«Έψαχνα δικαιολογίες για να μπω στον ρόλο»

Αφρική, δεκαετία του ΄80, την εποχή του απαρτχάιντ, ένας φιλειρηνικός εργάτης κατηγορείται για σαμποτάζ στην πετρελαϊκή εταιρεία όπου δουλεύει. Ο επιθεωρητής Νικ Βος τον ανακρίνει, τον βασανίζει και ο κατηγορούμενος προσχωρεί στην αγωνιστική παράταξη ΑΝC του Μαντέλα. Αυτή είναι η ιστορία, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που διηγείται η ταινία «Στο όνομα της ελευθερίας» του Φίλιπ Νόις. Με τον Τιμ Ρόμπινς να υποδύεται τον σκληρό και ανελέητο Νοτιοαφρικανό επιθεωρητή.

«Με αυτό τον ρόλο κατάλαβα πόσο τρομερό ήταν το καθεστώς του απαρτχάιντ. Κατάλαβα επίσης ότι για να μπω στον ρόλο μου, θα έπρεπε να βρω και δικαιολογίες. Σε μια χώρα όπου οι αρχές ζητούν να μειώσεις τις αντιστάσεις της ηθικής σου και να γίνεις βασανιστής και δήμιος, είναι δύσκολο να κάνεις αυτό το επάγγελμα», λέει ο Τιμ Ρόμπινς στο «Figaro». Εκείνος που έχει κερδίσει φήμη και για την πολιτικοποιημένη στάση και δράση του απέναντι στην κυβέρνηση Μπους, δέχθηκε να κάνει τον ρόλο του κακού. Αυτή όμως ήταν και η αιτία για να αρχίσει τις συζητήσεις με τους πραγματικούς Αφρικανούς αστυνομικούς, ρωτώντας πώς μπόρεσαν να συμπεριφέρονται με αυτό τον απάνθρωπο τρόπο.

«Μου είπαν ότι θεωρούσαν πως βρίσκονταν σε πόλεμο. Και το να εγκατέλειπαν τη χώρα θα ήταν συνώνυμο της λιποταξίας. Αυτή η προδοσία θα έπεφτε πάνω στους γονείς και τις οικογένειές τους και θα τους ανάγκαζε όλους να φύγουν μακριά. Άλλωστε, ελάχιστοι από αυτούς είχαν τα μέσα για να ζήσουν. Γι΄ αυτό και έλεγαν στους εαυτούς τους πως ό,τι κάνουν, το κάνουν από αγάπη στην πατρίδα. Δουλειά μου λοιπόν ήταν να καταλάβω πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο. Δεν μπορούμε πάντα να καταδικάζουμε τον Διάβολο».

Ο Τιμ Ρόμπινς από δέκα χρόνων στάθηκε κάτω από τα φώτα της ράμπας. Και μετά την ταινία «Five Corners» συνειδητοποίησε ότι οι ρόλοι στο σινεμά θα του έδιναν τα χρήματα για να ικανοποιεί την αγάπη του για το θέατρο. Όπως και έκανε το 1981 με την ίδρυση του θιάσου Αctors΄ Gang και το 2003 ανεβάζοντας το έργο «Εmbedded» στη Νέα Υόρκη, ασκώντας κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης Μπους για τον πόλεμο στο Ιράκ. Στα 49 του υπάρχει ακόμη η φλόγα του αγωνιστή στο βλέμμα του. «Αν εξακολουθώ να μιλάω για την ελευθερία των ανθρώπων, δεν το κάνω για να σώσω τον κόσμο. Το κάνω για τα παιδιά μου, την οικογένειά μου. Και κυρίως, γιατί διαφορετικά θα ένιωθα δειλός. Στο παρελθόν είχα νιώσει αυτό το συναίσθημα και το απεχθάνομαι».