το πνεύμα του τόνου

Ήταν κάτι νύχτες…

«Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά, νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν μ΄ αγιόκλημα και γιασεμιά…».

Προφητικός ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Πρώτες μέρες της άνοιξης, με το καλοκαιράκι καθ΄ οδόν και τα μαύρα μαντάτα ρίχνουν αυλαία και σε άλλα θερινά σινεμά. «Σινέ Γλυφάδα», «Άννα Ντορ», «Αίγλη» στη Γλυφάδα, ήδη κατεδαφίστηκε το «Ρίο» και στη Βούλα ο «Πλανήτης» και η «Βιολέτα». Χρόνια τώρα μια κακιά μάγισσα κυνηγάει χειμερινούς και θερινούς κινηματογράφους μ΄ ένα τεράστιο σκουπόξυλο, μετατρέποντάς τους με το εφιαλτικό άγγιγμά της σε φαστφουντάδικα και σούπερ μάρκετ. Οι γειτονιές της Αθήνας, της Ελλάδας ολόκληρης αποκινηματογραφοποιούνται. Οι βραδινές ανάσες συνεύρεσης της παρέας, της οικογένειας με τα στραγάλια, τον πασατέμπο, τα φιστίκια, στην αγκαλιά της νύχτας μέσα στη μαγεία της φωτεινής οθόνης, χάνονται σταδιακά ολοένα, η «πρόοδος» μας στέλνει στη «θαλπωρή» του καθιστικού της τηλεοπτικής «απόλαυσης» με πίτσες, μπίρες, κόκα-κόλες και μοναχική βαρεμάρα. Η οδός Πατησίων, ο πιο πολυσύχναστος κινηματογραφικά δρόμος της Αθήνας, από τα Πατήσια ώς την Ομόνοια, με τα δεκάδες σινεμά, ερήμωσε, γέμισε άχρωμες πολυκατοικίες και μαγαζιά, η έβδομη τέχνη εξορίστηκε στο πιο άγριο εμπορικό προσοδοφόρο στρατόπεδο εξόντωσης.

Οι καρδιές μας πάγωσαν, «τα καλύτερά μας χρόνια» έφυγαν ανεπιστρεπτί κι εμείς «μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα». Αλλά θαύματα δεν υπάρχουν, δεν γίνονται πια! Τα εξαφάνισε όλα η νέα Εποχή!