[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα μισά της χιλιάδας

Τις προάλλες έβλεπα με μισό μάτι από την τηλεόραση την υπόθεση ομηρείας πανεπιστημιακών από κάτι καλόπαιδα. Η ντροπή που με πήρε ήταν ανομολόγητη, ένας λόγος παραπάνω που έχω κι ελόγου μου παρακολουθήσει live παρόμοια λαϊκά δικαστήρια. Ήταν τότε που τα πινάκια των αμφιθεάτρων ήταν φίσκα από υποθέσεις «αποχουντοποίησης», ενώ δεν ήταν λίγοι οι συμφοιτητές μας που έτρωγαν διαγραφή από τον σύλλογό λόγω ατομικιστικής (λέμε τώρα)

συμπεριφοράς.

Μάλιστα, όσο περνούν τα ρημάδια τα χρόνια τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι τα μισά της αναταραχής είναι απλή ανόθευτη αδρεναλίνη, αλλά και πάλι δεν βρίσκω αναπαμό. Με κυνηγάει η εικόνα ενός πελιδνού καθηγητή με μουστακάκι γάτας που υπερασπιζόταν με πάθος την αθωότητά του απέναντι σ΄ ένα αναβράζον από «δημοκρατικό θυμό» αμφιθέατρο της Παπαρηγοπούλου, το οποίο ζητούσε την κεφαλή του επί πίνακι επειδή όρισε ημερομηνία εξετάσεων αδιαφορώντας για τη Γενική Συνέλευση έτους. Όταν όλα έδειχναν ότι η ακροαματική διαδικασία θα ολοκληρωθεί με λιντσάρισμα, εγκατέλειψα την αίθουσα. Το ίδιο έκανα και την επομένη όταν διαπομπεύτηκε επιμελής (πρωτοετής) φοιτητής όστις κατηγορήθηκε για «φραξιονισμό» επειδή πήρε την πρωτοβουλία να παραστεί, μόνος αυτός, σε εργαστήριο Γλωσσολογίας…

Όθεν, θλίβομαι πολύ όταν βλέπω συνομηλίκους μου να ξιφουλκούν εναντίον των σημερινών νέων. Στο κάτω κάτω της γραφής, η μισή ντροπή δική τους και η άλλη μισή ολοδική μας, δυστυχώς.