Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Τότε, ο Τζορτζ Μπους κήρυσσε τον πόλεμο «με βέβαιες επιδιώξεις». Χθες προειδοποίησε ότι μια ταχεία αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την ασφάλεια των ΗΠΑ. «Τέσσερα χρόνια αφότου άρχισε αυτός ο πόλεμος, η μάχη είναι δύσκολη αλλά μπορεί να κερδηθεί», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος κατά την τέταρτη επέτειο από την έναρξη του πολέμου και παραδέχτηκε ότι οι Αμερικανοί θα πρέπει ενδεχομένως να περιμένουν κι άλλες κακές μέρες.
«Αν ήξερα τότε όσα ξέρω σήμερα…» είναι πλέον η μόνιμη επωδός των υποστηρικτών του πολέμου στο Ιράκ που στη συνέχεια αποκήρυξαν το φιάσκο. Όμως, η ενοχλητική πραγματικότητα είναι πως μεγάλο μέρος της αλήθειας για τα ψευδή επιχειρήματα της κυβέρνησης υπέρ του πολέμου και για τις αλαζονικές προσδοκίες της για έναν περίπατο υπήρχε διαθέσιμη πριν από τον πόλεμο για όποιον ήθελε να τη δει, γράφει στη «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν»

Η ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οποιοσδήποτε μπορούσε να μάθει την αλήθεια για τα ψεύδη του Μπους και πριν από τον πόλεμο

ο Φρανκ Ριτς, ο οποίος παραθέτει προς επίρρωση μερικές δηλώσεις που σημάδεψαν την πορεία των ΗΠΑ προς τον πόλεμο.

7 Μαρτίου 2003:
«Δεν υπάρχουν αποδείξεις ή αληθοφανείς ενδείξεις περί αναβίωσης ενός προγράμματος κατασκευής πυρηνικών όπλων στο Ιράκ», ενώ τα ντοκουμέντα «στα οποία βασίσθηκε η πληροφορία περί πρόσφατων συναλλαγών με ουράνιο ανάμεσα στο Ιράκ και το Νίγηρα δεν είναι αυθεντικά», είχε δηλώσει ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ο επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι. Την ίδια μέρα οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ισπανία και η Βουλγαρία έφεραν προς ψήφιση στο Συμβούλιο απόφαση που ζητούσε τον αφοπλισμό του Ιράκ ώς τις 17 Μαρτίου. Κανένα από τα τρία μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ δεν ανέφερε στα δελτία ειδήσεών του τα ευρήματα του Ελ Μπαραντέι.

12 Μαρτίου 2003:
«Δεν είναι πιθανότερο η αντιπάθεια έναντι των ΗΠΑ στον ισλαμικό κόσμο να μειωθεί εν μέσω των εκδηλώσεων ενθουσιασμένων Ιρακινών που θα γιορτάζουν το τέλος του καθεστώτος;» έγραψε σε άρθρο στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν, που διεκδικεί φέτος το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία των ΗΠΑ.

16 Μαρτίου:
Οι Αμερικανοί στρατιώτες «θα γίνουν δεκτοί σαν απελευθερωτές», ο Σαντάμ «έχει μακρά σχέση με διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, περιλαμβανομένης της Αλ Κάιντα» και είναι υπερβολικό να λέει κανείς ότι στο Ιράκ θα χρειαστούν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες έπειτα από την απελευθέρωσή του, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Ντικ Τσέινι, τότε και νυν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

18 Μαρτίου:
«Υπάρχουν άφθονες αποδείξεις ότι το Ιράκ προσέφερε καταφύγιο σε μέλη της Αλ Κάιντα», έγραφε η «Ουόλ Στριτ Τζέρναλ» σ΄ ένα από τα κύρια άρθρα της στα οποία υποστήριζε αναφανδόν τον πόλεμο. (Σε κύριο άρθρο της στις 12 Φεβρουαρίου 2007, η ίδια εφημερίδα έγραψε: «Οι όποιες σχέσεις ανάμεσα στην Αλ Κάιντα και το Ιράκ είναι ένα χωριστό ζήτημα, το οποίο μόλις που αναφέρθηκε κατά την πορεία προς τον πόλεμο»).

