«Ενώνονται» εναντίον των ΗΠΑ!

Αντιαμερικανικό τρίγωνο στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα σχηματίζεται από την Ινδία, την Κίνα και τη Ρωσία, τρεις χώρες που συγκεντρώνουν συνολικά το 40% του πληθυσμού του πλανήτη, εκπροσωπούν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας οικονομίας και διαθέτουν περισσότερο από τις μισές πυρηνικές κεφαλές. Οι τρεις φαίνεται ότι διαμορφώνουν μια κοινή στάση για την ανατροπή της παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Υπουργοί Εξωτερικών από τους τρεις αναδυόμενους γίγαντες συναντήθηκαν προχθές στο Δελχί για να συζητήσουν τρόπους οικοδόμησης ενός πιο δημοκρατικού «πολυπολικού κόσμου». Ήταν η δεύτερη φορά τα τελευταία δύο χρόνια ύστερα από τη συνάντηση των ηγετών τους στη διάρκεια της συνόδου των G8 στην Αγία Πετρούπολη τον περασμένο Ιούλιο. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι πραγματοποιήθηκε μόλις τέσσερις ημέρες αφότου ο Πούτιν συγκλόνισε τη Δύση επιτιθέμενος εναντίον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε μία σύνοδο για την παγκόσμια ασφάλεια στο Μόναχο.

Διπλωμάτες υποστηρίζουν ότι είναι νωρίς να μιλήσουμε για στρατηγικό άξονα ανάμεσα στις μεγαλύτερες- οι δύο μάλιστα είναι και πολυπληθέστερες – χώρες του κόσμου, επειδή ακόμα έχουν περισσότερα κοινά με τη Δύση απ΄ ό,τι μεταξύ τους. Αλλά είναι γεγονός ότι υπάρχει σύγκλιση συμφερόντων καθώς καθεμία από αυτές τις χώρες αγωνίζεται να κάνει

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΕΣ

Είναι πρώιμο να μιλήσουμε για στρατηγικό άξονα ανάμεσα στις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, αλλά είναι γεγονός ότι υπάρχει σύγκλιση συμφερόντων

τη μετάβαση από την κατευθυνόμενη οικονομία στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Από το 2003, μάλιστα έχουν βρει περαιτέρω κοινό έδαφος αντιτιθέμενοι στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Ένας τομέας συμφωνίας είναι η αντίθεσή τους σε κάθε εξωτερική ανάμειξη στις αυτονομιστικές διαμάχες στην Τσετσενία, στη βορειοανατολική Ινδία και τη βορειοδυτική κινεζική περιοχή Ξινγιάνκ. Ένας άλλος τομέας είναι η ενέργεια. Η Ινδία και η Κίνα επιζητούν διακαώς πρόσβαση στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο ενώ η Μόσχα δεν βλέπει με καλό μάτι τη μονομερή της διείσδυση στις δυτικές αγορές ενέργειας. Η Ινδία και η Κίνα εδώ και καιρό αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες αγορές όπλων της Ρωσίας. Η Ινδία έχει καθεστώς παρατηρητή στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης, όπου συμμετέχουν η Κίνα, η Ρωσία και τέσσερις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Πέρυσι εξάλλου ήταν «η Χρονιά της Ρωσίας στην Κίνα». Φέτος είναι «η Χρονιά της Κίνας στη Ρωσία» και η «Χρονιά Φιλίας Κίνας- Ινδίας μέσω του τουρισμού». Ωστόσο, το πιο σημαντικό κοινό σημείο των τριών χωρών στην παγκόσμια σκακιέρα είναι η αντίθεσή τους σε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν. Καμία τους δεν επιθυμεί βέβαια ένα πυρηνικό Ιράν, ωστόσο η Ρωσία πουλάει πυρηνική τεχνολογία στην Τεχεράνη, ενώ η Ινδία και η Κίνα χρειάζονται το ιρανικό φυσικό αέριο.


[ ΓΝΩΜΗ ] Ο Πούτιν παίρνει την εκδίκησή του

Ειδικοί σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ετοιμάζονται να εξηγήσουν την επίθεση που έκανε ο Βλαντίμιρ Πούτιν το Σαββατοκύριακο εναντίον της Αμερικής, την οποία περιέγραψε ως μία βίαιη χώρα που «έχει υπερβεί τα εθνικά της σύνορα, σε κάθε τομέα». Αλλά αντί να αναρωτιόμαστε τι ακριβώς ώθησε τον Πούτιν να επιτεθεί στις ΗΠΑ με αυτόν τον τρόπο, το ερώτημα πάνω στο οποίο εμείς οι Αμερικανοί θα πρέπει να προβληματιστούμε είναι:

Γιατί «πουλάνε» τόσο πολύ στη Ρωσία σήμερα τέτοιου είδους δηλώσεις;

Έχω μόλις επιστρέψει στις ΗΠΑ από τη Μόσχα και μπορώ να σας πω τι μου είπαν αναλυτές εκεί, αυτό δηλαδή που ακόμα και Ρώσοι φιλελεύθεροι μού θύμισαν: διεύρυνση του ΝΑΤΟ.

