[ ΡΙΠΕΣ ] Οι κίνδυνοι

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία η συζήτηση που ξεκινά την Τετάρτη στη Βουλή για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έχει, σε μεγάλο βαθμό, ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα.

ΗΔΗ στην Ελλάδα λειτουργούν δεκάδες ιδιωτικά κολέγια που χορηγούν πανεπιστημιακά πτυχία που αναγνωρίζονται σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα. Οι απόφοιτοί τους μάλιστα αποκτούν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους αποφοίτους του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου.

ΑΥΤΟ ωστόσο δεν σημαίνει ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι μονόδρομος ή πολύ περισσότερο ότι μπορεί να γίνει εν λευκώ. Η εμπειρία άλλων χωρών που νομιμοποίησαν ιδιωτικά ΑΕΙ προκαλεί δικαιολογημένες ανησυχίες. Γιατί βέβαια ονομάστηκαν «πανεπιστήμια» ιδρύματα που ούτε στο ελάχιστο πληρούσαν τις αναγκαίες ακαδημαϊκές προϋποθέσεις.

Ο κίνδυνος αυτός, να γεμίσουμε δηλαδή με «πανεπιστήμια- μαγαζάκια», είναι υπαρκτός και στην Ελλάδα. Θα πρέπει κατά συνέπεια τα κόμματα που υποστηρίζουν την αναθεώρηση να καταστήσουν σαφές κάτω από ποιους όρους θα μπορεί ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα να ονομάζεται πανεπιστήμιο.

ΑΥΣΤΗΡΕΣ διαδικασίες αξιολόγησης και έλεγχος σε όλα τα επίπεδα, από την εισαγωγή και την εκπαίδευση των φοιτητών ώς την πρόσληψη και την ανέλιξη των καθηγητών, είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ένα υψηλό επίπεδο σπουδών.

Ο δεύτερος μεγάλος κίνδυνος βέβαια είναι να υποβαθμιστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο επειδή θα πιστέψουν κάποιοι ότι η δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ θα λύσει το πρόβλημα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

ΑΥΤΟΣ είναι στην πραγματικότητα και ο λόγος που έχει ξεσηκωθεί σήμερα ένα μεγάλο μέρος των φοιτητών και των καθηγητών ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Οι διαβεβαιώσεις για το αντίθετο φυσικά δεν πείθουν. Τόσα χρόνια άλλωστε η δημόσια παιδεία υπήρξε ο φτωχός συγγενής.

ΟΣΟΙ υποστηρίζουν την αναγκαιότητα των αλλαγών θα πρέπει πρώτα να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι δεν σχεδιάζουν μια παιδεία για τους λίγους και ότι έχουν τη θέληση και την ικανότητα να αναβαθμίσουν ριζικά το δημόσιο πανεπιστήμιο!