[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η ενοχή της γαρδένιας

Σταδίου και Χρήστου Λαδά γωνία. Πολλές φορές ούτε που την πρόσεχες όπως στεκόταν ένα κουβαράκι ντυμένο στα μαύρα με μια τόση δα λευκή πινελίτσα στην άκρη του ζαρωμένου της χεριού.

Ήταν οι λιγοστές γαρδένιες που πουλούσε εκείνη η γιαγιά που μου είχε «χαλάσει» πολλά βράδια όταν έβγαινα κουρασμένη από τη δουλειά. Δεν άντεχα να τη βλέπω εκεί, να τρέμει και να αναζητά ζευγαράκια που έβγαιναν από το σινεμά για να δώσει τα λουλούδια της. Κάποιες φορές είχα επιχειρήσει να τη ρωτήσω πού ζει, αν έχει δικούς της ανθρώπους, αλλά δεν απαντούσε. Μόνο ευχές έδινε όταν έπεφταν κάποια κέρματα στο δισκάκι της. Ευχές αρκετές για να φουντώσουν κι άλλο οι ενοχές που δεν μπορούσα να τη βοηθήσω περισσότερο. Κι αν δεν ήταν η γιαγιά με τις γαρδένιες, θα ήταν ένα πιτσιρίκι στο φανάρι που ήξερα ότι δεν πάει σχολείο, μια μητέρα με ένα μωρό στην αγκαλιά την ώρα που επέστρεφα φορτωμένη με καινούργια ρούχα στην ασφάλεια του σπιτιού μου. Να στοιχειώνουν τα όνειρά μου και να «κλέβουν» τις στιγμές της καταναλωτικής μου ευτυχίας. «Εσύ θα τους σώσεις; Είναι χιλιάδες, δεν είναι ένας και δυο», ήρθε να με καθησυχάσει ένας φίλος θέλοντας να βάλει τέλος στους εφιάλτες μου. «Πολλοί είναι επαγγελματίες. Έχουν εθιστεί στον συγκεκριμένο τρόπο ζωής», επέμεινε. Και η κατήχηση επαναλήφθηκε κάμποσες φορές και εν μέρει πέτυχε. Διότι, παρά το ότι έχω τώρα πλέον κάποιες αμφιβολίες, δεν σταμάτησα να βοηθάω όσους και όπως μπορώ. Σταμάτησα όμως να ντρέπομαι κάθε φορά που συναντώ κάποιον που ζητά βοήθεια, ενώ εγώ κρατώ στο χέρι την τσάντα με τα καινούργια μου παπούτσια. Μπροστά στους άλλους.