Φαινόμενα

Πάθος για το ανούσιο

Όλο και συχνότερα όταν μιλάμε για τηλεόραση εννοούμε ειδήσεις και κουτσομπολικές φλυαρίες, κρυφή κάμερα και «αποκαλύψεις», πάντως σπανίως πλέον σίριαλ
«Ζωντανό» να ΄ναι κι ό,τι να ΄ναι. Έχουμε εθιστεί. Τα σίριαλ με τα σενάριά τους, το μοντάζ, τους ηθοποιούς, εκ των οποίων ορισμένοι έχουν εξαιρετικές ερμηνευτικές στιγμές (Καραμπέτη, Καραμίχος, Λαμπρόγιαννη, Μπέζος, Ζαλμάς, Τότσικας κ.ά.) σαν να μην είναι «κανονική» τηλεόραση.

Όλο και συχνότερα όταν μιλάμε για τηλεόραση εννοούμε αυτή των δελτίων ειδήσεων και των σχολιαστών τους, των τάλεντ σόου και των κριτικών επιτροπών τους, των διαφόρων σόου και της σάτιράς τους από τον Λαζόπουλο και τον Αναστασιάδη και φυσικά εννοούμε την τηλεόραση της κρυφής κάμερας, είτε του Ευαγγελάτου είτε του Τριανταφυλλόπουλου.

Έβηξε ο Γρηγόρης; Θα το κάνει θέμα ο Λαζόπουλος. Και μετά θα γίνει θέμα ο Λαζόπουλος, που έκανε θέμα τον Γρηγόρη.

Γέννησε η Κλάρα; (η γλυκύτατη αγελαδίτσα, που δεν κατεβάζει ακριβώς γάλα, αλλά αυτά που κατεβάζει- ακαθαρσίες- πολύ δοξάζονται τηλεοπτικώς). Μείζον ζήτημα για τον ευτυχή κηδεμόνα Γρηγόρη και ακολούθως για όλους τους υπόλοιπους που ασχολούνται με την ευτυχία του κηδεμόνα της αγελάδας Γρηγόρη. Μέχρι το δελτίο ειδήσεων του Star διέθεσε άφθονο χρόνο για ρεπορτάζ στο μοσχαρομαιευτήριο. Αν και το «φλέγον» θέμα των ημερών είναι το πόσο «κακοί» είναι οι κριτές επιτροπής που επιλέγει χορευτικά ταλέντα. Πολύ στενοχωρημένοι όλοι με τη συμπεριφορά Ναλμπάντη- Παπούλια- Μεταξόπουλου. Τι έλλειψη ευαισθησίας!

Ως εκ τούτου μέσα σε μία εβδομάδα τα μέλη τής εν λόγω επιτροπής βρέθηκαν καλεσμένα το καθένα σε τουλάχιστον τρεις εκπομπές, χώρια τα αφιερώματα δίκην επικριτικού σχολιασμού σε άλλες τόσες.

Έτσι πληροφορηθήκαμε ότι έτρωγε ξυλιές η Παπούλια από τη δασκάλα χορού όταν έχανε τον συγχρονισμό (και άλλο που δεν έχουν πει οι ειδικοί, προσοχή στα παιδικά τραύματα!) και στα 17 του ο Ναλμπάντης ανακάλυψε τη μαγεία του χορού, για την ακρίβεια των χορευτριών, οι οποίες του «γυάλισαν» («Όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους», Μega). Τι μας νοιάζει; Ή μάλλον ποιον νοιάζουν όλες αυτές οι απίθανες λεπτομέρειες! Ούτε καν τους ίδιους που τις λένε και πολύ περισσότερο εκείνους που τις ακούν.

Δεν έχουν οι λέξεις πλέον σημασία, όπως δεν έχουν ούτε οι ιστορίες. Αυτό που παθιάζει, είναι η αίσθηση του «ζωντανού», η αίσθηση ότι αυτό που καταγράφει ο τηλεοπτικός φακός είναι «έκπληξη», δεν είναι σκηνοθετημένο, είναι ένα γεγονός που συμβαίνει για την τηλεόραση εκείνη τη στιγμή. Συμβαίνει για χάρη της κάμερας και χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε- ποιος θα καθόταν με τις ώρες να συζητάει αν έτρωγε ξυλιές στο μπαλέτο η Παπούλια, δεν θα είχε καν λόγο να γνωρίζει ότι έκανε μπαλέτο. Αλλά ακριβώς αυτή η παντελής έλλειψη νοήματος είναι που προσδίδει το τηλεοπτικώς ενδιαφέρον. Σαν τις στιγμές της καθημερινότητας που καταγράφουν κρυφές κάμερες με την υποτιθέμενη υποψία ότι κάποιες από αυτές μπορεί να φανούν πολύτιμες κάτω από ορισμένες συνθήκες. Στην πραγματικότητα, ατέλειωτες ώρες πληκτικού, ανούσιου οπτικού υλικού γίνονται κασέτες, συντηρούνται από μερικές ημέρες μέχρι μερικούς μήνες και κατόπιν καταστρέφονται για να γραφτούν καινούργιες ανούσιες στιγμές καθημερινότητας κ.ο.κ. Μια ανόητη διαδικασία, που αφορά τη νέα δραστηριότητα των κοινωνιών μας, την παρακολούθηση. Παρακολουθεί ο ένας τον άλλον στις πιο βαρετές δραστηριότητές του.


Μια τόσο περιττή τεχνολογία!

Αναλαμβάνουν τηλεοπτικές εκπομπές να παρουσιάσουν σαν τάχα σημαντική ακόμη και για τους κοινούς θνητούς την τεχνολογία της παρακολούθησης. Σαν την εκπομπή του Ευαγγελάτου, που λες και ανακάλυψε την πυρίτιδα, έλεγε ότι οποιοσδήποτε μπορεί να παρακολουθήσει οποιονδήποτε. Και γιατί να το κάνει; Πόσοι απατημένοι σύζυγοι είναι πια; Και μάλιστα τόσο αριστοτεχνικώς απατημένοι, που χρειάζονται συστήματα παρακολούθησης; Η τεχνολογία
μάς έχει τρελάνει. Επειδή τη διαθέτουμε, πρέπει και κάτι να την κάνουμε. Γι΄ αυτό και εθιζόμαστε να παρακολουθούμε κάτι που χωρίς να είναι ακριβώς «ιδιωτικό», είναι απλώς τόσο αδιάφορο όσο οι λεπτομέρειες της ζωής ανθρώπων, με τους οποίους ποτέ δεν διασταυρωθήκαμε και ουδόλως μας ενδιαφέρει να το επιδιώξουμε. Εν τω μεταξύ όμως, ακριβώς αυτό κάνουμε τηλεόραση και αυτό μαθαίνουμε να θεωρούμε τηλεόραση.