ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ Είναι να Γ-ελλάς

Έτσι που το ΄φερε η τύχη να κληρωθούν οι τελευταίες ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη με δύο από τις έξι γαλλικές που συνεχίζουν, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Και μελαγχολικές.

Το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί εξαίρεση από τον κανόνα που θέλει το σύνθημα «Ελλάς- Γαλλία συμμαχία» να εκφράζει όχι κάποια ισοτιμία των χωρών, αλλά τα αισθήματα δέους της πρώτης προς τη δεύτερη. Για να το πούμε με τα λόγια του Διακογιάννη, οι απόγονοι του Ομήρου αγαπάμε τους απογόνους του Βολταίρου γιατί νιώθουμε ότι μας αγαπούν, ενώ εκείνοι μας αγαπούν γιατί νιώθουν πολύ ανώτεροι.

Γι΄αυτό και πρόσκαιρες ανατροπές του σκηνικού, όπως η νίκη στον προημιτελικό της Πορτογαλίας, μας προκαλούν τέτοια ευφορία. Και γι΄ αυτό όταν τα πράγματα ξανάρχονται στη θέση τους, όπως στη φετινή άτυπη ρεβάνς του Παρισιού, το δεχόμαστε με κάτι παραπάνω από στωικότητα.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αν αναλογιστούμε τη διαφορά των δύο χωρών στις βάσεις του ποδοσφαιρικού τους οικοδομήματος.

Ας ξεχάσουμε προς στιγμήν τα στατιστικά: φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου και σταθερά μέσα στην πρώτη πεντάδα του κόσμου η μία χώρα, πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά με τη βία στην εικοσάδα η άλλη, με δύο ομάδες να συνεχίζουν τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ η πρώτη, με καμία την τελευταία τετραετία η δεύτερη, χώρα εξαγωγής σπουδαίων παικτών η μία, εισαγωγής αμφίβολης ποιότητας η άλλη. Κι ας στραφούμε στην ουσία: δύναμη της Γαλλίας είναι οι υποδομές, τα φυτώρια, η παραγωγή κι εξέλιξη νέων παικτών, η καλλιέργεια σαφούς τεχνικού- σχεδόν αισθητικούστίγματος (αυτό που άλλοτε αποκαλούσαμε σχολή), ενώ χαρακτηριστικό της ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας είναι ο σε επαγγελματικά πλαίσια ερασιτεχνισμός, η προχειρότητα, η αδυναμία ανακάλυψης και αξιοποίησης γηγενών παικτών, ο νεοπλουτισμός (όπου μας παίρνει) κι η μιζέρια (όταν δυσκολευόμαστε).

Αποτέλεσμα: ένα γαλλικό πρωτάθλημα χωρίς μεγάλες βεντέτες (αφού η αφρόκρεμα των Γάλλων παίζει στο εξωτερικό, ενώ η πολιτική των ομάδων είναι να παίρνουν καλούς κι όχι «γνωστούς» ξένους), αλλά με σταθερά υψηλό επίπεδο (έστω κι αν δεν του κάνει καλό η διαρκής κυριαρχία της Λυών), προσιτό και θελκτικό στο κοινό και, το κυριότερο, διαρκώς ανανεούμενο. Από την άλλη, ένα ελληνικό πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων που τις χωρίζει χάος, με τις «μεγάλες» ομάδες να διαλέγουν συνήθως ετοιματζήδικες λύσεις σε παίκτες και προπονητές, χωρίς υπομονή και πρόνοια για το μέλλον, αγωνιζόμενες μέσα σε ένα οργανωτικό και διοικητικό χάος. Η μία χώρα «πουλάει» διάφορους «άσημους» Γκορκίφ σε διάφορες Μίλαν στα είκοσί τους και τους αντικαθιστά αμέσως με εξίσου άσημους αλλά έτοιμους για την Εθνική Γαλλίας Τουλαλάν, η άλλη επιζεί χάρη στον Ριβάλντο, προσεύχεται να της πέσει στο λαχείο κανένας Βαζέχα και θεοποιεί κατά τις μεταγραφικές περιόδους τους λίγους Τοροσίδηδες που της απέμειναν.

Α υτό είναι βέβαια το γενικό περίγραμμα. Όμως για την έκβαση διπλών συναντήσεων τίποτε δεν είναι δεδομένο, ειδικά όταν η μία από τις ελληνικές ομάδες είναι η μόνη που δουλεύει α λα γαλλικά: με νέους παίκτες, κινήσεις ουσίας κι έναν «σοφό» προπονητή. Το πρόβλημα για την ΑΕΚ είναι ότι κληρώθηκε μ΄ ένα πληγωμένο θηρίο σε ύπνωση, ικανό (θυμηθείτε με) να μπει στην εξάδα του πρωταθλήματος. Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι πολύ πιο σύνθετο: να ξαναβρεί τον εαυτό που ομάδες σαν τη Λανς δεν χάνουν ποτέ.

Φιλαθλέων

ΔΥΟ ΑΓΑΠΕΣ Οι απόγονοι του Ομήρου αγαπάμε τους απογόνους του Βολταίρου γιατί νιώθουμε ότι μας αγαπούν, ενώ εκείνοι μας αγαπούν γιατί νιώθουν πολύ ανώτεροι