«Το ντοκιμαντέρ δημιουργεί ενεργούς πολίτες»

«Απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον του κόσμου προσφέρουν οι ταινίες ντοκουμέντου», λέει ο ιδρυτής και διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Δημήτρης Εϊπίδης
Πέρασαν κιόλας 9 χρόνια από το πρώτο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Κι όλα αυτά τα χρόνια με την αθρόα προσέλευση (πέρυσι είδαν τις προβολές του Φεστιβάλ 31.099 άτομα!) οι σινεφίλ «έχουν κερδίσει τόσα πολλά, όσα κι εγώ, κάτι που το λέω με κάθε μετριοφροσύνη» τονίζει ο Δημήτρης Εϊπίδης. Και εξηγεί τους λόγους: «Το Φεστιβάλ μας έχει ενεργοποιήσει, μας έχει κάνει πιο ευαίσθητους, μας έχει φέρει σε επαφή με τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα που “χτίζουν” το αύριο του πλανήτη. Ειδικότερα οι νέοι, από τη φύση τους πιο ανήσυχοι, δραστηριοποιούνται ενεργά, τόσο ως θεατές, όσο και ως δημιουργοί. Είναι ελπιδοφόρο, όταν ένας νέος άνθρωπος επιλέγει να ξοδέψει όλες του τις οικονομίες για να αγοράσει μια κάμερα, μόνο και μόνο για να μοιραστεί με τον κόσμο τη δική του άποψη πάνω σε όσα διαδραματίζονται γύρω του».

ΙΝFΟ

9o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 16-25 Μαρτίου, στις αίθουσες «Ολύμπιον Ι» και «Ολύμπιον ΙΙ» με 150 φιλμ από όλον τον κόσμο.

Τι πιστεύετε πως προσφέρει στον θεατή σήμερα το ντοκιμαντέρ; «Τη δυνατότητα να προσεγγίσει όλα όσα συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα. Φέρνει την υφήλιο πιο κοντά του. Τα ντοκιμαντέρ σήμερα, με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών και την αμεσότητα που προσφέρουν, προσεγγίζουν την πραγματικότητα, περισσότερο από κάθε τι άλλο. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αξία τους».

Στο φετινό, 9ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, η «ματιά» του είναι στραμμένη «σε ντοκιμαντέρ και παράλληλες δράσεις που καθρεφτίζουν, πολλές φορές συνταρακτικά, κομμάτια της αλήθειας του κόσμου μας. Έχουμε συγκεντρώσει ορισμένα από τα σημαντικότερα ντοκιμαντέρ της παγκόσμιας παραγωγής, ενώ το πρόγραμμα θα διανθιστεί με συναυλίες, masterclasses και ανοιχτές συζητήσεις, που θα προκαλέσουν διάλογο. Ένας καταιγισμός αποκαλυπτικών εικόνων φιλοδοξεί να μας κάνει πιο συνειδητούς θεατές και, μετά το πέρας του φεστιβάλ, πιο ενεργούς πολίτες» υποστηρίζει ο Δημήτρης Εϊπίδης.

Σε μια υφήλιο που έχει παραδοθεί στα χέρια της τηλεοπτικής εικόνας, τι περιθώρια έχει το ντοκιμαντέρ για κάτι διαφορετικό;

«Ακριβώς επειδή η τηλεοπτική εικόνα έχει κυριαρχήσει, η πρόκληση για το ντοκιμαντέρ είναι σαφώς πιο μεγάλη. Πιστεύω στις δυνατότητες που προσφέρει η τηλεόραση. Δεν πιστεύω ωστόσο στο τηλεοπτικό σχήμα που έχει επικρατήσει και που λειτουργεί με μοναδικό άξονα το κέρδος. Το ντοκιμαντέρ έχει σημαντική θέση στη μικρή οθόνη. Είναι μεγάλη νίκη όταν ξεφεύγει από τη σκοτεινή αίθουσα των 300 θέσεων και γίνεται προσβάσιμο σε 10, 20 ή 30 χιλιάδες θεατές. Τα τελευταία χρόνια το ντοκιμαντέρ καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στο τηλεοπτικό γυαλί. Το μέλλον βρίσκεται στην επαφή του με ένα κοινό που διαρκώς αυξάνεται. Είτε μέσω της τηλεόρασης είτε αλλού, όπως στο Ίντερνετ».

Το ελληνικό ντοκιμαντέρ πώς το βλέπετε;

«Ακόμα και αριθμητικά να το δει κανείς, τα ελληνικά ντοκιμαντέρ αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο. Επιπλέον, μια νέα γενιά ντοκιμαντεριστών ενεργοποιείται. Οι τεχνολογικές εξελίξεις “ερεθίζουν” τη νεολαία να δοκιμαστεί και να ασχοληθεί με το είδος. Το Φεστιβάλ έχει παίξει τον δικό του σημαντικό ρόλο, καθώς προωθεί το ελληνικό ντοκιμαντέρ και το φέρνει σε επαφή με τους επαγγελματίες του εξωτερικού μέσα από την αγορά».


Θα δούμε

< Ταινίες δημιουργών με πολιτική και κοινωνική συνείδηση, όπως οι Μπάρμπαρα Κοπλ, Τζον Άλμπερτ, Τζούλια Ράιχαρτ και Στίβεν Μπόγκναρ, με σύνθημα: «Παγκόσμια σκέψη, τοπική δράση»!

< Το αφιέρωμα «Βλέμμα στην Ασία», με θέματα όπως ο αναλφαβητισμός, η μητρότητα, οι σχέσεις των λαών, η ελευθερία.

< «Όψεις του κόσμου» και «Καταγραφή της μνήμης», με ταινίες που αναφέρονται σε γεγονότα και πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης πραγματικότητας.

< «Οι μουσικοί του κόσμου» με δέκα ντοκιμαντέρ που μας ταξιδεύουν μουσικά από το Ιράν, το Ισραήλ και το Μαρόκο ώς τη Σερβία, το Πράσινο Ακρωτήρι και τη Ζανζιβάρη.


Όχι στη μονοδιάστατη κάλυψη

Μέρα με την ημέρα την τελευταία δεκαετία το ντοκιμαντέρ έχει βγει από το περιθώριο της κινηματογραφικής αγοράς όπου βρισκόταν πριν από μερικά χρόνια. Χάρη «στο αυξημένο ενδιαφέρον και την ευαισθητοποίηση του κοινού» κατά τον Δημήτρη Εϊπίδη που ειναι «ταγμένος» στο είδος. «Ο άνθρωπος σήμερα» επισημαίνει, «αισθάνεται πιο ανασφαλής και ανήσυχος γι΄ αυτά που συμβαίνουν. Ανησυχεί για τις καταστροφικές επεμβάσεις στο οικολογικό σύστημα, για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, για τις κλιματολογικές αλλαγές. Όσα βλέπει κανείς με γυμνό μάτι- τους οικονομικούς μετανάστες, τα παιδιά στα φανάρια, τους επαίτες- καλύπτονται μονοδιάστατα από τα τηλεοπτικά δίκτυα. Μοναδική εναλλακτική του θεατή είναι ένας κόσμος αλλοιωμένος, πιο «ροζ» από τον πραγματικό. Στο ντοκιμαντέρ ψάχνει να βρει απαντήσεις για τα θέματα που επηρεάζουν το παρόν του και απειλούν το μέλλον του».