Ελληνική σημαία στο Τέλος του Κόσμου

ΣΤΗΝ Ουσουάια της Αργεντινής- στο Τέλος του Κόσμουο Δημήτρης Παρούσης έμαθε ότι κάπου ζούσε ένας Έλληνας. «Ο γείτονάς μου είναι Έλληνας» του είπε ένας ντόπιος. Συναντήθηκε λοιπόν με τον Ντεμέτριο Λουιζόν. Ο πατέρας του, Στέλιος Λοΐζος από την Τένεδο, είχε φθάσει στην Ουσουάια το 1913. Δούλεψε στην αρχή ως οδηγός σε έλκηθρα και μετά άνοιξε το πρώτο παντοπωλείο στο χωριό των 400 κατοίκων. Πώς ακριβώς βρέθηκε και ρίζωσε εκεί κανείς δεν το ξέρει. «Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας. Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι» είπε ο κ. Λουιζόν στον Δ. Παρούση. Ο πατέρας του δεν κατάφερε ποτέ να επισκεφθεί την Ελλάδα. Εκείνος το 1998 βρέθηκε στην Τέ νεδο. Από τον Δ. Παρούση ζήτησε μια «μεγάλη ελληνική σημαία». Μέσω του Διαδικτύου έγινε γνωστή η επιθυμία του και μέσα σε λίγες ημέρες του έστειλαν πάνω από σαράντα.

Στις 12 Οκτωβρίου, ημέρα τοπικής γιορτής, ο Ντεμέτριο Λουιζόν έκανε παρέλαση κρατώντας μία από αυτές τις σημαίες.

Στο Πόρτο Νατάλες
Ο Γιώργος Παπαδημητρόπουλος από την Κρήτη πήγε στο Πόρτο Νατάλες της Χιλής το 1935. Το όνομά του πολύ γρήγορα έγινε Χόρχε Ντιμιτρόπουλος. Η εγγονή του Χορχελίνα Καρκάνο Ντιμιτρόπουλος έχει στο Πόρτο Νατάλες κατάστημα με φωτοτυπίες. Η ταμπέλα γράφει «Ντιμίτρι», αφού το Ντι μιτρόπουλος ήταν πολύ μεγάλο για να χωρέσει στην ταμπέλα. «Είδα μια ταμπέλα με ένα όνομα που συρρικνώνεται με τον χρόνο», λέει ο Δ. Παρούσης.

«Συνάντησα την ιδιοκτήτρια του καταστήματος και της είπα ότι με λένε Δημήτρη. Γέλασε. Της ζήτησα να μου πει την πρώτη λέξη στα ελληνικά που της έρχεται στο μυαλό και είπε… κουταλάκι. Τότε γέλασα εγώ. Μου ζήτησε να της μιλήσω ελληνικά, αφού μετά τον θάνατο του παππού της είχε χρόνια να τ΄ ακούσει. «Δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα. Αν δεν τα καταφέρω εγώ, ελπίζω κάποια στιγμή να πάνε οι κόρες μου, Κατίνα και Κονστάνσα», είπε.