Φαινόμενα

Ήξερε τι ψώνιζε…

Με ακριβοπληρωμένες εκπομπές που ασχολούνται με τη φτώχεια του κόσμου όχι μόνο δεν μπορεί να πείσει η ΕΡΤ ότι «η ζωή είναι παιχνίδι» αλλά το χάνει η ίδια
Η ζωή με 200 ή 400 ευρώ τον μήνα σίγουρα δεν είναι παιχνίδι. Κι ας επιμένει ο τίτλος της εκπομπής της κρατικής ΕΡΤ, που έχει αντιγράψει την κουλτούρα της ελαφρότητας από την αμερικανική τηλεόραση, ότι ναι, «είναι παιχνίδι». Και μάλιστα ενώ ασχολείται με το όριο της φτώχειας στη χώρα (εκπομπή Δευτέρας) και πριν από μερικές ημέρες με την υπερχρέωση των ελληνικών νοικοκυριών στις τράπεζες.

Το μοναδικό παιχνίδι ενδεχομένως είναι αυτό που παίζεται στην πλάτη του πολίτη, ο οποίος πληρώνει μαζί με το πανάκριβο ρεύμα και την τσουχτερή ΕΡΤ, που φρόντισε το συμβόλαιο της παραγωγού και παρουσιάστριας Άννας Δρούζα να προβλέπει εκτός από προνομιακούς όρους αμοιβής και ειδικά προνόμια εμπορικής εκμετάλλευσης, από την ίδια, του βήματος της δημόσιας τηλεοπτικής συχνότητας (να μπορεί να εκμεταλλεύεται το περιεχόμενο και τον τίτλο της εκπομπής, να διαχειρίζεται τον διαφημιστικό χρόνο και να κάνει συμφωνίες με τους δωροθέτες κ.ά.). Είναι τουλάχιστον μαύρη ειρωνεία προς το τηλεοπτικό κοινό η συγκεκριμένη εκπομπή αίφνης να κόπτεται για τη φτώχεια του κοσμάκη, όταν το διόλου ευκαταφρόνητο κόστος της το επωμίζεται και ο εν λόγω «κοσμάκης».

Ενδεχομένως με εκπομπές για τα δύσκολα οικονομικά των «κοινών θνητών» η Δρούζα επιχειρεί να αποφύγει τα ολισθηρά μονοπάτια των ματζουνοθεραπειών μέχρι να αποφασιστεί τι μέλλει γενέσθαι με την εκπομπή της. Οι πληροφορίες τη θέλουν να έχει συμφωνήσει ήδη με το Star για την επόμενη σεζόν, ενώ προ ημερών με επιστολή της ζητούσε από τη διοίκηση της ΕΡΤ τη λύση του συμβολαίου της με το επιχείρημα ότι ο θόρυβος που δημιουργήθηκε για τους οικονομικούς όρους του συμβολαίου της τη βλάπτει επαγγελματικά και την έχει καταβάλει ψυχολογικά. Προφανώς δεν θεωρεί ότι υφίσταται την οποιαδήποτε επαγγελματική βλάβη όταν προτείνει από την εκπομπή της ματζούνια για πάσα νόσο, ούτε όταν παλαιότερα πρόβαλλε από τις εκπομπές της διάφορους γκουρού που θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι τις ανθρώπινες ανασφάλειες.

Η αλήθεια είναι ότι το είδος της τηλεόρασης που υπηρετεί η Δρούζα είναι ακριβώς αυτό που προτείνει στο εύπιστο τηλεοπτικό κοινό ψευδοθεραπείες με «μαγικά» αποτελέσματα για προβλήματα που τα προκαλούν στην ψυχή και στο κορμί οι ανταγωνιστικές συνθήκες ζωής μέσα σε ένα όλο και πιο σκληρό οικονομικό σύστημα. Με άλλα λόγια είναι το είδος της τηλεόρασης που καλλιεργεί τη διαρκή ενασχόληση του καθημερινού ανθρώπου με τον εαυτό του, που θεοποιεί τα μικρά του μέτρα προκειμένου να τον ανακουφίσει από τη διαρκή σύγκριση της ζωής του με εκείνη των ελάχιστων προνομιούχων.

Η επιλογή βέβαια αυτού του μοντέλου τηλεόρασης που εκπαιδεύει στην απολίτικη αφασία δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε τυχαία από την ΕΡΤ της κυβερνητικής στήριξης. Και θα ήταν μάλλον άδικο να προστεθεί στα προεδρικά «ολισθήματα» (του Χρήστου Παναγόπουλου) η άγνοια για το είδος: ότι πρόκειται για αμερικανιά, ότι υπερτονίζει το εγώ του ατόμου δυσχεραίνοντας κάθε μορφή συλλογικότητας, ότι στη θέση της πολιτικής διεκδίκησης τοποθετεί διάφορες θεωρίες περί αυτοπεποίθησης. Απλώς το παράκανε με την υπόθεση της φραπελιάς και έτσι αποκαλύφθηκε ότι πρόκειται για είδος τηλεόρασης που εκμεταλλεύεται κάθε μορφή σύγχρονης ανθρώπινης ανάγκης, από τον φόβο του θανάτου μέχρι τον φόβο της μοναξιάς.


Διασκεδάζουν την ουσιαστική έλλειψη φροντίδας

Η εκμετάλλευση του φόβου της μοναξιάς και της απομόνωσης της τρίτης ηλικίας δεν είναι μικρότερη όταν γίνονται εκπομπές με μια χούφτα εκπροσώπους της από ΚΑΠΗ, όπου στήνονται χοροί και πανηγύρια μεσημεριάτικα, για να διασκεδαστεί η έλλειψη ουσιαστικής φροντίδας από την πολιτεία. Και είναι εξίσου εκμετάλλευση της αγωνίας για επιβίωση εκείνων που έχουν αγγίξει το όριο της φτώχειας- αν δεν τόχουν ξεπεράσει- η εκπομπή που τους προσφέρει τηλεοπτική θέα στο πρόβλημά τους εκτονώνοντας απλώς την ένταση από την αίσθηση ότι ουδείς ασχολείται μαζί τους.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η ΕΡΤ ήξερε τι αγόραζε. Ακόμη και η ιστορία με τη φραπελιά δεν θεωρήθηκε δα και τόσο τρομερή, ώστε να ανησυχήσει, να ζητήσει συγγνώμη ή έστω να κάνει δηλώσεις η διοίκηση. Όχι μόνο αυτό, αλλά μάλλον επιτυχημένη κρίθηκε από τον πρόεδρο. Μόνο που αν είναι έτσι και πάλι χαμένος βγαίνει, αφού και η επιλογή του «πετάει» για άλλο κανάλι και η εικόνα της ΕΡΤ έχει υποστεί πλήγμα.