Η Σοφία με το βυτιοφόρο

«Όλοι στην αρχή εντυπωσιάζονταν όταν έβλεπαν πίσω από το τιμόνι ενός τόσο μεγάλου οχήματος μια γυναίκα. Τώρα πια όμως τους φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό και πλέον οι συνάδελφοί μου με φωνάζουν στον δρόμο ακόμα και με το μικρό μου όνομα».

Η Σοφία Παπαζώη είναι μία από τις ελάχιστες γυναίκες οδηγούς βαρέων οχημάτων στην Ελλάδα- και απ΄ όσο ξέρει, η μοναδική που μεταφέρει υγρά καύσιμα. Εργάζεται τον τελευταίο χρόνο ως οδηγός βυτιοφόρου σε μεγάλη εταιρεία καυσίμων. Κατέκτησε αμέσως την ισότητα με τους άνδρες συναδέλφους της: μπορεί να έχει τις ίδιες- βαριές- υποχρεώσεις με εκείνους, αλλά παίρνει ακριβώς την ίδια αμοιβή.

«Το να πιάσω δουλειά ως οδηγός φορτηγού δεν ήταν μια λύση ανάγκης. Αγαπώ την οδήγηση και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τιμόνι. Άλλωστε, ήμουν απόλυτα εξοικειωμένη με το συγκεκριμένο επάγγελμα, αφού και ο πατέρας

«ΒΑΡΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ»

«Αρκετά δύσκολο αλλά και επικίνδυνο επάγγελμα. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στον δρόμο και μυϊκή δύναμη στην παράδοση των καυσίμων»

μου είναι οδηγός σε μεγάλα οχήματα», λέει στα «ΝΕΑ» η 32χρονη Σοφία, μητέρα ενός πεντάχρονου αγοριού. Για περισσότερα από τρία χρόνια εργάστηκε ως εποχική οδηγός στην Πυροσβεστική. Χρειάστηκε όμως να βγάλει ειδική άδεια για να μπορέσει να οδηγήσει βυτιοφόρο με εύφλεκτα υλικά, ώστε να καταλάβει τη συγκεκριμένη θέση. Κάθε πρωί παραλαμβάνει από την εταιρεία το βυτιοφόρο όχημα και αφού κάνει τον καθιερωμένο έλεγχο, ξεκινά τα δρομολόγια εντός και εκτός Αττικής. Όπως αναφέρει, πρόκειται για ένα αρκετά δύσκολο αλλά και επικίνδυνο επάγγελμα, ιδιαίτερα για μια γυναίκα. «Δεν είναι μόνο η οδήγηση και η προσοχή που πρέπει να δείξω στον δρόμο. Ο οδηγός βυτιοφόρου, εκτός των άλλων, πρέπει να κάνει και ανεφοδιασμό καυσίμων στα πρατήρια- δουλειά, η οποία απαιτεί και μυϊκή δύναμη», τονίζει η νεαρή οδηγός.

«Έχω εκπαιδευτεί»
Το γεγονός μάλιστα ότι καθημερινά μεταφέρει εύφλεκτα υλικά, δεν τη φοβίζει καθόλου, αφού- όπως λέει- έχει εκπαιδευτεί από την εταιρεία για να αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις. «Ακόμα και οι μάνικες που χρησιμοποιούμε για τον ανεφοδιασμό είναι τελευταίας τεχνολογίας». Δεν ήταν μάλιστα λίγες οι φορές που οι ιδιοκτήτες των πρατηρίων δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η Σοφία ήταν η οδηγός. «Όταν με έβλεπαν να βγάζω τις μάνικες από το βυτιοφόρο και να κάνω τον ανεφοδιασμό, φώναζαν: Μα καλά, αφήνουν τη συνοδηγό να κάνει όλες τις βαριές δουλειές;», θυμάται.

Βοήθεια από συναδέλφους
Παρ΄ όλο που μπήκε σε έναν απόλυτα ανδροκρατούμενο χώρο- είναι η μοναδική γυναίκα οδηγός βυτιοφόρου ανάμεσα στους 200 τής εταιρείας- οι συνάδελφοί της προσπάθησαν να τη βοηθήσουν να εγκλιματιστεί. Στον δρόμο, ωστόσο, οι αντιδράσεις ποικίλλουν όταν τη βλέπουν πίσω από το τιμόνι. «Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει πολλά σχόλια στον δρόμο, όχι πάντα με καλή πρόθεση. Οι περισσότεροι οδηγοί ξαφνιάζονται αρχικά, αλλά στη συνέχεια είναι πολύ φιλικοί μαζί μου και με ενθαρρύνουν. Προσπαθώ πάντα να έχω στο μυαλό μου πως δεν κάνω κάτι το εξωπραγματικό, απλά τη δουλειά μου», λέει. «Όπως η μαμά»
Ποικίλες ήταν και οι αρχικές αντιδράσεις από το οικογενειακό περιβάλλον. «Η οικογένειά μου, ακόμα και οι φίλοι, δεν ήταν σίγουροι αρχικά ότι θα τα καταφέρω, αφού πρόκειται για ένα επάγγελμα που θέλει δύναμη και έχει αποτυπωθεί στο μυαλό όλων η εικόνα του άνδρα οδηγού», θυμάται η κ. Παπαζώη. Συμπληρώνει δε, ότι ο μόνος που από την αρχή την ενθάρρυνε, ήταν ο πεντάχρονος γιος της, που όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει οδηγός βυτιοφόρου, «όπως η μαμά».