Γηπεδογραφίες

Δώρα άδωρα

Στο περσινό πρωτάθλημα της Αργεντινής, η Μπόκα Τζούνιορς ήθελε έναν βαθμό στα δύο τελευταία παιχνίδια για να κερδίσει τον τίτλο. Τα έχασε και τα δύο- το δεύτερο στο γήπεδό της. Ισοβάθμησε με την Ιντεπεντιέντε κι έπαιξαν μπαράζ, όπου και πάλι έχασε (ενώ είχε προηγηθεί) και μαζί το πρωτάθλημα.

Το δώρο στον αντίπαλό της είχε κάποια αξία: Διακυβευόταν ένας τίτλος, παίχτηκε μπάλα, ηττήθηκε τελικά σε απευθείας μονομαχία. Στο φετινό ελληνικό πρωτάθλημα, που θα μείνει στην Ιστορία ως αυτό από το οποίο δεν θα μείνει τίποτα στην Ιστορία, ο Παναθηναϊκός διέσυρε την ΑΕΚ στη μεταξύ τους αναμέτρηση και μετά κέρδισε, με πολύ οπορτουνισμό και αρκετή τύχη, τον βέβαιο πρωταθλητή Ολυμπιακό στο γήπεδό του. Κι ύστερα έχασε δύο συνεχόμενα παιχνίδια από μικρομεσαίους αντιπάλους εντός έδρας κι αποχαιρέτησε ουσιαστικά το όνειρο της δεύτερης θέσης που οδηγεί πιθανώς στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το δώρο του στην ΑΕΚ δεν είχε τίποτα το ένδοξο. Σφραγίστηκε από γκρίνια, από συζητήσεις για πριμ, από αξιοθρήνητες εμφανίσεις μέσα σ΄ ένα εξίσου μέτριο γενικό πλαίσιο. Κι είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια μόνο χρημάτων- γιατί με το άλμα προς τα πίσω του ελληνικού ποδοσφαίρου, η διάκριση στην Ευρώπη φαντάζει σχεδόν εξωπραγματική. Ωραία περίληψη μιας θλιβερής μάχης μονόφθαλμων, από την οποία επικράτησε αυτός που απλώς δεν έβγαλε μόνος του και το άλλο του μάτι.

ΟΥΤΟΠΙΑ

Με το άλμα προς τα πίσω του ελληνικού ποδοσφαίρου, η διάκριση στην Ευρώπη φαντάζει σχεδόν εξωπραγματική

Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό. Κάτι λιγότερο από μέτριος, για μια ακόμη φορά, εκτέθηκε από έναν απλώς ποδοσφαιρικό Άρη μέσα στο Καραϊσκάκη. Δεν έχασε, αλλά είναι σαν να έχασε- αφού σιγά σιγά χάνει την εμπιστοσύνη των φιλάθλων του. Κι εδώ το δώρο που παίρνει από την ανυπαρξία των αντιπάλων του είναι δηλητηριασμένο: Θα βγει πρωταθλητής, πιθανότατα με τη μεγαλύτερη βαθμολογική διαφορά των τελευταίων χρόνων, αλλά με εντελώς αβέβαιο μέλλον.

Ηομάδα θέλει κατά τα 3/4 ανανέωση. Αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα, ή δεν γίνονται ή γίνονται με τον πιο άτσαλο τρόπο. Αρκεί να θυμηθούμε τη «διάλυση της Ριζούπολης», που υπέστη ο Παναθηναϊκός τη χρονιά που έχασε τον τίτλο στο ομώνυμο ντέρμπι, μόνο για να δει τους παίκτες που έφυγαν, να συγκροτούν την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ελλάδα και τους αντικαταστάτες τους, να παλεύουν διαρκώς μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι αντίστροφο. Πρέπει να φύγουν περισσότεροι παίκτες και ν΄ αλλάξουν περισσότερα πράγματα απ΄ όσα αντέχει. Ωραία σύνοψη ενός εθνικού ποδοσφαίρου σε πλήρες αδιέξοδο. Από το οποίο είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να το βγάλει η επερχόμενη αναμέτρηση με την Τουρκία, η οποία πέφτει σχεδόν την 25η Μαρτίου, αλλά ελπίζουμε ότι θα δώσει άλλα δώρα από τα συνήθη πολεμικά.