Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου(που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τα έργα απαντούν στις τρικλοποδιές

Να που με όραμα και μεθοδική δουλειά όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμη και στο βασίλειο της Δανιμαρκίας… ουπς, συγγνώμη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που λέγεται ότι κάθε διάδρομός της θυμίζει Βυζάντιο και κάθε καμαρίνι αναδύει άρωμα ίντριγκας.

Προτού καν δώσει δείγμα δουλειάς έπεσαν να τον φάνε οι «σεμνοί και ταπεινοί» εργαζόμενοι τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή, γιατί είδαν πως δεν σκόπευε να βολέψει τις βυζαντινές μηχανορραφίες για τα μικροσυμφέροντα κάποιων.

Μη και πειράξει μονωδούς και χορωδούς της παλιωμένης οπερέτας στο «Ακροπόλ». Μη και φέρει κανέναν ξένο συντελεστή με πιο φρέσκια ματιά και ενοχλήσει τα κατεστημένα του «μαγαζιού».

Όοοοχι. Εκεί, στα παλιωμένα που βόλευαν τους 500 που έχουν προσληφθεί(φασούλι το φασούλι γεμίζει το… μισθολόγιο) από την κάθε «κατάσταση» και τον κάθε διευθυντή κι έχουν μονιμότητα -ακόμη κι αν η προσφορά τους έχει καταλήξει να είναι μηδαμινή και η απόδοσή τους… άστο καλύτερα.

Ο «φυλακισμένος» και η «Σύντομη ζωή», δύο όπερες του 20ού αιώνα, που παρουσίασε η Λυρική ως νέο δείγμα γραφής έδειξε και απέδειξε ότι μπορεί μια ελληνική-ακόμη κι αρτηριοσκληρωτική έως σήμερα- κρατική σκηνή να ανεβάσει παραγωγές ισάξιες με του εξωτερικού, όπως εκείνες του Μεγάρου Μουσικής. Ότι η φρέσκια ματιά και το όραμα-κόντρα στη μικρότητα των μικροσυμφερόντων- μπορούν να προσελκύσουν και νέο(και ηλικιακά) κοινό, αξιοποιώντας και το υπάρχον δυναμικό.

Μήπως πρέπει όσοι έβαλαν τρικλοποδιές(ακόμη και για καρφώματα στην Πολεοδομία για το μεγάλωμα της σκηνής μιλούν οι…

λυρικοί θρύλοι!) προτού καν δουν το όραμα, θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν προτού ξαναπλώσουν… πόδι;


Το ινδικό χοιρίδιο του 65ώρου

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Το λέμε συχνά αλλά δεν το πιστεύουμε. Ότι έχουμε ξεφύγει τελείως!

Πληροφορήθηκα πως κάποιος πρότεινε να εργαζόμαστε 65ωρο την εβδομάδα και να διαπραγματευόμαστε σε ατομικό επίπεδο το είδος, τον τρόπο και την αμοιβή της εργασίας που προσφέρουμε… Προφανώς αυτός που το πρότεινε, είτε δε ν έχει εργαστεί ποτέ στην ζωή του, είτε είναι εργασιομανής , είτε έχει σύντομα ραντεβού με τον θεό. Εγώ προσθέτω, να μην τρώμε, να μην ξεκουραζόμαστε, να μη διασκεδάζουμε και να επενδύουμε όλον τον διαθέσιμο χρόνο μας στη δουλειά… Αλλά μπορεί να έχει και κάποιο δίκιο. Έτσι κι αλλιώς , σου λέει, τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι έχουν σπάσει τα συμβατικά ωράρια ξεπερνώντας τα 8ωρα εργασίας , μπας και βγει κανένα χαρτζιλίκι παραπάνω, προκειμένου να επιβιώσουν , εγκαταλείποντας στην τύχη τους , οικογένεια και παιδιά, ξεχνώντας διασκέδαση, διακοπές.

