Φαινόμενα

Μάτια διάπλατα κλειστά

Από τη σύγχυση αιτημάτων για την Παιδεία φτάσαμε στη σύγχυση εννοιών, τι είναι «συντηρητισμός» και τι είναι «εκλεγμένος εκπρόσωπος» του λαού
«Oι μόνες φλόγες που έχουν στα μάτια τους οι φοιτητές είναι οι φλόγες των μολότοφ». Τη φράση ξεστόμισε εν εξάλλω ο βουλευτής της Ν.Δ. Νίκος Γεωργιάδης, αφήνοντας άφωνο το πάνελ της «Ανατροπής». Και δεν ήταν η μόνη που χαρακτήρισε ένα παραλήρημα ακραίου συντηρητισμού για το πώς ερμηνεύει τη δημοκρατία και τις αλλαγές στην Παιδεία το κυβερνών κόμμα.

Η σύγχυση όμως εννοιών αποκάλυψε στη συνέχεια και το πρόβλημα. Η Παιδεία δεν είναι απλώς πεδίο όπου δίνονται εδώ και μερικούς μήνες μάχες, αλλά το πεδίο όπου δίνονται επί δεκαετίες οι πιο σκληρές και αντιπροσωπευτικές των αντικρουόμενων νοοτροπιών του έθνους. Και αυτές ξεδιπλώθηκαν από καθηγητές πανεπιστημιακών σχολών που εκπροσωπούσαν όσο το δυνατόν περισσότερες απόψεις, από λαλίστατο εκπρόσωπο των καταληψιών φοιτητών, αλλά και από φοιτητές που δεν ανήκαν σε παρατάξεις, που απλώς θέλουν να τελειώνουν με τις σπουδές και οι καταλήψεις ανατρέπουν το πρόγραμμά τους («κανονικούς» (!) τους χαρακτήριζε ο Γιάννης Πρετεντέρης).

Και δίπλα σε αυτούς, από την πλευρά της κυβέρνησης ο κ. Γεωργιάδης με τις εμπρηστικές απόψεις ότι οι «καταλήψεις είναι αντιδραστικές», η Άννα Παναγιωταρέα με τον διπλό ρόλο της δημοσιογράφου και αναπληρώτριας καθηγήτριας ΜΜΕ, που έλεγε ότι το φοιτητικό κίνημα είναι μια έκρηξη συντηρητισμού «γιατί κανείς δεν θέλει να αλλάξει τίποτε», και ο Μανώλης Αναγνωστάκης εκ του πρωινού Σαββατοκυριακάτικου του Μega που φώναζε ότι οι φοιτητές τη μόνη αξία που έχουν στα χέρια τους και αναγνωρίζουν είναι η κομματική τους ταυτότητα και «αρπάχτηκε» από το πρώτο λεπτό με τον κ. Γεωργιάδη, που βλέπει στους φοιτητές μόνο κουκουλοφόρους και καταστροφείς.

Απίστευτη έλλειψη στοιχειώδους ευαισθησίας πολιτικού που εκπροσωπεί κυβερνών κόμμα και που ακόμη και αν πιστεύει πως οι νέοι του τόπου είναι τρελαμένοι ταραξίες και τίποτε άλλο- πλην, ενδεχομένως, των πειθαρχημένων στις επιταγές των γονιών και της κυβέρνησης – θα όφειλε τουλάχιστον ευγένεια προς τον λαό που πληρώνει τον μισθό του.

«Όπως και αν εξελιχθεί το φοιτητικό κίνημα αυτών των ημερών, μόνον ως νικηφόρο μπορεί να χαρακτηριστεί» επέμενε με τη σειρά του ο αντιπρύτανης του Πολυτεχνείου Γεράσιμος Σπαθής, για να ξεσηκώσει έντονες διαμαρτυρίες από την Άννα Παναγιωταρέα, που του φώναξε ότι είναι απλώς ένα «ξέσπασμα συντηρητισμού» και ως τέτοιο θα καταγραφεί στην ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι από την εποχή της μεταπολίτευσης και εντεύθεν είναι η μαζικότερη φοιτητική εξέγερση, αλλά και στη μεγαλύτερη σύγχυση. Όχι μόνο των φοιτητών, κυρίως της κοινωνίας απέναντί τους.

«Συντηρητικοί»; Όπως τους χαρακτήρισε η Άννα Παναγιωταρέα, επειδή θέλουν να μείνουν όλα ακίνητα; Έχουν μπερδευτεί οι έννοιες. «Συντηρητισμός» ήταν, για παράδειγμα, μέχρι σήμερα η ευνοιοκρατία σε κάθε τομέα, κοινωνικό και επαγγελματικό, ήταν η έλλειψη κριτηρίων που διευκόλυνε την ανέλιξη στους επαγγελματικούς χώρους εκείνων οι οποίοι εκάστοτε είχαν καλές σχέσεις με την εξουσία και όχι απαραιτήτως των ικανοτέρων. Με αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία πλήθους τομέων του δημόσιου βίου και του πανεπιστημίου.


Σιωπή, μιλάει ο «εκπρόσωπος»

Σε μια εντυπωσιακή επίδειξη αλαζονείας, δεν παρέλειψε ο κ. Γεωργιάδης να τονίσει τρεις- τέσσερις φορές απευθυνόμενος προς τον συν-πανελίστα του φοιτητή ότι οφείλει να τον σέβεται όταν μιλάει, γιατί «στο κάτω κάτω είναι ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος του ελληνικού λαού».

Μήπως η σωστή σειρά είναι το αντίστροφο; Ότι θα έπρεπε να ακούει «ο εκλεγμένος εκπρόσωπος» τον λαό και μάλιστα τα νιάτα, αφού ακριβώς γι΄ αυτό εκλέγονται οι πολιτικοί στη δημοκρατία; Αλλά μάλλον πιστεύει ότι οι φοιτητές δεν είναι λαός και πάντως δεν είναι εκ του λαού εκπορευόμενοι. Μήπως κάποιος έπρεπε να πει στον βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου ότι δουλειά του δεν είναι να φιμώνει όσους εκφράζουν αντίθετη γνώμη με επιχείρημα τη «δημοκρατική εκλογή» του, αλλά να επιβεβαιώνει την ορθότητά της με τον σεβασμό στην άλλη άποψη;

Αποκαλυπτική πάντως, ακόμη και μέσα στην πολτώδη σύγχυση των επιχειρημάτων, η εκπομπή επιβεβαίωσε με τη φασαριόζικη μορφή της ότι τα χρόνια που η αδράνεια στον τομέα της Παιδείας διαδεχόταν τις αποσπασματικές παρεμβάσεις κυβερνήσεων, οι οποίες ουδέποτε απέδωσαν, διαμορφώθηκαν απόψεις στέρεες από κάθε πλευρά, που είναι τουλάχιστον αδύνατον να διασταυρωθούν και να αλληλοζυμωθούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο.