Το Πνεύμα του Τόνου

«Ζήσε, ζήσε, ζήσε»!

Ό,τι γεννιέται, πεθαίνει!

Γνωστό, αναπόφευκτο, μοιραίο! Πόσοι το αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα, νηφάλια, ήρεμα; Ελάχιστοι ή κανείς. Όντας νέος ούτε καν το σκέφτεσαι, δεν σε αφορά. Όλη η ζωή μπροστά σου απαστράπτουσα, δυναμική, ανεμπόδιστη, έτσι πιστεύεις , ορίζοντες ασυννέφιαστοι, πολλά υποσχόμενοι. Στην πορεία συνειδητοποιείς, επώδυνα συχνά, ότι ο θάνατος γύρω σου αλιεύει αδιάκοπα ζωές, ότι σε αγγίζει προσωπικά, σε πονάει, σε διαλύει. Η σκέψη του «τέλους» τρυπώνει στο μυαλό, σε κουρελιάζει, το εγώ σου επαναστατεί, ανταριάζεται, αρνείται να το δεχτεί. Τ ο μεγάλο «γιατί» αιωρείται τραγικά αναπάντητο.

Προχθές στα σαράντα ενός παιδικού φίλου, ενός ανθρώπου εκρηκτικού, ατίθασου, σαρκαστή του εαυτού του και των πάντων , πανέξυπνου μέχρι πανουργίας , αφειδώλευτα λάτρη της ζωής , ενός τύπου ακραιφνώς αριστοφανικού, που μας ωθούσε στα πιο τρελά, αναπάντεχα παιχνίδια και που εμείς αποδεχόμασταν μετά χαράς «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενες», αφηνόμενες με αγαλλίαση στις ευφάνταστες «σκηνοθετικές» ορμές του, γευόμενες το τέλειο «παράλογο» έτσι όπως μόνο τα παιδιά με την αχαλίνωτη φαντασία μπορούν να συλλάβουν, προχθές λοιπόν, Νίκο, ενώ οι ψαλμωδίες των παπάδων εκλιπαρούσαν για την εκ Θεού συγχώρεση της πρόσκαιρης ύπαρξής σου επί της γης, εγώ έβλεπα το αόρατο χλευαστικό, σαρδόνιο χαμόγελό σου απ΄ το υπερπέραν να μου απαντάει για το πεπερασμένο αυτής της ύπαρξης, που εσύ δόξασες όσο κανείς από παιδί, με τα λόγια του ποιητή: «Χαρά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα» καθώς και με τον Τένεσι Ουίλιαμς όταν οι νεκροί φωνάζουν από τα νεκροταφεία: «Ζήσε, ζήσε, ζήσε»! Αγαπημένε φίλε, σ΄ ευχαριστώ για την υπέροχη συμβουλή. Θα πράξω ανάλογα.