το πνεύμα του τόνου

Γεια σου μωρία

Μωραίνει Κύριος;

Μωραίνει. Εδώ και χρόνια. Μόνο που κοστίζει εκατομμύρια αυτή η μωρία. Είπαμε να πάει η αλεπού στο παζάρι αλλά να πάει με μαγκιά, με το «έτσι γουστάρω», «αυτός είμαι ρε κι αν σας αρέσει». Ε όχι και τραλαλά και φρου-φρου και ακκίσματα και «κοίτα πώς σειέμαι και λυγιέμαι» όχι και «βγάλε μου τη γούνα να δεις πώς είμαι νεγκλιζέ»!!

Τώρα κατάλαβα γιατί ντύνουν τα παιδιά τους μασκαράδες οι συνέλληνες με φουστανέλες, τώρα κατάλαβα γιατί ντύνουν τις Απόκριες τα κοριτσάκια «Αμαλίες».

Τον κύριο Σεργουλόπουλο μιμούνται και την κυρία Μπακοδήμου. Κι όλο το φιλοθέαμον και φιλόμουσο κοινό όλου του πολιτιστικού και πολιτικού φάσματος; Και σάχλα να πέφτει σύννεφο; Δεν βρέθηκε κανείς έτσι μέσα στο τραλαλά νταβαντούρι, έτσι για την τιμή των όπλων, σ΄ ένα κενό της βλακώδους γκλαμουριάς να παρεμβάλει δυο νότες του Χατζιδάκι, μια φράση του Λοΐζου, έναν στίχο του Γκάτσου, ένα ρεφρέν του Λευτέρη μπας και σηκωθεί από ντροπή να φύγει κάποιος. Δεν μπορούσε κάποιος να παρεμβάλει μια μπατούτα από το «Αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου» μήπως ντρεπόταν κι έφευγε ο Πλέσσας;

Μωραίνει Κύριος.