19 Μαρτίου 2003:
«Δεν νομίζω πως είναι λογικό να κλείσουμε την πόρτα στις επιθεωρήσεις έπειτα από τρεισήμισι μήνες και μάλιστα όταν η κυβέρνηση του Ιράκ συνεργάζεται περισσότερο απ΄ ό,τι συνεργαζόταν εδώ και πάνω από μια δεκαετία», δηλώνει ο Χανς Μπλιξ, επικεφαλής των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τα όπλα του Ιράκ.

Ο Μπους κηρύσσει τον πόλεμο απευθυνόμενος προς τους Αμερικανούς από το Οβάλ Γραφείο: «Το έθνος μας μπαίνει στη σύγκρουση αυτή απρόθυμα, αλλά με βέβαιες επιδιώξεις». Η τιμή της μετοχής της Ηalliburton ήταν τότε 20,50 δολάρια. Στις 16 Μαρτίου 2007, έπειτα από «σπλιτ» που έκανε το 2006, είχε φτάσει τα 64,12 δολάρια.


«Μετάνιωσα που έριξα το άγαλμα»

Τα χέρια του είχαν ματώσει και τα μάτια του δάκρυζαν τέσσερα χρόνια πριν, όταν χτυπούσε με τη βαριά το βάθρο πάνω στο οποίο ήταν στημένο ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Σαντάμ, ύψους 6,5 μέτρων. Ο Καντίμ αλ-Τζαμπούρι είχε μιλήσει τότε για τη χαρά που ένιωσε ως επικεφαλής του πλήθους που γκρέμισε το άγαλμα στην πλατεία Φιρντούς της Βαγδάτης. Σήμερα όμως έχει μετανιώσει.

Ο Αλ-Τζαμπούρι ήταν πρωταθλητής της άρσης βαρών και είχε φυλακιστεί από τον Ουντάι, τον γιο του Σαντάμ. Γκρεμίζοντας το άγαλμα πίστευε πως γκρέμιζε μαζί και όλα όσα σήμαινε γι΄ αυτόν. «Ειλικρινά μετανιώνω που έριξα το άγαλμα», λέει στη βρετανική «Γκάρντιαν». «Οι Αμερικανοί είναι χειρότεροι από τη δικτατορία. Κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη». Προσθέτει πως προτιμούσε τη ζωή υπό τον Σαντάμ παρά υπό την αμερικανική κατοχή:

«Ο Διάβολος που ξέρεις είναι καλύτερος από τον Διάβολο που δεν ξέρεις. Δεν ξέρουμε πια ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Δεν υπάρχει βελτίωση. Ο κόσμος είναι φτωχός και οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν». Ο Σαντάμ, προσθέτει, «ήταν σαν τον Στάλιν, αλλά η κατοχή αποδεικνύεται χειρότερη».


«Ο γιος μου είναι νεκρός. Και τίποτε δεν άλλαξε»

ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ του γιου της, Ματ Φέντον, η μητέρα του Νταϊάν, τις φυλάει μέσα σ΄ ένα κουτί στο μικρό τριάρι της, στον δεύτερο όροφο ενός παλιού ξύλινου σπιτιού στο Λιτλ Φέρι μια εργατική κωμόπολη του Νιου Τζέρσεϊ. Με τον σύζυγό της και πατέρα του Ματ έχουν χωρίσει- η σχέση τους δεν άντεξε τον θάνατο του 24χρονου παιδιού τους. Ο Τζον Φέντον είχε τρελαθεί από τον πόνο. «Ήταν 18 πεζοναύτες εκείνη τη μέρα στη Φαλούτζα», λέει σήμερα. «Ήταν ανάγκη το θραύσμα να βρει αυτόν, μόλις έξι εβδομάδες αφότου είχε φτάσει στο Ιράκ;» Και θυμώνει με τον εαυτό του που τον άφησε, 17χρονο ακόμη, να καταταγεί στους πεζοναύτες, που είχε κι αυτός μπερδέψει, όπως και εκατομμύρια άλλοι Αμερικανοί, την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με το Ιράκ, που «έχαψε», όπως λέει, «την ιστορία για όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ». Ο Τζον έχει γίνει μέλος μιας οργάνωσης οικογενειών στρατιωτών που αντιτίθενται στον πόλεμο. «Ο Σαντάμ είναι νεκρός. Ο Μάθιου είναι νεκρός. Και τίποτε δεν άλλαξε», λέει η Νταϊάν. «Κι άλλα φτωχά παιδιά σκοτώνονται εκεί κάθε μέρα».