Στο στόχαστρο ο Τσέινι

Με τα μάτια στραμμένα στον Ντικ Τσέινι, οι επικριτές της αμερικανικής κυβέρνησης προσβλέπουν τώρα στους Δημοκρατικούς για να λογοδοτήσουν εκείνοι που είπαν ψέματα στον λαό για τον πόλεμο στο Ιράκ.

Με το Κογκρέσο υπό τον έλεγχό τους, οι Δημοκρατικοί αναμένεται να ζητήσουν τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει τον σκοτεινό ρόλο που έπαιξε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος στην υπόθεση Λίμπι. Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής της Νέας Υόρκης Τσαρλς Σάμερ ήταν ο πρώτος που έθεσε τέτοιο θέμα. «Νομίζω ότι επικρατεί η πεποίθηση στο κοινό πως ο Λίμπι δεν ήταν παρά ένας αποδιοπομπαίος τράγος», δήλωσε ο γερουσιαστής. «Τώρα θα αποκαλυφθεί η χειραγώγηση

ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ

Αναμένεται να ζητήσουν τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει τον σκοτεινό ρόλο του στην υπόθεση Λίμπι

των πληροφοριών πριν και μετά τον πόλεμο στο Ιράκ».

Όμως, θέμα Τσέινι θέτουν και μερικοί από τους ίδιους τους Ρεπουμπλικανούς. «Είναι σαφές πως ό,τι έκανε ο Λίμπι στην υπόθεση Ουίλσον ήταν κατ΄ εντολήν του Ντικ», λέει ο Κένεθ Άντελμαν, πρώην μέλος της κυβέρνησης Ρίγκαν που διέκοψε τις σχέσεις του με τον Τσέινι εξαιτίας του πολέμου στο Ιράκ. «Ήταν ξεκάθαρο ότι ο Τσέινι ήθελε να φάει τον Ουίλσον».

Έτσι, η καταδίκη του Λίμπι φέρνει τον Τσέινι στο επίκεντρο μιας νέας πολιτικής καταιγίδας, η οποία υποχρεώνει τον Λευκό Οίκο να δώσει την πλήρη κάλυψή του στον αντιπρόεδρο. «Η άποψη ότι μειώθηκε κάπως ο αντιπρόεδρος δεν αληθεύει», δήλωσε χθες ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τόνι Σνόου. «Ο αντιπρόεδρος παραμένει έμπιστος σύμβουλος του προέδρου». Από νομική άποψη, το δικαστήριο μίλησε στην υπόθεση Λίμπι. Ο στενός συνεργάτης του Αμερικανού αντιπροέδρου βρέθηκε ένοχος για παρακώλυση του έργου της Δικαιοσύνης και ψευδορκία και αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης έως και 25 ετών. Πολλοί στην Αμερική, όμως, πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη δίκη του Ντικ Τσέινι, τις εντολές του οποίου εκτελούσε ο συνεργάτης του. Από πολιτική άποψη, λοιπόν, εκκρεμεί η ετυμηγορία για τον Ντικ Τσέινι, «τον πιο ισχυρό αντιπρόεδρο στην αμερικανική ιστορία και ίσως τον πιο μυστικοπαθή», όπως τον χαρακτηρίζουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Και όχι μόνο γι΄ αυτόν, αλλά και για τον πρόεδρο Μπους και τον Τόνι Μπλερ. Ως γνωστόν, ο Βρετανός πρωθυπουργός ήταν ο πρώτος που το 2002 ισχυρίστηκε ότι ο Σαντάμ αγόραζε ουράνιο από τον Νίγηρα για πυρηνικά όπλα. Και το 2003, παρά τις επιφυλάξεις της CΙΑ, ο Τζορτζ Μπους ήταν εκείνος που επανέλαβε τον ισχυρισμό του Μπλερ που αποτέλεσε το κυριότερο επιχείρημα για την εισβολή στο Ιράκ.

«Η δίκη ήταν σαν χίλιες μαχαιριές για τον Τσέινι», λέει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο Σκοτ Ριντ, σχεδιαστής της στρατηγικής των Ρεπουμπλικανών.

«Τον πλήγωσε στην κυβέρνηση, τον πλήγωσε στο Κογκρέσο, τον πλήγωσε και στον κόσμο, επειδή αποκάλυψε τον τρόπο που λειτουργεί ο Λευκός Οίκος».


