ΔΡΟΜΟΙ

Τι απέγιναν…
… οι ζωηρές συζητήσεις που γίνονταν κάποτε για την παγκοσμιοποίηση; Οι μαζικές διαδηλώσεις στις εργασίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 1999, στη Σύνοδο Κορυφής της Γένοβας το 2001 και στις συναντήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός μοιάζουν σήμερα να ανήκουν στο παρελθόν.

Πρώην επικριτές…
… βλέπουν σήμερα κάποιες θετικές πλευρές στην παγκοσμιοποίηση και επιμένουν πως το μόνο που ήθελαν ανέκαθεν ήταν «μια καλύτερη παγκοσμιοποίηση». Η εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη της Ινδίας και της Κίνας φαίνεται να δείχνει πως το άνοιγμα των παγκόσμιων αγορών είναι ένας τρόπος παραγωγής πλούτου και καταπολέμησης της φτώχειας. Οι χώρες του Τρίτου Κόσμου δεν ζητούν λιγότερη, αλλά περισσότερη παγκοσμιοποίηση και την κατάργηση των εμπορικών φραγμών που έχουν ορθώσει μπροστά τους οι βιομηχανικές χώρες. Την ίδια ώρα, όμως, πολλοί πρώην ένθερμοι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης στον ανεπτυγμένο βιομηχανικά κόσμο ανησυχούν βαθιά, επειδή η παγκοσμιοποίηση φαίνεται να είναι εκείνη που ευθύνεται για την απώλεια θέσεων εργασίας και τη μείωση των αμοιβών στις χώρες τους. Η απέραντη μεσαία τάξη των δυτικών χωρών- η μεγάλη νικήτρια του εικοστού αιώνα- δείχνει θορυβημένη, καθώς οι εισαγωγές εργασίας και προϊόντων ροκανίζουν ολοένα και περισσότερο το εισόδημά της. Οι πολιτικοί μένουν μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα μάλλον αδρανείς, ενώ οι επιχειρηματίες επεξεργάζονται λύσεις με γνώμονα το δικό τους συμφέρον.

Διακεκριμένος…
… επικριτής της παγκοσμιοποίησης είναι ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς. Στο νέο βιβλίο του «Κάνοντας την παγκοσμιοποίηση να λειτουργήσει», δεν περιορίζεται μόνο σε κριτική αλλά διατυπώνει συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις. «Η οικονομική παγκοσμιοποίηση έχει αφήσει πίσω της την πολιτική παγκοσμιοποίηση», γράφει ο Στίγκλιτς, που πιστεύει ότι αυτή η ανισορροπία πρέπει να διορθωθεί. Στη σημερινή τους μορφή, λέει, οι παγκόσμιοι πολιτικοί οργανισμοί, ο ΟΗΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η λέσχη της G8 των μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών του κόσμου, είναι χαοτικοί και ασυντόνιστοι. Γι΄ αυτό δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικοί. Ένα από τα μέτρα που προτείνει ο Στίγκλιτς είναι η υιοθέτηση ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος που θα ελάττωνε την κυριαρχία των σημερινών ισχυρών νομισμάτων και θα μετρίαζε τις διαφορές ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες. Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση μιας μεγάλης οικονομικής καταστροφής, δεν μπορούμε να φανταστούμε σε ποια άλλη περίσταση οι κεντρικοί τραπεζίτες θα αποδέχονταν κάτι τέτοιο, να παραδώσουν δηλαδή αμαχητί το νομισματικό όπλο που σήμερα βρίσκεται στα χέρια τους(και σε περίπτωση μεγάλης οικονομικής καταστροφής, θα ήταν ήδη πολύ αργά).

Με δυο λόγια…
… σήμερα η πολιτική έχει απαχθεί από τους τραπεζίτες και οι μόνοι που δεν το ξέρουν είναι οι πολιτικοί. Αν είναι να ασκούν πολιτική μόνον οι τραπεζίτες, τότε καλύτερα να σβήσουμε από τα ψηφοδέλτια τα ονόματα των πολιτικών και να ψηφίζουμε απευθείας τραπεζίτες. Έτσι κι αλλιώς σε αυτούς πηγαίνουν οι δόσεις από τα δάνεια.