Φαινόμενα

Άλλοθί μας οι «κουκούλες»

Όσο ασχολούμαστε με τους «κουκουλοφόρους», δεν καταφέρνουμε να δούμε την πικρή αλήθεια: νιάτα καλοθρεμμένα διαδηλώνουν με το ίδιο αίτημα των αλλοτινών πεινασμένων, να έχουν δικαίωμα να ελπίζουν
Έχουν ξαφνιάσει οι φοιτητικές πορείες. Μαζικές. Με παλμό. Χρόνια είχαν να γίνουν τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Είναι ξεσηκωμένα τα νιάτα. Και δεν μπορεί να είναι όλα ξεσηκωμένα «γιατί βαριούνται να δώσουν εξετάσεις» ή «γιατί είναι συντηρητικά και δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε» ή «γιατί είναι κακομαθημένα και θέλουν να τα σπάσουν όλα».

Και δεν μπορεί επίσης να είναι δυνάμει «κουκουλοφόροι» όλοι τους. Το είδος υπάρχει, υπήρχε πάντα. Υπήρχε στα γήπεδα ή μάλλον ξεχυνόταν στους δρόμους μετά τους αγώνες για να ξεσπάσει μια λυσσώδης αντίδραση, που δεν την προκαλούσαν βέβαια ένα ή δυο χαμένα γκολ, αλλά συσσωρευμένη απογοήτευση, αίσθημα απόρριψης και περιθωριοποίησης, ακόμη και προσπάθεια ενηλικίωσης ορισμένων που μέσα από τη βία των δρόμων αισθάνονταν ότι «ανδρώνονται».

Και αίφνης αποδεικνύονται η «χρυσή εφεδρεία» των κυβερνητικών επιχειρημάτων κατά των κινητοποιήσεων των φοιτητών. Γίνονται το άλλοθι όχι για συλλήψεις, για σκληρά αστυνομικά μέτρα, για επιθέσεις κατά συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, που υποτίθεται «τους προστατεύουν», αλλά για κάτι πολύ χειρότερο: για να συντηρηθεί η σύγχυση στην ελληνική κοινωνία ως προς τους στόχους και κυρίως τις αιτίες της φοιτητικής εξέγερσης.

Θέλουν οι φοιτητές «να τα διαλύσουν όλα»; Τι είναι αυτοί οι… «κουκουλοφόροι» που προσφέρουν στην τηλεοπτική κάμερα εικόνες καταστροφής;

Και μόνο από το γεγονός ότι αντί να συζητούμε αιτήματα, αντί να θέτουμε τον προβληματισμό για το νομοσχέδιο που ξεσήκωσε θύελλες, αντί να ανταλλάσσουμε επιχειρήματα επί της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, συζητούμε για τους «κουκουλοφόρους», ποιοι είναι και ποιοι τους «προστατεύουν», είναι προφανές ότι κάθε άλλο παρά υπηρεσία στο φοιτητικό κίνημα προσφέρουν.

Με πόση ευκολία άλλωστε εκπρόσωποι Τύπου της Αστυνομίας ξεχύνονται στα κανάλια για να ισχυρισθούν ότι οι συλλήψεις φοιτητών έγιναν λόγω των επεισοδίων. Και ότι εκείνοι που λένε ότι αδίκως χτυπήθηκαν, αδίκως σύρθηκαν ώς την Ασφάλεια, αδίκως τους έμπλεξαν με τους «κουκουλοφόρους» μπορεί να ψεύδονται.

Ακούσαμε έναν εκπρόσωπο της Αστυνομίας να το ισχυρίζεται στο δελτίο του Αlpha του περασμένου Σαββάτου και έναν ακόμη στο δελτίο του Μega της ίδιας ημέρας. Φωτογραφίες και βίντεο επιβεβαιώνουν τους φοιτητές, που άλλωστε αφέθησαν ελεύθεροι έπειτα από μερικές ώρες, αλλά οι εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας δεν θα μπορούσαν ποτέ να παραδεχθούν ότι έκαναν λάθος οι συνάδελφοί τους.

Το εύρημα των «κουκουλοφόρων» είναι κορυφαίο. Το άλλοθι ότι τα ΜΑΤ αντιπαρατίθενται αποκλειστικά προς αυτούς, ιδανικό. Οι κουκούλες κέρδισαν τις εντυπώσεις, κέρδισαν τις συζητήσεις, κέρδισαν τον φόβο. Η συζήτηση για τα πανεπιστήμια και το μέλλον της Παιδείας θυμίζει όλο και περισσότερο κουβέντα για τα γήπεδα και την πάταξη της βίας, ώστε να μπορούν οι οικογενειάρχες να παίρνουν και τα παιδιά τους και να απολαμβάνουν μπάλα.

Γιατί δεν περιφρουρείτε την πορεία και μπαίνουν «κουκουλοφόροι»; Είναι το ερώτημα προς τα μπλοκ των φοιτητών που βρέθηκαν να κατηγορούνται ότι τους διευκολύνουν. Λες και είναι οπαδοί ομάδων και τους κατηγορούν για επεισόδια στο γήπεδο. Λίγο ακόμη και θα τους απειλήσουν με αποκλεισμό της ομάδας τους. Έτοιμος είναι ο Πολύδωρας.

Μόνο που το πρόβλημα με τους φοιτητές είναι ακριβώς το αντίστροφο. Δεν φοβούνται τον αποκλεισμό, αισθάνονται ήδη αποκλεισμένοι, από αυτό που κάποτε οι νέοι ονόμαζαν μέλλον και είχε μέσα του την ελπίδα.

Δεν κατεβαίνουν για να χαζέψουν μπάλα αυτά τα παιδιά, αλλά για να διεκδικήσουν το δικαίωμα να ελπίζουν.


Πώς τα καταφέραμε έτσι;

Εποχές και εικόνες οξύμωρες: νιάτα καλοθρεμμένα τα περισσότερα, καλομαθημένα ώς εδώ, αλλά με την ίδια αγωνία που είχαν κάποτε τα πεινασμένα για να κερδίσουν δικαίωμα στην ελπίδα. Μα πώς τα καταφέραμε έτσι;

Α! Εκείνες οι «κουκούλες» μοιάζουν με ύστατο άλλοθι του κόσμου των ενηλίκων, του Πολύδωρα και των συν αυτώ για να επιβεβαιώσουν την αδιέξοδη εξουσία τους, των αριστερών κομμάτων για να επιβεβαιώσουν την προστασία τους και της τηλεόρασης, φυσικά, για να επιβεβαιώσει την αφασία της, που θυμάται τα νιάτα όταν γίνονται καταλήψεις και επεισόδια με κουκουλοφόρους.