Ξέρω πού σκότωσαν αγνοούμενους

«Κλείνω τα μάτια μου και τη βλέπω μπροστά μου ακόμη, ύστερα από 33 χρόνια, την κυρά Μυροφόρα. Μακάρι ο γιος της να ζει»! Συναντήσαμε- δεύτερη φορά- για μια μεγάλη συνέντευξη τον Τούρκο δεκανέα, που τον Αύγουστο του 1974 είχε παραλάβει τον νεώτερο αγνοούμενο της κυπριακής τραγωδίας και τον παρέδωσε στους γιατρούς.

Αυτή τη φορά, ήμουν με τον αρχισυντάκτη του «Πολίτη» της Κύπρου, τον Ανδρέα Παράσχο. Αυτός είχε δημοσιεύσει στον «Πολίτη» το έγγραφο του τουρκικού στρατού, το οποίο αποκάλυπτε ότι ο πεντάχρονος αγνοούμενος είχε μεταφερθεί τότε στην Τουρκία. Μόλις αναδημοσίευσε το θέμα η τουρκική «Σαμπάχ», η ιστορία του Χρηστάκη πήρε νέα τροπή. Άρχισαν να φτάνουν ηλεκτρονικά μηνύματα από ολόκληρη την Τουρκία, τόσο στον «Π» όσο και στον Ενγκίν Μπας, τον δημοσιογράφο της «Σαμπάχ» που κάλυψε το θέμα. Εκτός από τον δεκανέα, επικοινώνησαν κι άλλοι. Πολλοί! Ήθελαν τώρα να μιλήσουν, να καταθέσουν τη μαρτυρία τους. Θέλαμε να κάνουμε μια μεγάλη συνέντευξη με τον δεκανέα για να καλύψουμε όλα τα γεγονότα που είχε ζήσει τους τέσσερις μήνες της θητείας του στην Κύπρο, αλλά δεν υπήρχε χρόνος.

Το δεύτερο ραντεβού με τον Τούρκο δεκανέα ορίστηκε για την Παρασκευή το μεσημέρι. Μας περίμενε στο σπίτι του. Βγάλαμε τα παπούτσια μας, όπως συνηθίζεται

ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ

Όταν έγινε γνωστή η ιστορία του μικρότερου Ελληνοκύπριου αγνοούμενου κι άλλοι πολλοί Τούρκοι ζήτησαν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους

στα τουρκικά σπίτια, και μπήκαμε. Ο υπολογιστής του ήταν ανοιχτός στο Google Εarth, εστιασμένος στην Κύπρο. Ήταν ολμιστής, από τους πρώτους Τούρκους στρατιώτες που πάτησαν το πόδι τους στην Κύπρο μόλις άρχισε ο πόλεμος, στις 20 Ιουλίου. Βρέθηκε τυχαία στο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Δίκωμο όταν η κυρά Μυροφόρα συγκλονισμένη μετέφερε στην αγκαλιά της το τραυματισμένο παιδί της. «Στο μυαλό μου ήρθαν αμέσως τα δύο παιδιά μου, η κόρη μου και ο γιος μου», λέει ο δεκανέας. Παρέδωσε ο ίδιος το παιδί στους γιατρούς. Παρέμεινε εκεί τέσσερις ώρες φροντίζοντας την κυρά Μυροφόρα. «Μη φοβάσαι», της έλεγε, «δεν είναι τίποτα σοβαρό λένε οι γιατροί, άλλωστε είναι χτυπημένο στο πόδι, δεν κινδυνεύει». Έδωσε ακόμη και φαγητό στην κυρά Μυροφόρα ο δεκανέας. «Τι φαγητό της έδωσες;», τον ρωτήσαμε. «Δεν θυμάμαι…», μας απάντησε. Θυμάται όμως η κυρά Μυροφόρα: μελιτζάνες με κρέας! Ο δεκανέας γνωρίζει ότι το παιδί στάλθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο στα Άδανα. Δεν το είδε ο ίδιος να επιβιβάζεται στο ελικόπτερο, αλλά το έμαθε αργότερα.

«Δεν έχεις επιλογή»
«Ο πόλεμος είναι άσχημο πράγμα. Είμαι εναντίον του πολέμου, αλλά όταν βρεθείς στη μάχη και σε διατάξει ο διοικητής σου να σκοτώσεις, πρέπει να το κάνεις. Δεν έχεις επιλογή», μου λέει ο δεκανέας κοιτάζοντάς με στα μάτια λες και προσπαθούσε να βρει την ψυχική του γαλήνη και να εξιλεωθεί.

