[ Δρόμοι ]

Ένα κορίτσι…
… που κυνηγούσε το χρήμα, έτσι την είχαν στον νου τους οι περισσότεροι Αμερικανοί. Όμως, η Άννα Νικόλ Σμιθ είχε αναλάβει ένα ρόλο που μόνο τώρα με τον θάνατό της ξαναθυμόμαστε πόσο ήταν μεγάλος στην ιστορία του γάμου, του χρήματος και του σεξ.

Παλλακίδα…
… έτσι θα την έλεγαν σε μιαν άλλη εποχή- μια λέξη που δεν τη χρησιμοποιούμε πια. Μια γυναίκα που προσφέρει τη συντροφιά της για το χρήμα και που δεν είναι ούτε ντροπαλή σαν νύφη, μα ούτε ξεπεσμένη σαν μια πόρνη. Πολλά μεγάλα έργα τέχνης είναι γεμάτα από τέτοιες παλλακίδες- όχι πάντα με όλα τους τα ρούχα- από τον Καραβάτζιο μέχρι τον Τουλούζ-Λοτρέκ. Η έννοια της παλλακίδας έχει χαθεί σήμερα, καθώς οι σχέσεις των ανθρώπων ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο άκρα: είτε έναν ευτυχισμένο γάμο είτε την πορνεία. Όταν, στα είκοσι έξι της χρόνια, η playmate του «Ρlayboy» παντρεύτηκε έναν ογδοντάρη δισεκατομμυριούχο, τα περιοδικά που ασχολούνται με αυτά έγραψαν πως ήταν φως φανάρι, ένας γάμος από συμφέρον. Και οι άλλοι γάμοι τι είναι;

Αιώνες τώρα…
… οι άνδρες αναρωτιούνται ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που τους ερωτεύονται οι γυναίκες, σχολιάζει ο Φίλιπ Κένικοτ στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ». Τους ζώνουν τα φίδια πως ίσως σε αυτό να μην παίζει κανένα ρόλο το παρουσιαστικό τους ή η γοητεία τους, αλλά μόνο η εξουσία και η θέση τους. Όταν οι γάμοι δεν μοιάζουν με τα παραμύθιαπου βάζουν πρίγκιπες να ερωτεύονται πριγκίπισσες- τότε στη σχέση πέφτει μια σκιά αμφιβολίας. Αυτός ο ίδιος φόβος μετέτρεψε την Άννα Νικόλ Σμιθ σε υλικό για σατιρικές εκπομπές και περιοδικά. Την κορόιδευαν φυσικά, αλλά κορόιδευαν και τους άνδρες που ήταν τόσο ανόητοι ώστε να παντρευτούν μια τέτοια γυναίκα. Το είδος του γάμου όμως που έχουμε στο μυαλό μας, είναι ακόμη πιο συμβατικό. Ίσως περισσότερο κι από όσο ήταν στον δέκατο ένατο αιώνα. Γιατί τότε ο Τολστόι στη «Σονάτα του Κρόιτσερ» καταδίκαζε τον γάμο σαν μια μορφή σεξουαλικής δουλείας που φέρει τη βούλα της κοινωνίας. Ίσως να μη μάθουμε ποτέ ποιο ήταν το πραγματικό κίνητρο για τον γάμο της Άννας Νικόλ Σμιθ. Ίσως και να μην ήταν τόσο υπολογιστικό. Είναι βέβαιο, όμως, πως δεν ήταν ευτυχισμένη. Είχε άφθονο χρήμα, αλλά δεν έκοψε ποτέ το πιοτό και τα ναρκωτικά. Ήταν το ίδιο δυστυχισμένη όπως η Μανόν, η καταδικασμένη παλλακίδα του αββά Πρεβό και η Βιολέτα, η καλόκαρδη πόρνη του Βέρντι. Στη δική της την όπερα η αυλαία έπεσε οριστικά, αλλά χιλιάδες θεατές εξακολουθούν να πρωταγωνιστούν στη δική τους, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο τέλος. Η δική τους…
… Άννα Νικόλ μπορεί να μην κοκκινίζει ούτε αυτή σαν νύφη από ντροπή, αλλά ούτε είναι ξεπεσμένη σαν μια πόρνη.