ΣΥ ΕΙΠΑΣ

Είναι υπερβολικό και εν πολλοίς άδικο να απαιτεί κανείς από το δεύτερο μυθιστόρημα της Νίκης Αναστασέα λογοτεχνικές χάρες ανάλογες με το πρώτο βιβλίο της Μάρως Δούκα. Η «Αρχαία σκουριά», ένα πραγματικό διαμάντι της πολιτικού μυθιστορήματος απέχει από το «Επικράνθη» έτη φωτός, χώρια τις αυτοαναφορικές επιχωματώσεις που έκτοτε έχουν αποσαθρώσει το έδαφος της πεζογραφίας μας. Πού παραπάτησε η Νίκη Αναστασέα πριν να μας παραδώσει το φιλόδοξο πόνημά της; Στη νεορθόδοξη στροφή της ανανεωτικής Αριστεράς, στην καλογερίστικη λογική του σημερινού ΚΚΕ ή μήπως στην παπαδίστικη προπαίδεια των αδελφών Ξηρού; Όπως και να ΄χει, το έδαφος κρίνεται προς το παρόν ακατάλληλο και η σεισμικότητα της περιοχής μεγάλη.

Προσωπικά πάντως θα ΄θελα να συγχαρώ τη συγγραφέα για την αποκοτιά της. Το «Επικράνθη» έτσι ατελές όπως φτάνει στα χέρια μας, εγείρει μεγάλες απαιτήσεις από το πολιτικό μυθιστόρημα. Αμήν.