Πρέπει να σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι κυβερνήσεις του Μπους του πρεσβύτερου και του Κλίντον αποφάσισαν να οικοδομήσουν μία νέα συμμαχία ασφάλειας και άμυνας- ένα διευρυμένο ΝΑΤΟ- και είπαν στη Ρωσία ότι δεν θα μπορούσε να γίνει μέλος, ενώ προσκαλέσαμε Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία. Τον τελευταίο καιρό γίνεται συζήτηση και για την Ουκρανία και τη Γεωργία, να γίνουν μέλη.

Εγώ πιστεύω ότι ο λόγος που ο Πούτιν, πρώην αξιωματούχος της ΚGΒ και μαχητής του Ψυχρού Πολέμου, μπόρεσε να έρθει στην εξουσία μετά τον Γιέλτσιν οφειλόταν εν μέρει στις αρνητικές επιδράσεις της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ. Είπαμε στη Ρωσία: Κατάπιε την περηφάνιά σου, είναι ένας νέος κόσμος. Εμείς θα έχουμε σφαίρες επιρροής κι εσείς όχικαι οι δικές μας θα φτάνουν μέχρι το κατώφλι σας.

Τώρα όμως που οι υψηλές τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου έχουν κάνει τη Ρωσία ισχυρή πάλι- τον προμηθευτή φυσικού αερίου ολόκληρης της Ευρώπης- ο Πούτιν χώνει την αναζωπυρωμένη περηφάνια της Ρωσίας κατάμουτρα στο πρόσωπο της Αμερικής. Λέει στις ΗΠΑ: «Σε μένα μιλάτε; Νομίζατε ότι μπορούσατε να μου πείτε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει και ότι η ΝΑΤΟϊκή διεύρυνση δεν στόχευε στη Ρωσία, αλλά εμείς δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε μέλη. Πραγματικά νομίζατε ότι εμείς θα το πιστεύαμε αυτό; Ε, τώρα λοιπόν, εγώ μιλάω σε σας. Και σας λέω να εξαφανιστείτε από μπροστά μου».

Όλοι ξέρουμε ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στοχεύει εναντίον της Ρωσίας. Ωραία λοιπόν, ήμασταν έτοιμοι να εξοργίσουμε τη Ρωσία διευρύνοντας το ΝΑΤΟ, αλλά αυτό που ρωτάω είναι τι έχουμε κερδίσει από αυτό; Το πολεμικό ναυτικό της Τσεχίας;

Για όσους εξ ημών ήμασταν αντίθετοι στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, το θέμα ήταν απλό: Δεν υπάρχει κανένα μείζον πολιτικό θέμα, ιδίως όπως του Ιράν, που η Αμερική να μπορεί να λύσει χωρίς τη βοήθεια της Ρωσίας. Οπότε γιατί να μη συμπεριφερθούμε με τρόπο που μεγιστοποιεί την προθυμία της Ρωσίας να εργαστεί μαζί μας και που ενισχύει τους δημοκράτες της, αντί να διευρύνουμε το ΝΑΤΟ ώστε να περιλαμβάνει χώρες που δεν μπορούν να μας βοηθήσουν και πλέον δεν απειλούνται από τη Ρωσία και των οποίων οι Δημοκρατίες εξασφαλίζονται πιο καλά μέσω της ένταξής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση;


Μια κακή απόφαση

ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΩ να υπερασπιστώ έναν αυταρχικό ηγέτη με σιδερένια γροθιά όπως είναι ο Πούτιν. Το γεγονός είναι ότι οι ΗΠΑ βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα κλίμα στη Ρωσία φιλόξενο για έναν συντηρητικό μαχητή της Ψυχροπολεμικής εποχής όπως είναι ο Πούτιν, επιβάλλοντας το ΝΑΤΟ σε έναν φιλελεύθερο δημοκράτη όπως ήταν ο Γιέλτσιν. Ήταν μία κακή απόφαση που συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα. Την ώρα ακριβώς που χρειαζόμαστε τη βοήθεια της Ρωσίας, γινόμαστε αποδέκτες της εκδίκησής της.