Η διόγκωση κάνει πάταγο

Σύμπτωμα της αφύσικης διόγκωσης του τηλεοπτικού περιβάλλοντος ο ηχηρός κρότος από την αιφνίδια συμπίεση του «φαινομένου Χατζηνικολάου»
Η εξώθηση σε αποχώρηση από τον Αlpha του Νίκου Χατζηνικολάου αποτελεί ένα ακόμη από τα πρωτότυπα φαινόμενα του εγχώριου τηλεοπτικού περιβάλλοντος. Όχι μόνον γιατί την περιβάλλει σεναριολογία τόσο ισχυρή για το μέλλον του προσώπου που αποχωρεί και του καναλιού το οποίο αφήνει, που ούτε επικείμενος ανασχηματισμός κατόπιν αποπομπής κυβερνητικού στελέχους δεν θα είχε προκαλέσει.

Κυρίως γιατί δίνει την αίσθηση ενός από τα σοβαρότερα μέχρι στιγμής συμπτώματα σκανδαλώδους παχυσαρκίας του εγχώριου τηλεοπτικού περιβάλλοντος. Και αυτό επειδή ο Νίκος Χατζηνικολάου ήδη αποτέλεσε ένα μοναδικό φαινόμενο με τη θητεία του στον Αlpha να του δίνει τον διπλό ρόλο του παρουσιαστή του κεντρικού δελτίου ειδήσεων και σκηνοθέτη του επιθεωρησιακού μοντέλου του και ταυτοχρόνως εκείνον του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου. Διπλός ρόλος που αποδεικνύει τη στρέβλωση στη λειτουργία του τηλεοπτικού χώρου, η οποία υποτίθεται ότι αποτέλεσε «σανίδα σωτηρίας» για την τηλεοπτική επιχείρηση προκειμένου να βγει από την κρίση με τα μεγάλα οικονομικά ανοίγματα, πλην όμως φαίνεται ότι ουδόλως λειτούργησε. Οι αιτίες πολλές, ο διπλός ρόλος ενδεχομένως μία από αυτές, η πολιτική του Νίκου Χατζηνικολάου για ένα «κανάλι των ονομάτων» μία ακόμη που το φόρτωσε με ακριβά συμβόλαια, τα οποία όμως ουδόλως σχετίζονται με την άνοδο της τηλεοπτικής ποιότητας.

Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι το αιφνίδιο της κρίσης προκαλεί μάλλον

Το μισό τηλεοπτικό πρόγραμμα όλων των καναλιών μηρυκάζει κουτσομπολικώς το πρόγραμμα των υπολοίπων

αμηχανία αν όχι και ανησυχία για την επιβεβαίωση μιας οικονομικής κρίσης, με επείγοντα προφανώς χαρακτήρα, που δεν αφορά μια βιομηχανία παραγωγής πολυτελών εσωρούχων αλλά ένα κανάλι από τα οκτώ μεγαλύτερα, δηλαδή ένα από τα κέντρα παραγωγής κουλτούρας.

Γ ιατί η τηλεόρασή μας δεν παράγει πρότυπα μόνο με το πρόγραμμά της, αλλά και με τους σταρ της, τους οποίους η ίδια έχει επιβάλει μέσω της διόγκωσής της, η οποία για να συντηρηθεί κατά παράβαση κάθε οικονομικού μοντέλου υγιούς επιχειρηματικής δραστηριότητας έχει διαμορφώσει ένα τοπίο κανιβαλικής αυτοτροφοδότησής της. Σχεδόν το μισό τηλεοπτικό πρόγραμμα όλων των καναλιών μηρυκάζει κουτσομπολικώς το πρόγραμμα των υπολοίπων, με αποτέλεσμα η δημόσια σφαίρα να έχει μετατραπεί σε μια κλειστοφοβική επαρχία.

Σαν να είναι η χώρα ένα σύνολο «γυάλινων» οικογενειών, των οποίων τα μέλη έχουν αποκλειστική απασχόληση να προσφέρουν τα υπερπολυτελή χαΐρια τους αντί άλλου τηλεοπτικού προϊόντος. Διά της μεθόδου αυτής έχουν καθιερωθεί στον δημόσιο βίο σαν προσωπικότητες-σύμβολα όλοι οι άνθρωποι του γυαλιού.

Τ α δημόσια ήθη ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να επηρεάζονται από τις ζωές τους, τις φήμες για πανάκριβα συμβόλαια, που επιβεβαιώνονται με τις φωτογραφίσεις σε φανταχτερούς ιδιωτικούς χώρους από τις συνεργασίες για λόγους τηλεθέασης ορισμένων που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα διασταυρώνονταν επαγγελματικώς ούτε στους διαδρόμους του ίδιου κτιρίου, για ζωές πολυτελείς που ξεπερνούν κάθε λαϊκή φαντασίωση για τη ζωή του δημοσιογράφου, ακόμη και εκείνων που χρίζονται «σταρ» της κάθε μιντιακής εποχής.


Τηλεόραση σε κρίση, χώρα σε παράκρουση

Ο Νίκος Χατζηνικολάου βρέθηκε στην κορυφή του οικοδομήματος με βήματα που ακολούθησαν την ταχύτητα διόγκωσης της τηλεοπτικής αγοράς και τον ανοιχτό δρόμο ενός πεδίου χωρίς παράδοση, άρα χωρίς κριτήρια, αξιοκρατία, κανόνες. Επιχείρησε να επιβάλει τους δικούς του, προσωπικούς, ένα παράδοξο μείγμα συγκέντρωσης δημοσιογραφικών ευφημισμών «έγκυρος» και «έγκριτος», κυνηγώντας βραβεία που τους επικυρώνουν και θέσεις εξουσίας που υποτίθεται τους δικαιώνουν, προκαταλαμβάνοντας την κρίση για τα αποτελέσματα των επαγγελματικών επιλογών του. Σχήμα οξύμωρο, αλλά πολύ «λογικό» για τον παραλογισμό της εγχώριας τηλεοπτικής αγοράς, όπου ουδείς έλεγχος υπάρχει και κανένα σύστημα κανόνων δεν εφαρμόζεται για να προλάβει οποιαδήποτε έκρηξη, απλώς καταναλώνουμε τους κρότους όταν συμβεί. Άλλωστε στη χώρα μας έχουμε καθιερώσει μια ακόμη παγκόσμια πρωτοτυπία. Αντί άλλης διαδικασίας ελέγχου, άλλου συστήματος κριτηρίων και αξιολόγησης, διαθέτουμε το τηλεοπτικό κουτσομπολιό και είναι πάντα επί προσωπικού.

Τ ο επαγγελματικό σκέλος , άλλωστε, ποιος να το θίξει εναντίον τίνος, με ποιους κανόνες και ποια κριτήρια, κάτω από την ομπρέλα τίνος θεσμικού οργάνου, το οποίο να λειτουργεί υπό τη δημοκρατική σκέπη ποιας πολιτικής εξουσίας, η οποία μάλιστα να ανησυχεί για την οικονομική ευρωστία καναλικών σχημάτων, επειδή η τηλεόραση συνδέεται με την ποιότητα της κουλτούρας ενός τόπου και όχι με τις εκλογικές επιδιώξεις της.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από