Η εκδίκηση ήταν σκληρή

ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ από την εισβολή στο Ιράκ, η CΙΑ είχε στείλει τον πρώην πρεσβευτή Τζόζεφ Ουίλσον στον Νίγηρα να ερευνήσει τον βρετανικό ισχυρισμό. Αποδείχτηκε ότι ήταν ψευδής. Έτσι, όταν δεν βρέθηκε ούτε ίχνος όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ μετά την εισβολή, ο Ουίλσον κατηγόρησε δημοσίως τον πρόεδρο Μπους ότι είχε πει ψέματα στον αμερικανικό λαό. Η εκδίκηση του Αμερικανού αντιπροέδρου υπήρξε σκληρή: έβαλε τον στενό συνεργάτη του Λιούις Λίμπι να αποκαλύψει στον Τύπο την ταυτότητα της Βάλερι Πλέιμ, συζύγου του Ουίλσον, η οποία ήταν μυστικός πράκτορας της CΙΑ. Η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός μυστικού πράκτορα είναι σοβαρό ποινικό αδίκημα στις ΗΠΑ, επειδή εκθέτει τη ζωή του σε σοβαρό κίνδυνο. Στις ανακρίσεις που ακολούθησαν, ο Λίμπι παρακώλυσε το έργο της Δικαιοσύνης για να συγκαλύψει την υπόθεση. Γι΄ αυτό και καταδικάστηκε. Ο άνθρωπος του Τσέινι είναι ο πρώτος αξιωματούχος της κυβέρνησης Μπους που καταδικάζεται για κάτι που έχει σχέση με τα απατηλά επιχειρήματα τα οποία οδήγησαν στην εισβολή στο Ιράκ. Στο Δημοκρατικό Κόμμα ελπίζουν πως ίσως δεν θα είναι ο τελευταίος.


[ ΓΝΩΜΗ ] Ακατάλληλος άνθρωπος

Κάθε σταθμός στην περιοδεία του προέδρου Μπους στη Λατινική Αμερική έχει τη δική του ατζέντα: αιθανόλη και απελευθέρωση του εμπορίου στη Βραζιλία, εμπορική συμφωνία στην Ουρουγουάη, δίωξη των ναρκωτικών στην Κολομβία, μετανάστευση στο Μεξικό και τη Γουατεμάλα. Όμως, όσον αφορά την αντιμετώπιση του Τσάβες, αυτή η περιοδεία είναι αργοπορημένη.

Η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή έχει αλλάξει. Χάρη στα απεριόριστα έσοδα από το πετρέλαιο και τις ατέλειωτες στρατιές από Κουβανούς γιατρούς, εκπαιδευτικούς και προσωπικό ασφαλείας- και σύντομα άφθονα ρωσικά όπλα made in Venezuela- ο Τσάβες εκμεταλλεύθηκε επιδέξια την απογοήτευση που προκάλεσαν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις των δύο περασμένων δεκαετιών στους φτωχούς της περιοχής. Ο Τσάβες επεξέτεινε την επιρροή του μέχρι τη Βολιβία, όπου ο Έβο Μοράλες τον λατρεύει, την Αργεντινή, όπου αυτός μαζί με τον λαϊκιστή συνάδελφό του Νέστορ Κίρσνερ ετοιμάζουν μαζική διαδήλωση κατά του Μπους, και τον Ισημερινό και τη Νικαράγουα, μέσω γενναίων δωρεών. Σειρά έχουν η Γουατεμάλα και η Παραγουάη.

Το αν ο Τσάβες θέλει να καταστρέψει την οικονομία της Βενεζουέλας, αφορά μόνο τον λαό της χώρας. Όμως το αν θέλει να επεκτείνει την εξουσία του και αλλού, αφορά τους πάντες. Είναι δουλειά όλων να αποκρούσουν τις λαϊκιστικές αυταπάτες.

Ο Τζορτζ Μπους είναι ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος γι΄ αυτή την αποστολή. Είναι εξαιρετικά αντιπαθής στη Λατινική Αμερική- από το ταξίδι του Νίξον, το 1959, έχουν να πραγματοποιηθούν τέτοιες διαδηλώσεις. Και μετά την 11η Σεπτεμβρίου έχει παραμελήσει το νότιο ημισφαίριο. Πολλοί λένε πως αν υπερασπιστεί τη δημοκρατία στη Λατινική Αμερική όπως την υπερασπίστηκε στο Ιράκ, τότε… ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Το καλό είναι ότι υπάρχει κάποιος που είναι κατάλληλος γι΄ αυτή τη δουλειά: ο Φελίπε Καλντερόν. Ο πρόεδρος του Μεξικού είναι ο καταλληλότερος για μια ιδεολογική αντιπαράθεση με τον Τσάβες και τους αδελφούς Κάστρο.

Αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για την ανάσχεση της επιρροής τους: με τις ιδέες του Μεξικού και των φίλων του και όχι με τις βίαιες απόπειρες της Αμερικής.

Ο Χόρχε Καστανιέντα υπήρξε υπουργός Εξωτερικών του Μεξικού (2000-2003) επί προεδρίας Βισέντε Φοξ.