δίκτυο

Ε- ε- έρχονται!

Επιτέλους, τον δρόμο προς την Ελλάδα παίρνουν και δύο ακόμη αρχαιότητες που διεκδικούσε η χώρα μας από το Μουσείο Γκετί. Το σπάνιο χρυσό μακεδονικό στεφάνι του 4ου αι. π.Χ. και η αρχαϊκή μαρμάρινη κόρη από την Πάρο- οι δύο τελευταίες από τις τέσσερις συνολικά αρχαιότητες που διεκδικούσε η χώρα μας από το αμερικανικό ιδιωτικό μουσείο – θα πατήσουν στα πάτρια εδάφη στις 23 Μαρτίου. Μετά βαΐων και κλάδων ωστόσο θα γίνει η παρουσίασή τους στις 28 Μαρτίου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου θα μείνουν για ένα διάστημα προς έκθεση. Τέλος καλό για μια υπόθεση που εκκρεμούσε για χρόνια. Και μια καλή αρχή για να νέες επιτυχημένες διεκδικήσεις;


O Μεγάλος και οι μικροί

Τον έβλεπα, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα. Τον Κώστα Πασχάλη. Σ΄ ένα βίντεο του ΄72. Μάκβεθ στον «Μάκβεθ» του Βέρντι, παραγωγή του Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν- τραγουδούσε ήδη στο εξωτερικό, αλλά αυτό ήταν το διεθνές διαβατήριό του. Που τον εκτίναξε. Καθόλου τυχαία. Τον έβλεπα στη μέτρια κινηματογράφηση μιας νευρώδους αλλά «παλιάς» πλέον παράστασης, πλάι σε καλλιτέχνες παλαιάς σχολής, να κυριαρχεί. Σύγχρονος όσο ποτέ. Τριάντα πέντε χρόνια πριν… Μια φωνή υπέροχα σταθμισμένη, απόλυτα ελεγχόμενη, γαλήνια και μαζί ανησυχητικά σκούρα. «Γειωμένος» στο σανίδι, γοητευτικός, με κίνηση έξοχη, υποκριτική πολύ πάνω από τον μέσο όρο της όπερας, παρασάγγας απέχουσα από τους γύρω του αλλά και, χωρίς τη σύγκριση, απόλυτα κοντά, όχι μόνο στον Βέρντι αλλά και στον Σαίξπηρ. Αυτό που λέμε Ερμηνεία. Με το έψιλον κεφαλαίο. Σπουδαία Ερμηνεία. Με συγκίνηση θυμόμουν τη μέρα, την ανεξάλειπτη από τη μνήμη, που τον είδα, καλοκαίρι του ΄69, στον ίδιο ρόλο στο Ηρώδειο. Και σκεφτόμουν: αυτά τα ανθρωπάκια, τα ψοφοδεή μπροστά στις «θεαματικότητες», τα χωρίς κανένα όραμα, που διοικούν τα κρατικά κανάλια και που ρίχνουν τα εκατομμύρια με τη σέσουλα σε ευρωφεστιβαλικές βλαχογκλαμουριές και σε φτηνιάρικα, αμόρφωτα «ριάλιτι», δεν όφειλαν ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Κώστα Πασχάλη; Αν δεν ήταν ο Αλέξης ο Κωστάλας κι αυτή η εκπομπή «Μεγάλες παραστάσεις» που με τα δόντια κρατάει στην ΕΤ1, αμφιβάλλω αν θα βλέπαμε ακόμα και το συγκεκριμένο βίντεο. Αλλά κι αυτό το βίντεο, οι μίζεροι, οι θλιβεροί, οι άσχετοι, το «έσπασαν»- ένα έργο τέχνης- σε δύο Δευτέρες και το έριξαν μία με τρεις τα ξημερώματα! Μπας και η δόση μας πέσει βαριά. Ντροπή! Έξω!


Ζητείται βούληση

Η οικονομική τύχη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου αιωρείται μεταξύ υπουργείων Πολιτισμού και Οικονομικών και από ό,τι καταλαβαίνουμε, κανένα από τα δύο δεν… βιάζεται να το κάνει δικό του. Αυτά συμπεράναμε από τις δηλώσεις του υπουργού Πολιτισμού πως διοικητικά το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, εξασφαλίσαμε να ανήκει στο ΥΠΠΟ, αλλά οικονομικά όλα παίζονται (δηλαδή, αν θα ανήκει στον πολιτισμό ή το εμπόριο και στο υπουργείο Οικονομικών). Όλα αυτά γιατί το ΕΚΚ εντάχθηκε στις ΔΕΚΟ, αλλά επιχειρείται να έχει ειδική μεταχείριση και να μη χάσει τον πολιτιστικό χαρακτήρα του. Τώρα, θα πείτε, κορόιδο είναι ο Αλογοσκούφης να το πάρει στις πλάτες του; Γι΄ αυτό, χρειάζεται πολιτική βούληση. Αυτή αναζητείται, λοιπόν…