[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Ι.Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για το κόλπο με τα αποθεματικά των Ταμείων)

Η υπόθεση των ασφαλιστικών ταμείων είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση φαυλότητας της «γαλάζιας» διακυβέρνησης. Για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή εμφανίζει όλα τα νοσηρά συμπτώματα της οικειοποίησης ενός κράτους από μια παράταξη.

Αυθαιρεσία, κομματισμός, ασυδοσία, κολλητιλίκι, λαμογιά, οικογενειοκρατία… Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το πρώτο πράγμα που έκανε η Ν.Δ. μόλις ανέβηκε στην εξουσία ήταν να καταργήσει τον έλεγχο της κίνησης των αποθεματικών. Αυτό συνέβη τον Μάιο του 2004- ούτε δύο μήνες μετά τις εκλογές!

Δεύτερον, επειδή εμφανίζει όλα τα νοσηρά χαρακτηριστικά μιας συγκεκριμένης παράταξης, αυτής που εξελέγη το 2004. Η λεγόμενη «επανίδρυση του κράτους» εξελίσσεται σε ένα πρωτοφανές οικονομικό «κόλπο γκρόσο». Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του, μέσα από τις χειρότερες συμπεριφορές του, ουδέποτε το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε το δημόσιο ταμείο λες και είναι η τσέπη του.

Μόνο από μία πράξη μιλάμε για ενδεχόμενη «μίζα» 28 εκατομμυρίων ευρώ. Το συνολικό αντικείμενο της κομπίνας φαίνεται ότι απλώνεται και στα 30 δισ. ευρώ των αποθεματικών. Μιλάμε για ποσά αδιανόητα και για διαδικασίες εξωφρενικές, με έναν κοινό παρονομαστή: έβαλαν χέρι στα λεφτά των Ταμείων.

(«Το Βήμα»)