο οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι. Στον τέταρτο (!) μήνα της αναμονής βρίσκονται και πάλι. Περιμένοντας όχι τον Γκοντό αλλά τους μισθούς τους. Τους νόμιμους. Ντροπή δεν είναι, υπουργείο Πολιτισμού μου;