Φλαμένκο και ροκ ξόρκια

Σε «πολιτιστικό κοινόβιο»

Ο Ραμόν Χιμένεζ παίζει κιθάρα και νιώθει περήφανος για τη γειτονιά του στη Βαρκελώνη, Λα Τρίνι Νουέβα, όπου μικρός χόρευε μπρέικ-ντανς στους δρόμους. «Είναι ένα μουσικό σχολείο οι γειτονιές της Βαρκελώνης», λέει. «Περπατάς στις ράμπλας και πετυχαίνεις απίστευτα τζαμ-σέσιονς με μουσικούς. Από την άλλη δεν πρέπει να σε τρομάξουν οι τιμές των πραγμάτων και αυτό που λένε οι ντόπιοι ότι η ζωή δεν είναι εύκολη, ούτε ότι σε αυτή την υπέροχη πόλη αν είσαι ζητιάνος , πρέπει να πληρώσεις πρόστιμο 3.000 ευρώ. Πρέπει να ξαναγυρίζεις». Πάνω στη σκηνή, ανάμεσα στα κόνγκας του «σοφού» Χάβι Τ ουρούλ, τα πικάπ και το dub του d.j.
Πάνκο, τον διανοούμενο Σάρχιο Ρ άμος, τον Μάξουελ Ρ άιτ που μεγάλωσε σε ένα«πολιτιστικό κοινόβιο» που είχαν ιδρύσει οι γονείς του, τον Πάκο Λομένια, τον Χαβίμ, τον Κ ουβάνο Κάρλος Σάρντουι και τον Ρ αμόν, κλέβει τα βλέμματα η Μαρίνα «λα Κ ανίλας», η φωνή των Οjos de Βrujo, που με την παρουσία και τις ερμηνείες της μπορεί, λέει, να ζαλίζει ώς και τον …
μάγο των Οjos.

Με κάθε νότα και κάθε ανάσα διακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους . Γύρω από αυτή την αυτόνομη καταλάνικη κομπανία των Οjos de Βrujo πάλλεται ίσως το πιο «καλειδοσκοπικό» φλαμένκο της εποχής. «Το πιο τρελό πράγμα που έχουμε πετύχει είναι πως παραμένουμε στον ίδιο δρόμο, με το ίδιο πάθος και τις ίδιες ψευδαισθήσεις» λέει στα «ΝΕΑ» ο Ραμόν Χιμένεθ, ενώ «Τα μάτια του μάγου» κοιτάνε προς τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Η μουσική σκηνή του κόσμου τον τελευταίο καιρό είναι γεμάτη από ίχνη των Οjos De Βrujo, που τα αναγνωρίζεις αμέσως μόλις ακούσεις ένα «πειραγμένο» φλαμένκο, ανακατεμένο με χιπ χοπ και φανκ και λίγο ροκ και όλα αυτά έτσι όπως τα οραματίστηκαν μαζί αυτοί οι φωτισμένοι Καταλανοί μουσικοί. Οι οποίοι λειτουργούν όχι τόσο σαν γκρουπ με αυστηρούς ρόλους όσο σαν κολεκτίβα.

«Δεν είμαστε δεμένοι με κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφία, πράγμα που θα θεωρούσαμε μάλλον αναχρονιστικό, αλλά περισσότερο με ένα όραμα. Και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούμε και οργανώνουμε την τέχνη μας απαιτεί ανεξαρτησία στις κινήσεις, πράγμα το οποίο αντικατοπτρίζεται στο τελικό αποτέλεσμα». Όσα ο Ραμόν περιγράφει θεωρητικά και με πολλά λόγια, η μουσική τα δείχνει απλά και ανάγλυφα. Το πιο πρόσφατο έργο τους, «Τechari» είναι μια έκρηξη πολύχρωμων ήχων. Ένα φαντεζί μετα-φλαμένκο.

Βρίσκονται πάντα σε θέση βολής. Από τα χαρακώματά τους πλαγιοκοπούν τη δισκογραφία- τη βιομηχανία της δισκογραφίας για να είμαστε ακριβείς. Ο τρόπος ,. Ο τρόπος , όπως εξηγεί ο Ραμόν(τουλάχιστον ένας δοκιμασμένος, ασφαλής τρόπος), είναι η ανεξάρτητη δισκογραφική. Η δική τους Fabrica De Colores. «Με αυτή μάθαμε πόσο δύσκολο αλλά και πόσο σημαντικό είναι να κάνεις τα πράγματα έτσι όπως ακριβώς εσύ θέλεις. Πως μπορείς να διατηρείς την ανεξαρτησία σου. Αντίθετα, όταν είσαι σε κάποια μεγάλη εταιρεία, αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα μπει μπροστά το οικονομικό θέμα. Ζούμε λοιπόν με ρίσκο. Και αυτό μας δημιουργεί ευθύνες αλλά και περηφάνια, το να γνωρίζεις ότι μπορείς να δώσεις στον ακροατή σου μια δουλειά που εκφράζει τις ιδέες σου και την αισθητική σου».