Φαινόμενα
Η σύγκρουση του πατρός Γιάννη Διώτη με την Ντορέτα Πέπα ήταν αναμενόμενη. Όπλο και των δύο, η Ιστορία. Ή μάλλον οι μυθολογικές κατασκευές που γαλούχησαν γενιές Ελλήνων
Ιστορικοθρησκευτικό ριάλιτι Η ελληνική Ιστορία αναδεικνύεται σε ιδανικό πεδίο για ριαλιτζήδικους καβγάδες, όπου ξεσπούν μαζί με τους επιστημονικούς και καημοί προσωπικοί και ιδεολογικοί
Oκαβγάς ήταν αναμενόμενος. Για την ακρίβεια ήταν και ο σκοπός για τον οποίο κλήθηκαν να συναντηθούν στο πάνελ της εκπομπής «Κοινωνία ώρα Μega» ο πατήρ Γιάννης Διώτης και η ιέρεια των δωδεκαθεϊστών Ντορέτα Πέπα. Ο ένας, εκπρόσωπος της Εκκλησίας με την κατοχυρωμένη και θεσμικώς «απόλυτη αλήθεια» της. Εκείνη, εκπρόσωπος μιας ομάδας ανθρώπων που ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να πιστεύουν σε όποιον θεό επιλέξουν· και έχουν επιλέξει τους θεούς των αρχαίων Ελλήνων. Η σύγκρουσή τους; Όμοια με εκείνη δύο επιχειρήσεων που μάχονται για την ίδια πελατεία. Όπλο και των δύο, η Ιστορία. Ή μάλλον οι μυθολογικές κατασκευές που γαλούχησαν γενιές Ελλήνων.
Ποιος μύθος λοιπόν είναι πιο ισχυρός; Εκείνος που λέει ότι είμαστε απευθείας απόγονοι του Περικλή (προσφάτως αναφέρουμε και τον Λεωνίδα) οπότε δεν μπορεί παρά να αποδεχόμαστε το Δωδεκάθεο και αν μη τι άλλο τους αρχαίους ναούς ως τόπους ελεύθερης λατρείας του; Ή μήπως ο άλλος μύθος, εκείνος που θέλει την Ορθόδοξη Εκκλησία θεματοφύλακα του ελληνικού πολιτισμού να πρωτοστατεί στην ανασύσταση του ελληνικού κράτους, για την οποία όμως δεν υπάρχει άλλη θρησκεία για τους Έλληνες πλην της ορθόδοξης; Μπέρδεμα. Το φέρνει πάντα η απόκρυψη ιστορικών στοιχείων. Η πολιτική επιλογή για την αποσιώπησή τους.
Πώς ξεμπερδευόμαστε; Αναλαμβάνουν οι ιστορικοί να ερευνήσουν, οι ακαδημαϊκοί να εγκρίνουν, αλλά εν τω μεταξύ κάνουμε τηλεόραση τον καβγά.
Και είναι πολύ θεαματική. Ιδίως υπό το φως των εκρήξεων που έχει προκαλέσει το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, όπου δεν επιβεβαιώνεται ο μύθος περί ισχυρού ρόλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Για να συμπληρωθεί μάλιστα το ωραίο θέαμα της σύγχυσης, έχει κληθεί να συνδράμει στην όξυνση και ο Κώστας Ζουράρις, αντιστασιακός τού Σχεδίου Καποδίστρια, εκ Βραχασίου, πολέμιος του βιβλίου ως αντεθνικού και προσφιλής πανελίστας εκπομπών λόγω του χειμαρρώδους και ανενδοίαστου, ιδιόμορφου λόγου του. Αναφέρει ο Καμπουράκης ότι ο ιστορικός κ. Αντώνης Λιάκος υποστηρίζει το βιβλίο, παίρνει φωτιά ο Ζουράρις.
«Και ποιος είναι ο Λιάκος; Ποια είναι η ταυτότητά του; Ένας ξοφλημένος πρώην τροτσκιστής είναι. Ένας συνεργάτης του Σόρος…».