Η Επιθεώρηση Εργασίας κάνει τα στραβά μάτια στην παραβίαση των συμβατικών ωραρίων εργασίας και κωφεύει στις διαμαρτυρίες των εργαζομένων. Έπειτα, αυτές οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας έχουν αποδυναμωθεί πλέον αφού, ανεξάρτητα τι λένε, στην πράξη καταργούνται αφού οι εργαζόμενοι τα βρίσκουν με τους εργοδότες τους οι οποίοι ως γνωστόν πάντα έχουν δίκιο…

Φυσικά, πάντα θα υπάρχουν στην απέναντι όχθη αυτοί που θα μας ζηλεύουν, και αυτοί θα είναι οι πολλοί άνεργοι… Ίσως αυτός που έκανε αυτήν την πρόταση περί 65ωρου, θέλει να δημιουργήσει περισσότερους άνεργους , από όσους υπάρχουν ήδη.

Σε κοινωνίες, που για άλλο εκπαιδεύεσαι και σε άλλο αξιοποιείσαι και οι επιλογές σου είναι μετρημένες στα δάκτυλα, δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να ξοδεύω τον διαθέσιμο χρόνο μου σε ό,τι δεν μου ταιριάζει.

Γεώργιος Ριζόγλου, Α γ. Σύλλας, Κρήτη <Θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμεσε μια ενδιαφέρουσα πρόταση για εκείνον που το πρότεινε, αγαπητέ Γεώργιε. Επειδή ως δημόσιος λειτουργός(λέμε τώρα…) θα πληρώνεται αδρά για ελάχιστα, ας λειτουργήσει ως πειραματόζωο για το νέο ωράριο για καμιά εικοσαριά μήνες. Όχι όμως στην δουλίτσα του(κάτι σαν «πουλάω πολύ ακριβά τα φούμαρα που σερβίρω ως μεγαλεπίβολες ιδέες») αλλά στη φάμπρικα. Ή σαν μανικιουρίστα. Εκεί, 65 ώρες την εβδομάδα. Και με 600 ευρώ τον μήνα. Όχι με τον παχυλό μισθό του. Και να τα βγάζει πέρα και με οικογένεια. Ε, αν αντέξει, ας το σκεφτούμε και οι υπόλοιποι…


Μπουκιά κι ανάθεμα

Κυρία Αθηναίου, Απορώ με κάτι «τρέντι» περιοδικά και αεροπορικά (της Αegean, ας πούμε) που προτείνουν εστιατόρια αδιακρίτως και ανεξέλεγκτα. Παράδειγμα ένα νέο στέκι με θαλασσινά που πρότειναν στην κεντρική αγορά Μοδιάνο της Θεσσαλονίκης. Όπου όπως δυστυχώς διαπίστωσα μετά λύπης μου πληρών ει κανείς 65 ευρώ το κιλό κάτι ψάρια που έρχονται άψητα και ύποπτα ως προς το ποιόν τους και αυτό μετά από καμιά δυο ωρίστες! Ήθελα να ΄ξερα δεν τα δοκιμάζουν αυτοί που τα προτείνουν; Και με τόση ευκολία σε στέλνουν σε κάτι που όχι μόνον δεν αξίζει τα λεφτά του, αλλά εντάσσεται και στις αρμοδιότητες της Αγορανομίας;

Με απορία, Ελευθερία Αρζόγλου Κρατήσατε τα ονόματα των προτεινόντων , αγαπητή Ελευθερία; Για να τους παραλάβει κάποιος από το έντυπο ή το σπίτι τους και να τους πάει με το στανιό στα μαγαζιά που «προτείνουν», να τους βάλει να φάνε και να τα πληρώσουν κιόλας. Ακόμη κι αν οι προτάσεις τους είναι με το αζημίωτο(της γνωστής… ύποπτης οικογένειας του Ελλαδιστάν) δεν θα το σκεφτούν την επόμενη φορά που ανεξέλεγκτα θα «προτείνουν» τα τρέντι; Ή χρειάζεται πιο βαριά τιμωρία;