[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τι Τοσκάνη, τι Κυκλάδες

H βραδιά τελείωνε χαλαρά, με το μισοφαγωμένο cheese cake να περιμένει τις τελευταίες επιθέσεις και το μπουκάλι της γκράπας να πηγαινοέρχεται από χέρι σε χέρι.

Μήπως να δούμε, επιτέλους, εκείνα τα σλάιντς από τα ταξίδια τους, τα καλοκαίρια, στην Τοσκάνη; Τόσες περιγραφές, τόσος ενθουσιασμός, τόσα χρόνια- από τότε που ο μικρός τους ήταν μωρό κι ο μεγάλος τους γύρω στα 6. Να βάλουμε από τότε που ήταν τα παιδιά μικρά; Να βάλουμε…

Κι αρχίζει η προβολή. Τοσκάνη, καλοκαίρι του 2000. Το μάτι τρέχει σε πράσινους αγρούς και μαλακούς στρογγυλούς λόφους, τα δέντρα στο βάθος μοιάζουν ζωγραφιστά, τα σπιτάκια (τα εκεί ενοικιαζόμενα) είναι κι αυτά μέρος ενός γλυκού τοπίου, που η θέα του μόνο σου κόβει την ανάσα. Τα παντζούρια του σπιτιού όπου μένουν (βιλίτσα με δύο υπνοδωμάτια) είναι ζωγραφιστά ή είναι η ιδέα μας;

Όχι, ο ιδιοκτήτης είναι και ζωγράφος.

Τα κουρτινάκια στην κουζίνα είναι πλεγμένα με βελονάκι, οι βρύσες στο μπάνιο αντικέ, τα δωμάτια επιπλωμένα με έναν τρόπο που σου θυμίζει ταινία εποχής στην ιταλική εξοχή. Κάθε πρωί η κοπέλα που εξυπηρετεί τους ενοίκους, αφήνει έξω από την πόρτα τους ό, τι της έχουν παραγγείλει από την προηγούμενη. Πανίνι, κρουασάν, προσούτο, φρέσκο καφέ…

Ναι, αλλά το ζωγραφιστό παντζούρι κοστίζει (λέω εγώ). Δεν μπορεί τόση ομορφιά και τόσο εκλεπτυσμένο γούστο να μην κοστίζει κάτι παραπάνω. Χα, χα, λέει η φίλη μου (και γουρλώνει το μάτι). Κοστίζει όσο ένα τετράκλινο δωμάτιο στις Κυκλάδες τον Αύγουστο- από κείνα με τις πλαστικές καρέκλες στο μπαλκόνι- σε «ενοικιαζόμενα», διευκρινίζει, όχι σε ξενοδοχείο.

Σκέφτομαι το ελληνικό «θεϊκό» νησί, τον γαλανό ουρανό και τις σμαραγδένιες θάλασσες. Και τα ενοικιαζόμενα με τα ψευτοκομπλέν στον τοίχο. Τις φαγωμένες πετσέτες και τα σκουριασμένα ρουμπινέ στο μπάνιο. Τις πόρτες που δεν κλειδώνουν και τα παντζούρια που αφήνονται να τα σαπίσει η αρμύρα. Τις τυποποιημένες μαρμελαδίτσες του πρωινού και τον στιγμιαίο καφέ σε φακελάκια (άγνωστης μάρκας). Τη μίζερη φάτσα του ιδιοκτήτη και το βλέμμα του, που είναι κενό, όταν ξεστομίζει την (απαράδεκτη) τιμή.

Ποιο σμαράγδι αντέχει τόσο νεοπλουτισμό και τόσο θράσος; Ποιο γαλάζιο δεν θολώνει; Και το κακό είναι ότι το θεωρούμε, πλέον, φυσικό…