Αυτή ήταν η εισαγωγή του για να μας περιγράψει τους σκοτωμούς που έζησε τις ημέρες της εισβολής. Η μαρτυρία του ίσως βοηθήσει τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων να ανακαλύψει και άλλους τάφους αγνοουμένων. Στο Συχαρί σκοτώθηκαν τέσσερις νέοι Ε/Κ, στην περιοχή Σαμίτ Μάντρες άλλοι τέσσερις νέοι… Είναι σημαντικό, γιατί οι συγγενείς των αγνοουμένων θα ησυχάσουν μόνο όταν εξακριβωθεί η τύχη των δικών τους και γίνουν οι ταφές τους όπως τους αρμόζει. Έτσι και για την κυρά Μυροφόρα. Θα ησυχάσει μόνο όταν μάθει τι απέγινε το αγοράκι της. Ακόμη και αν αποδειχθεί ότι είναι νεκρό, η κυρά Μυροφόρα θα ησυχάσει…


«Είδε κανείς τον Χρήστο Γεωργίου;»

ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ τίτλο: «Είδε κανείς τον Χρήστο Γεωργίου;», η εφημερίδα «Ραντικάλ» χθες καλούσε τον τουρκικό λαό να ψάξει στους κόλπους του να βρει τον νεαρότερο αγνοούμενο της κυπριακής τραγωδίας. Καλεί επίσης τον στρατό να δώσει εξηγήσεις για την τύχη του.

«Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Ποια είναι η τύχη του Χρήστου; Αν πέθανε, πώς πέθανε; Πού είναι το πιστοποιητικό θανάτου ή το πιστοποιητικό ταφής του; Εάν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, ο καλύτερος τρόπος για να καταρριφθεί είναι να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Όλοι όσοι είχαν να πουν κάτι για το θέμα το είπαν, εκτός από το Γενικό Επιτελείο Στρατού» καταλήγει ο Ερντάλ Γκιουβέν της «Ραντικάλ», προκαλώντας τον τουρκικό στρατό να δώσει απαντήσεις.


Η σωτηρία ενός 16χρονου και το πλιάτσικο στις ελληνικές βιομηχανίες

Ο ΤΟΥΡΚΟΣ δεκανέας περηφανεύεται για ένα ακόμη περιστατικό. «Έσωσα κι ένα δεκαεξάχρονο παιδί», μας λέει και διηγείται την ιστορία: «Ήταν ένα λεωφορείο γεμάτο ηλικιωμένους, μάλλον για να τους στείλουν στην ελληνοκυπριακη πλευρά να σωθούν. Στο τελευταίο κάθισμα καθόταν ένας παππούλης πληγωμένος. Είχε αίματα στο μέρος της καρδιάς. Έξω από το λεωφορείο ήταν τέσσερις νέοι. Ήξερα ότι θα τους σκότωναν μόλις έφευγε το λεωφορείο.

Συγκινήθηκα όταν είδα τον έναν από αυτούς, γύρω στα 16, να ακουμπά το τζάμι του λεωφορείου και να κοιτά τον τραυματισμένο παππού με μάτια δακρυσμένα. Τον ρώτησα με τα λίγα αγγλικά που ήξερα αν ήταν ο πατέρας του. Μου απάντησε ναι. Τον πήρα τότε από το χέρι και τον ανέβασα στο λεωφορείο. Σήκωσα αυτόν που καθόταν δίπλα στον παππού και έβαλα τον δεκαεξάχρονο στη θέση του. Ο παππούς σηκώθηκε και με φίλησε στο μάγουλο!».

Τι έγινε όμως ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα στον παππού;

Επειδή ήταν και εκείνος ηλικιωμένος, ο δεκανέας, που είδε έναν χοντρούλη αλλά πιο νεαρό σε ηλικία, τον σήκωσε και έβαλε τον ηλικιωμένο στη θέση του. Λίγη ώρα αργότερα αφού έφυγε το λεωφορείο, ο τουρκικός στρατός σκότωσε τον χοντρούλη μαζί με τους άλλους τρεις νέους. Και εκεί υπάρχει τάφος τεσσάρων ανθρώπων.

Ο Τούρκος δεκανέας «αγαπά τον τουρκικό στρατό», αλλά δεν διστάζει να μιλήσει γι΄ αυτούς που χρησιμοποίησαν «βρώμικες μεθόδους». Μίλησε για έναν σκληροτράχηλο αξιωματικό. Τον είδε να βασανίζει νέους ανθρώπους πριν τους σκοτώσει. Ο ίδιος αυτός αξιωματικός συνεργάστηκε τότε με τον Τουρκοκύπριο επιχειρηματία Νασίλ Ναδίρ, που κρύβεται σήμερα στα κατεχόμενα επειδή καταζητείται από την Ιντερπόλ για απάτες στο Λονδίνο. «Θα σας πω πώς έγινε πλούσιος ο Ασίλ Ναδίρ με 30 φορτηγά του στρατού, στη βιομηχανική περιοχή της Μια Μηλιάς, έξω από τη Λευκωσία. Δυο μέρες φορτώναμε ρουχισμό και μηχανές από τα ελληνοτουρκικά εργοστάσια και τα μεταφέραμε στο εργοστάσιο του Ασίλ Ναδίρ!». Η αμοιβή των στρατιωτών ήταν ένα πλουσιοπάροχο γεύμα στο ξενοδοχείο Σαράι στη Λευκωσία. Από εκεί και η φωτογραφία που μας έδωσε. Την είχε βγάλει τη μέρα εκείνη κοντά στο Σαράι, λίγο μετά τον δείπνο.