[ Δρόμοι ]

Ζούμε…
… με δανεισμένο χρόνο. Και ποιος δεν έχει δεινοπαθήσει, πότε από κρυολογήματα ή αλλεργίες και πότε από μολύνσεις ή άλλες αρρώστιες, σε κάποια περίοδο της ζωής του; Η σύγχρονη ιατρική μάς κρατάει ζωντανούς. Σε οποιαδήποτε άλλη εποχή, άραγε πόσοι από εμάς θα είχαμε επιβιώσει;

Το προσδόκιμο…
… ζωής ήταν πολύ μικρότερο πριν έρθει ο εικοστός αιώνας με τα αντιβιοτικά του και τον περιορισμό της παιδικής θνησιμότητας. Σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι ζουν με δανεισμένο χρόνο από τα όπλα, τις κυβερνήσεις, τους υπονόμους, την αρχιτεκτονική, τη γεωργία, την παιδεία και την περίθαλψη που τους χάρισε ο πολιτισμός. Η ζωή μας είναι υποθηκευμένη. Παρ΄ όλα αυτά, έρχονται τώρα κάποιοι και μας λένε πως αυτό θα αλλάξει με την τεχνολογία που θα αποκτήσουμε σε δυο- τρεις δεκαετίες. Τόσα πράγματα θεραπεύτηκαν μέχρι τώρα, από την πολιομυελίτιδα μέχρι την ευλογιά. Γιατί να μη «θεραπευτεί» και ο θάνατος; Μας λένε πως τον επόμενο αιώνα το προσδόκιμο ζωής θα φτάσει στα ενενήντα κι ακόμη παραπάνω, στα εκατό ή ακόμη και στα χίλια, σύμφωνα με τον Βρετανό γεροντολόγο Ντε Γκρέι. Αν όλα αυτά βγουν αληθινά, θα έχουμε γίνει σχεδόν αθάνατοι. Βέβαια, πάλι θα σκοτωνόμαστε σε τροχαία, αλλά δεν θα σκοτωνόμαστε από τις αρρώστιες ή από τα γεράματα. Θα είμαστε ιατρικά αθάνατοι.

Το παράδοξο…
… είναι, γράφει ο Μικ Χιουμ στους «Τάιμς του Λονδίνου», ότι μολονότι ήδη ζούμε περισσότερα χρόνια από όσα άλλοτε, αυτή η παράταση ζωής μάς έχει κάνει πιο αγχώδεις και απαιτητικούς. Το 1900 πεθαίναμε από μεταδοτικές αρρώστιες. Το 2000 από καρδιακά νοσήματα και καρκίνο. Αυτό οδήγησε στην πεποίθηση πως οι αρρώστιες προκαλούνται από τον σύγχρονο τρόπο ζωής- κάτι που αληθεύει, αλλά επειδή ζούμε περισσότερο. Σήμερα ο άνθρωπος πεθαίνει από καρκίνο επειδή ζει τόσο πολύ, που δίνει περισσότερες πιθανότητες στον καρκίνο να τον πλήξει. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις σύγχρονες αρρώστιες, λέει ο Χιουμ. Οι περισσότεροι…
… επιστήμονες στον χώρο της γεροντολογίας θεωρούν την παράταση της ζωής και την ιατρική αθανασία κάτι εφικτό. Όχι πως θα είναι κάτι εύκολο. Ο συγγραφέας βιβλίων μελλοντολογίας Ρέι Κουρτσβάιλ το βλέπει κάτι σαν πειθαρχημένη στρατιωτική εκστρατεία, γεμάτη χάπια και εβδομαδιαίες εξετάσεις αίματος και DΝΑ. Μερικές δεκαετίες τέτοιας πειθαρχημένης συντήρησης του ανθρώπινου οργανισμού θα ανταμείβονται με μερικούς αιώνες παράτασης ζωής. Η αυστηρότητα και η πειθαρχία μιας τέτοιας ζωής προκαλούν μία εύλογη σκέψη: ποιο θα είναι το νόημα να ξοδεύουμε τόση φροντίδα για να μένουμε έτσι τεχνητά ζωντανοί, αντί να την ξοδεύουμε για να ζούμε όπως θέλουμε κι όσο ζήσουμε; Βέβαια, αυτή η απορία μπορεί να έχει νόημα για εκείνους που δεν πήραν ποτέ στη ζωή τους ούτε ασπιρίνη, αλλά δεν έχει κανένα νόημα για όσους έζησαν και ζουν με δανεισμένο χρόνο.