[ Δρόμοι ] Ανέμελα…

… και χωρίς τύψεις. Έτσι ακριβώς χορέψαμε, φάγαμε, ήπιαμε και παραδοθήκαμε στις ηδονές της σάρκας και τούτο το καρναβάλι. Ο Ροβεσπιέρος όμως πίστευε πως το καρναβάλι είναι «μια γιορτή καλή για τους υπόδουλους λαούς». Την περίοδο της Τρομοκρατίας τιμωρούσε με την ποινή του θανάτου όσους χόρευαν μασκαρεμένοι. Κάτι δείχνει αυτό: πως οι ενάρετοι, αυτοί που σχεδιάζουν την ευτυχία μας με ορθολογικά μέσα, δεν τρέφουν καμιά συμπάθεια γι΄ αυτό το ξέσπασμα χορού, γέλιου και φρενίτιδας που δεν έχει κανένα σκοπό.

Ξεχνούν…
… πως ξεφάντωμα και τραγωδία τις περισσότερες φορές πηγαίνουν χέρι χέρι. Όταν ο θάνατος θερίζει, τότε το γλέντι γίνεται τρικούβερτο. Αυτό το ξέραμε από παλιά. «Αναζητούσαν τα κέρδη και τις απολαύσεις της στιγμής, επειδή η ζωή και τα πλούτη ήταν το ίδιο εφήμερα», έγραφε ο Θουκυδίδης όταν ο λοιμός θέριζε την αρχαία Αθήνα. Να βγάλουμε παρόμοιο συμπέρασμα και για την εποχή μας; Αυτό ακριβώς προτείνει ο Ιταλός Τζουλιάνο ντα Έμπολι, κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος στο βιβλίο του «Η πανούκλα και το όργιο». Είμαστε λοιπόν όλοι Βραζιλιάνοι; Ζούμε όλοι στη Βραζιλία των 50.000 φόνων τον χρόνο; αναρωτιέται ο Ροζέ Πολ-Ντρουά στην εφημερίδα «Λε Μοντ». Στο Ρίο, το γλέντι, η βία, το πιοτό, τα ναρκωτικά, το σεξ, ο θάνατος, βγαίνουν όλα μαζί στους δρόμους του καρναβαλιού. Ποιος θα μπορούσε να πει πως αυτές τις εικόνες δεν τις βλέπουμε καθημερινά στους δικούς μας δρόμους; Οι ενάρετοι μάς κουνούν το δάχτυλο: ανταλλάξατε τον ουρανό, την τάξη, την επανάσταση με ένα πιάτο του Μποκίς και μια επίπεδη οθόνη, ξεπουλήσατε την ψυχή σας για τις μικρές ασήμαντες χαρές.

Όχι…
… ας κλείσουμε τα αυτιά σε αυτές τις σειρήνες κι ας απολαύσουμε το γλυκό μούδιασμα που άφησαν τούτες τις μέρες στο κορμί μας ο χορός, το πιοτό και το τραγούδι. Κι ας μην ξεχνάμε: πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα μας καλούν να θυσιάσουμε τις καθημερινές χαρές για κάτι υποτίθεται ανώτερο. Όσο πιο βαθιά θα βουλιάζουμε λοιπόν στις ηδονές τόσο πιο πολύ θα αντιστεκόμαστε σε εκείνους που κάθε τόσο μας κουνούν το δάχτυλο μπροστά στη μύτη- είτε είναι αυτοί ο θεός είτε τα υποκατάστατά του (η ιστορία, ο λαός, η επιστήμη)- θα αντιστεκόμαστε σε εκείνους που κάθε τόσο μας ζητούν να θυσιάσουμε όσα έχουμε σήμερα για ένα καλύτερο αύριο.

Η παράδοση…
… στις ηδονές και τις χαρές που οι ενάρετοι νομίζουν πως βάζουν σε κίνδυνο την κοινωνία μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που θα τη φυλάξει από το χειρότερο. Να είναι άραγε αυτή η προστασία μας από τις δικτατορίες της προόδου; Ίσως εδώ είναι που χρειάζεται μια κάποια ισορροπία. Όμως εκείνος που θα μπορέσει να επινοήσει ένα ισορροπημένο όργιο δεν γεννήθηκε ακόμη.