Εναλλακτικά Προεκλογική κοπτοραπτική

ΠΑΡΙΣΙ. Φεβρουάριος ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ένα προεδρικό προφίλ; Στον ράφτη! Οι γαλλικές εκλογές είναι περισσότερο υπόθεση υψηλής ραπτικής, παρά υψηλής πολιτικής.

Το πατρόν για τα κοστούμια του Νικολά Σαρκοζί- πιο λεπτή ρίγα και πιο φίνα γραμμή- σχεδίασε ο Χάιντι Σλιμάνε, ένας μόδιστρος «αβάν γκαρντ». Ο Σαρκοζί ήθελε ένα πιο μοδάτο, λιγότερο συντηρητικό λουκ, που να ταιριάζει με την ατάκα «έχω αλλάξει», διά της οποίας ο υποψήφιος της Δεξιάς για το Μέγαρο των Ηλυσίων προσπαθεί να «κεντράρει» την εικόνα του.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ πάλι έχει μια προτίμηση στα ταγιέρ Πολ Κα. Αφού φλέρταρε με το άσπρο όλο το φθινόπωρο, η υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος φόρεσε ένα κατακόκκινο σακάκι για την παρουσίαση του προγράμματός της. Μετά τις κριτικές για τον συντηρητισμό κάποιων θέσεών της, η Ρουαγιάλ ήθελε να καθησυχάσει επιλέγοντας το κλασικό χρώμα της Αριστεράς.

Ωστόσο δεν κρίνονται μόνο οι ενδυματολογικές επιλογές των υποψηφίων αυτή τη στιγμή στη Γαλλία. Εκτός από δύο σχολές μόδας, στο Παρίσι συγκρούονται αυτή τη στιγμή και δύο αντιλήψεις για τη λειτουργία του αρχηγού.

Η ΣΕΓΚΟΛΕΝ προτίμησε μια συμμετοχική καμπάνια. Η υποψήφια έκανε στην άκρη το Σοσιαλιστικό Κόμμα- γεγονός που προκάλεσε ένταση ακόμη και με τον σύζυγό της, γραμματέα του Παρτί Σοσιαλίστ Φρανσουά Ολάντπροτάσσοντας έναν μηχανισμό ακοής της γαλλικής κοινωνίας. Τόσο η ιστοσελίδα της «Επιθυμίες για το Μέλλον» όσο και η ίδια σε μια σειρά από συμμετοχικές συζητήσεις σε όλη τη Γαλλία, συνέλεξε τις απόψεις και τις προτάσεις των πολιτών για τη διακυβέρνηση. Το επιτελείο της τις συνόψισε σε οκτώ χιλιάδες σελίδες και η ίδια παρουσίασε ένα απόσταγμα εκατό προτάσεων, κάνοντας αναφορές στην «Οντίλ» ή τον «Ζαν Πιερ».

Από την άλλη πλευρά, ο Σαρκοζί έκανε μια κλασική καμπάνια. Ο αρχηγός είναι ο αρχηγός. Εμφανίζεται σίγουρος για τον εαυτό του, εκφράζει θέσεις, υπόσχεται αλλαγή και υπέρβαση. Ο συντηρητικός αυταρχισμός απαλύνεται με μια δόση κοινωνιστικής Δεξιάς- χάρη στον νέο λογογράφο Ανρί Γκουιανό. Ο γκωλισμός αραιώνεται με μια δόση ατλαντισμού. Και η φιγούρα του αρχηγού – ένα «δυναμό» που δεν σταματά ποτέ και καθοδηγεί την κοινωνία σε μια σταθερή κατεύθυνση- επαναβεβαιώνεται διαρκώς.

Ποια αντίληψη κερδίζει; Η αυταρχική ή η συμμετοχική; Αυτή που ρέει από πάνω προς τα κάτω ή αυτή που φέρνει επάνω αυτό που είναι κάτω; Αρχικά το μοντέλο Σαρκοζί φάνηκε κυρίαρχο. Και η επιλογή της Σεγκολέν να καθυστερήσει έναν μήνα την παρουσίαση του προγράμματός της, ώστε να έχει κάνει προηγουμένως τη δική της συμμετοχική «πορεία στον λαό» θεωρήθηκε λάθος τακτικής.

Δεν απέδωσε επίσης η απόφαση της «Σεγκό» να παρακάμψει τον κομματικό μηχανισμό των Σοσιαλιστών, τη στιγμή που ο Σαρκοζί εργάζεται εδώ και δύο χρόνια για να θέσει υπό τον έλεγχό του την Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, που ίδρυσε για λογαριασμό του ο Ζακ Σιράκ.

Θα κερδίσει ο «μικρός Καίσαρ» τη «Ζαν ντ΄ Αρκ»; Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η Σεγκολέν ανακάμπτει. Άλλωστε, η καμπάνια έχει ακόμη δρόμο. Ασχέτως προσώπων πάντως, οι γαλλικές εκλογές είναι ένα εργαστήριο πολιτικής, όπου θα φανεί αν οι πολίτες θέλουν το πέρασμα στη συμμετοχική δημοκρατία ή αν η κοινωνία συνεχίζει να έχει ανάγκη την υποταγή σε μια σκληρή ηγετική φιγούρα. Είναι ένα δίλημμα που αντιμετωπίζει ένας άλλος σοσιαλιστής ηγέτης- ο Γιώργος Παπανδρέου. Ξεκίνησε κι αυτός συμμετοχικά, στην πορεία όμως γίνεται όλο και πιο αρχηγικός.