Εναλλακτικά Η μέθοδος της ανθρωποθυσίας

«Η ΕΞΟΥΣΙΑ διαφθείρει. Αλλά και η έλλειψη εξουσίας διαφθείρει». Το υπενθύμισε σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Γκόρντον Μπράουν, πρωθυπουργός εν αναμονή στο Λονδίνο. Ο υπαινιγμός είναι πως, στην αντιπολίτευση, κάποιοι βουλευτές τείνουν να λειτουργήσουν ανεξέλεγκτα. Ας πούμε με δηλώσεις οπορτουνιστικές που να εξυπηρετούν τους ίδιους και όχι το κόμμα τους.

Είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε αρχηγός αντιπολίτευσης. Πολιτικός με κουλτούρα διαλόγου, ο Γιώργος Παπανδρέου αντιμετώπισε με διάθεση ανοχής τα στελέχη του. Τον τελευταίο χρόνο όμως έχει αρχίσει να γίνεται σαφές πως η ανοχή του εξαντλείται. Ο Γιώργος Φλωρίδης επαύθη από συντονιστής για τις απόψεις του περί σουηδικού μοντέλου. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος ενόχλησε με τα περί ορίων συνταξιοδότησης, αλλά εξήλθε χωρίς εκδορές. Ο Γιάννος Παπαντωνίου διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα- και παρολίγον από το ΠΑΣΟΚ – αυγουστιάτικα, για όσα είπε περί Εμπορικής. Τον Δεκέμβριο η Μιλένα Αποστολάκη δεν βρήκε θέση στα νέα κομματικά όργανα, διότι δεν υποστήριζε ενθέρμως την αναθεώρηση του άρθρου 16- την οποία αργότερα ο Παπανδρέου εγκατέλειψε. Σε όλο αυτό το διάστημα ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε τις συνήθεις εκρήξεις του- για τη διακυβέρνηση Σημίτη, τους βουλευτές του υπολοίπου Αττικής και, τελικά, το πανεπιστημιακό άσυλο- εδέχθη όμως απλές συστάσεις. Αντιθέτως, εξοστρακίστηκε από την κοινοβουλευτική Ομάδα ο Κίμων Κουλούρης για ανάρμοστες δηλώσεις του.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, ασφαλώς, για διαφορετικά πολιτικά μεγέθη, αλλά και για διαφορετικές περιπτώσεις. Ας πούμε, ο Κουλούρης προσέβαλε για πολλοστή φορά τον ίδιο τον Παπανδρέου, ενώ ο Πάγκαλος εξέφρασε μια πολιτική άποψη. Αντίστοιχα, δεν έχουν όλοι οι παραβάτες την ίδια εικόνα στις δημοσκοπήσεις που έχει στη διάθεσή της η Χαριλάου Τρικούπη. Πρόσωπο που γνωρίζει, επισημαίνει ότι «υπάρχουν τέσσερα ή πέντε πρόσωπα, τα οποία ο κόσμος θα ήθελε να δει να απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ». Παρά τους υπαινιγμούς του Βενιζέλου και τις επιφυλάξεις του Παπουτσή στο Πολιτικό Συμβούλιο, η αποπομπή του Κουλούρη δεν βρήκε επικριτές. Παρόλα αυτά υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ και μια παγωμάρα. Γιατί; Διότι τα τελευταία τρία χρόνια τα στελέχη του έχουν δει να παίζεται πολλές φορές το ίδιο έργο. Ο αρχηγός προκαλεί μείζονα εσωκομματική σύγκρουση, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποκτήσει ορμή. Το έκανε ο Σημίτης με τον Λαλιώτη τον Ιούλιο του 2003, χωρίς κανένα όφελος. Σε πέντε μήνες ο τότε Πρωθυπουργός οργάνωνε κρυφά την έξοδό του. Χωρίς αντίκρυσμα ήταν τελικά και ο εν συσκέψει καβγάς του Γιώργου Παπανδρέου με τον Ευάγγελο Βενιζέλο την επομένη των δημοτικών εκλογών του 2006.

Ανάμεικτα αισθήματα προκαλούν και οι ανθρωποθυσίες στις οποίες επίσης επιδίδεται το ΠΑΣΟΚ την τελευταία τριετία. Ούτε ο επεισοδιακός αποκλεισμός Νεονάκη-Σμπώκου από τα ψηφοδέλτια επί Σημίτη ούτε η διαγραφή του Χρήστου Πάχτα και άλλων εννέα υπογραψάντων την τροπολογία για το Πόρτο Καρράς από τον Παπανδρέου βοήθησαν το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004. Θα έχει τώρα κάποιο αποτέλεσμα η σφαγή του Κουλούρη;

Τελικά, οι ΠΑΣΟΚοι θυμίζουν λίγο τους ινδιάνους Μάγια στο αιματοβαμμένο «Αpocalypto» του Μελ Γκίμπσον. Όπως και η ταινία- με τις συνεχείς θυσίες- έτσι και τα διαδραματιζόμενα στο ΠΑΣΟΚ είναι για γερά στομάχια.