[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο «παππούς» πήρε το όπλο…

Όλη η Ελλάδα παίζει. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Δεν μπορείς να ανοίξεις την τηλεόραση χωρίς να πέσεις πάνω σε κάποιο είδος τζόγου. Και παράλληλα με όλο αυτό το ντελίριο τηλεοπτικού τζόγου που μας έχει πιάσει, να ΄σου και ο κρατικός: Λόττο, Προπό, Στοίχημα, Τζόκερ, ο κατάλογος τέλος δεν έχει. Όλοι όχι απλώς θέλουμε, αλλά αγωνιούμε να κερδίσουμε, γιατί αλλιώς, διά της κανονικής οδού, της συνέπειας και της εργατικότητας, ξέρουμε πως όχι μόνο δεν θα θησαυρίσουμε, αλλά ούτε στοιχειώδη προκοπή θα δούμε. Την ίδια ώρα, η εγκληματικότητα καλπάζει. Υπάρχει πρωτοφανής έλλειψη αστυνομικής δύναμης, την ώρα που ο αριθμός των αποσπάσεων αστυνομικών σε άλλες υπηρεσίες- σε μεγάλο βαθμό για να φυλάγουν πρόσωπα που προφανώς αποτελούν primus inter pares…- ξεπερνά τις 3.200, σε σύνολο 58.000 αστυνομικών!

Γι΄ αυτό και ο «παππούς»- όπως άκουσα στις ειδήσεις να αποκαλούν τον 90χρονο βετεράνο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος, παρ΄ ότι έμενε ολομόναχος, επιτυχώς αντιστάθηκε στον αλλοδαπό που επιχείρησε να τον ληστέψει, τραυματίζοντάς τον ελαφρά και γι΄ αυτό τώρα βρίσκεται κατηγορούμενος- αναγκάστηκε να ξαναπιάσει το όπλο του που είχε να το πάρει από τότε που έδιωξε Ιταλούς και Γερμανούς από τη χώρα του. Αλλά και γι΄ αυτό, όπως είπε συμπαθής αξιωματικός της Αστυνομίας, μιλώντας για την πράξη του ηλικιωμένου, είναι μεν αξιόποινη αλλά στερείται της κοινωνικής απαξίωσης που συνοδεύει τα αληθινά εγκλήματα. Και εκεί ακριβώς έγκειται το αληθινό αλλά όχι νομικά αποδεικνυόμενο- τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως- έγκλημα των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων: Μέσω του αποκλεισμού του μέσου εργαζόμενου και συνταξιούχου από μία στοιχειωδώς ασφαλή ζωή, από έναν στοιχειωδώς καλό και ανάλογο με την εργασία του, τη φορολογική συνεισφορά και την όλη του προσφορά, τρόπο διαβίωσης, απαξιώνεται η ίδια η ελληνική κοινωνία και οι όποιες αρχές τη στηρίζουν. Ο τζόγος και η αυτοδικία μοιραίως αρχίζουν να μοιάζουν, όχι απλώς ως μια κάποια λύση, αλλά ίσως και η μόνη αποτελεσματική.