[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είναι καιρός να ξεμαραζώσει ο χορός

Τα παιδιά φίλων συμμετείχαν στον διαγωνισμό του Μega για τους νέους χορευτές («So you think you can dance») και στηθήκαμε όλοι με αγωνία να τους δούμε, Πέμπτη βράδυ μπροστά στην τιβούλα, παρά το προχωρημένο της ώρας. Λίγο κιτς, λίγο ριάλιτι, αρκετή έλλειψη ευγένειας και αρκετή ειρωνεία και τουπέ από μερικούς κριτές· αλλά, τέλος πάντων, ήταν επιτέλους ένα χάπενινγκ για τον χορό τόσο σπάνιο για την Ελλάδα…

Ο χορός στην Ελλάδα- όπως είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο σολίστας του Μπαλανσίν και του Μπεζάρ και θρύλος του κλασικού μπαλέτου Ντανιέλ Λομέλ- είναι (απλώς) ανύπαρκτος. Η έλλειψη παιδείας και παράδοσης στον κλασικό χορό, στον σύγχρονο και στον τζαζ, περιορίζει τις χορευτικές επιδόσεις του μέσου Νεοέλληνα σε μερικά στριμωγμένα τσιφτετέλια στα παραλιακά ξενυχτάδικα.

Τα κοριτσάκια στέλνονται από τις μαμάδες στα έξι και στα επτά τους σε μια συνοικιακή σχολή για λίγο μπαλέτο- έτσι όπως παλιά έστελναν «για λούσο» τα κορίτσια στα γαλλικά και στο πιάνο… Αν κάποια από αυτά έχουν ταλέντο και θέλουν να συνεχίσουν τον χορό, εισπράττουν μια οργισμένη αντίδραση και μια κατηγορηματική άρνηση, γιατί «δεν είναι σοβαρό επάγγελμα»… Κι ας λένε οι πανεπιστημιακοί σύμβουλοι επαγγελματικού προγραμματισμού ότι είναι μια πρώτης τάξεως επαγγελματική απασχόληση, με προοπτικές και μέλλον για την- παρθένα χορευτικά- χώρα μας….

Όσο για τα αγόρια, ούτε λόγος! Ο Μπίλι Έλιοτ δεν ζει εδώ…. Το αγόρι φίλων, που- μαζί με το τάε κβον ντο και το ποδόσφαιρο- παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή κλασικού χορού στην Αθήνα, πήρε αμέσως τη ρετσινιά του «γκέι» στο σχολειό και στην παρέα…

Ο χορός, αυτή η μοναδική πηγή χαράς, είναι καιρός να ξεμαραζώσει, να δραπετεύσει από το περιθώριο και από τις προκαταλήψεις… Να βρει έναν μεγάλο και αξιοπρεπή χώρο (μήπως κάποια ολυμπιακή εγκατάσταση που ρημάζει;), την καταξίωση που του αρμόζει και- βέβαια- κάποιες κρατικές επιχορηγήσεις…..