Το φαινόμενο των 250 συναυλιώντο χρόνο!

«Τα παιδιά των μεταναστών είναι επιζήσαντες καταστροφής», λέει ο Γάλλος τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ. Αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ ψυχίατρο. «Είδα πολλή δυστυχία για να αφήσω τον εαυτό μου να βυθιστεί στη θλίψη: πόλεμο, στερήσεις, φτώχεια».

Ο Σαρλ Αζναβούρ είναι στα 83 του. Και κάνει- έτσι λέειτην αποχαιρετιστήρια τουρνέ του. Δεν ήταν όμως πάντα πλούσιος και διάσημος. Οι γονείς του, οι Μίρσα και Κναρ Αζναβουριάν, ήταν νεαροί καλλιτέχνες όταν άφησαν την Αρμενία στη διάρκεια των τουρκικών διωγμών. Πέρασαν από την Ελλάδα- η κόρη τους Αΐντα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη- με σκοπό να βγάλουν βίζα για τις ΗΠΑ, κατέληξαν όμως στο Παρίσι, το 1924.

Στις 22 Μαΐου εκείνης της χρονιάς γεννήθηκε και ο Σαρλ. Τότε λεγόταν Βάνεραγκ. «Ήμουν ξένος, οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα μου χωρίς να με προσέχουν. Ζούσαμε σε ένα δωμάτιο 25 τετραγωνικά. Αν ξεχάσεις τις ρίζες σου, είσαι χαμένος. Αλλά δεν γνώρισα την Αρμενία. Η μητέρα μου ήταν Αρμένισσα της Τουρκίας. Ο πατέρας μου ήταν Γεωργιανός αρμενικής καταγωγής. Κι εγώ είμαι Γάλλος, με ρίζες αρμενικές».

Μπορεί βέβαια ο ίδιος να μη γνώρισε ακριβώς την Αρμενία, αρκεί όμως που τον γνωρίζει εκείνη.

Του έχει απονείμει τον τίτλο του «περιοδεύοντος πρεσβευτή» και του έχει διαθέσει για τις μετακινήσεις του λιμουζίνα με πινακίδες του διπλωματικού σώματος!

Άρα μία από τις μεγάλες του επιτυχίες, το «Δεν μου έδωσαν ποτέ την ευκαιρία που δικαιούμουν» ίσως δεν ήταν γραμμένη γι΄ αυτόν.

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι χρειάστηκε μια εικοσαετία μέχρι να κάνει επιτυχία.

Από την ώρα που την κατάκτησε όμως, δεν την άφησε ποτέ. Αυτά που πριν θεωρούνταν μειονεκτήματα πάνω του, το ύψος, η φωνή, τα τραγουδιστά γαλλικά του, μετά έγιναν τα μεγάλα του όπλα.

Τώρα, σε προχωρημένη πια ηλικία, ο Αζναβούρ δεν θέλει να σταματήσει.

Έτσι τουλάχιστον δείχνει το ότι στην τελευταία του περιοδεία, επέλεξε να κάνει τον γύρο του κόσμου. Πήγε στην Ιαπωνία, στη Νέα Υόρκη (όπου γέμισε μια αίθουσα 6.000 ατόμων), τώρα τραγουδάει στην Όπερα της Βαστίλλης. Ταυτόχρονα, έχει γίνει το φιλαράκι των νεαρών Γάλλων τραγουδιστών που είναι γόνοι μεταναστών. Είναι ο ήρωάς τους και αυτός τους βοηθά. Εξάλλου, είναι πια ο πατριάρχης μιας… πολυπολιτισμικής οικογένειας: Έχει παιδιά και εγγόνια που είναι Εβραίοι, μουσουλμάνοι, καθολικοί και γρηγοριανοί.

«Άλλωστε, έχω παντρευτεί κι εγώ με τη σειρά μου μια “έγχρωμη”: είναι πολύ άσπρη». Πρόκειται για τη Σουηδέζα Ούλα Τόρσελ, με την οποία μοιράζεται σαράντα χρόνια γάμου.

«Πληρώνω κανονικά φόρους»
Ο Σαρλ Αζναβούρ θεωρείται μάλλον δεξιός. Ωστόσο, ο παραγωγός του τελευταίου του άλμπουμ, του «Colore ma vie» (Δώσε χρώμα στη ζωή μου) λέει ότι την ηχογράφηση την έκαναν στην Κούβα.

«Καθήσαμε είκοσι μέρες και είχε μια οπτική για την Κούβα πολύ ανεκτική». Πάντως, στη Λατινική Αμερική κάνουν σαν τρελοί γι΄ αυτόν.

Αναμένεται τουρνέ κι εκεί- αποχαιρετιστήρια κι αυτή.

Η μόνιμη κατοικία του πάντως, είναι στη Γενεύη. «Μένω τριάντα χρόνια εκεί. Είχα καταστραφεί οικονομικά γιατί, εμείς οι σταρ, είμαστε ανοιχτοχέρηδες. Έκανα δέκα χρόνια να συνέλθω. Αλλά δεν θα άλλαζα ποτέ υπηκοότητα»- καρφί αυτό για τον Τζόνι Χαλιντέι. Και για όποιον δεν κατάλαβε:

«Πληρώνω κανονικά φόρους στη Γαλλία για τις δραστηριότητές μου. Και ό,τι έχω επενδύσει, το έχω επενδύσει στη Γαλλία. Οι γονείς μου μού μετέδωσαν, βέβαια, την κουλτούρα της Ανατολής, της Μικράς Ασίας και την περσική ποίηση.

Αλλά πρώτα απ΄ όλα είμαι Γάλλος. Και δεν θα αλλάξω υπηκοότητα. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για τη χώρα που με υποδέχτηκε».