«Τροτσκιστής και συνεργάτης του Σόρος δεν γίνεται…», παρεμβαίνει ο Οικονομέας προσπαθώντας να σώσει τα προσχήματα της εκπομπής.
«Το βιβλίο τα λέει στην πλειοψηφία του σωστά», ρίχνει λάδι στη φωτιά η ιέρεια Πέπα και με την ευκαιρία προσθέτει τη δική της ιστορική άποψη περί τού ποια θρησκεία προετοίμασε την Επανάσταση: «Οι Φιλικοί ορκίζονταν στο Δωδεκάθεο». Γίνεται έξαλλος ο πατήρ Διώτης. «Όχι, ορκίζονταν στου Χριστού την πίστη την Αγία» παρεμβαίνει ο Ζουράρις προς ενίσχυση. «Να διαβάσετε τον όρκο τους», απαντά η ιέρεια. «Η Εκκλησία βοήθησε…», παρεμβαίνει ο πατήρ Διώτης. «Η Εκκλησία σας πολέμησε τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, κυνήγησε τη θρησκεία του…», λέει η κ. Πέπα.
«Και εσείς που είστε παγανιστές;» αλλάζει το τροπάριο ο πατήρ.
«Εμείς πιστεύουμε στον παγανισμό; Εσείς είστε παγανιστές με τα κόκαλα και τους νεκρούς και τις μπογιές στους τοίχους, που τις προσκυνάτε… Αλλά όλα αυτά τα κάνετε για τις εισπράξεις και βγάζετε τις εικόνες και τα οστά του αγίου τάδε…».
«Τα οστά μοσχοβολούν…», αντιτείνει το ακλόνητο επιχείρημα ο πατήρ. «Μοσχοβολούν, αφού έχετε ρίξει ένα μπουκάλι άρωμα…», απαντά εκείνη.
Κατόπιν, γίνεται σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη, όπου κύριος δηλώνει πιστός του Λεωνίδα, διαθέτει πλήρη πολεμική εξάρτυση Σπαρτιάτη και την επιδεικνύει καλογυαλισμένη.
«Πώς την είδατε την ταινία, καλά τα λέει;» ρωτάει με εκείνη τη χαρακτηριστική, εμπρηστική αφέλεια ο Καμπουράκης.
«Ναι, μια χαρά. Έτσι ακριβώς ήταν οι Σπαρτιάτες και η ιστορία είναι σωστή. Μόνο λίγο το τέλος τα χαλάει, αλλά δεν πειράζει». Ώρες είναι να αναγορεύσουμε το Χόλιγουντ σε θεματοφύλακα της ελληνικής Ιστορίας.
Άλυτοι λογαριασμοί και λασπώδης επίθεση
Το θέαμα θα μπορούσε να είναι σπαρταριστό, αν δεν έφτανε ώς τη λασπώδη επίθεση του Κώστα Ζουράρι κατά του απόντος καθηγητή Αντώνη Λιάκου, ο οποίος τηλεφώνησε για να δηλώσει ότι ουδεμία σχέση έχει με τη Λέσχη Σόρος και ότι θα μηνύσει για συκοφαντία τον Ζουράρι. Να, λοιπόν, που οι καημοί και τα ξεμαλλιάσματα συγγενών στα ριάλιτι άνοιξαν δρόμο για να λυθούν και άλλοι λογαριασμοί, συγγενών με την ευρύτερη έννοια, πάρα πολλά χρόνια άλυτοι που ξεκινούν από την Ιστορία του ελληνικού έθνους, αλλά αγγίζουν προσωπικές επενδύσεις σε ιδεολογίες, σε αγώνες που δόθηκαν ή που δεν δόθηκαν και ζητούν δικαίωση στα τηλεπαράθυρα. Μόνο που εδώ δεν μετρούν ούτε σπουδές ούτε χρόνια που επενδύθηκαν στην ιστορική έρευνα, μετρούν οι επικοινωνιακές περσόνες, αυτοί που τα λένε «χοντρά» και διασκεδάζουν το φιλοθέαμον.












