Πρόσωπα Η διερμηνέας του Πάπα

Οι λάτρεις του ιταλικού κινηματογράφου παρατήρησαν,ίσως, μια γνωστή φιγούρα
να συνοδεύει τον Πάπα Βενέδικτο στις μετακινήσεις του στην Τουρκία.

Σερά Γιλμάζ. Πρωταγωνίστρια του σημαντικού γκέι Τουρκοϊταλού σκηνοθέτη, Φερζάν Οζπετέκ

Επελέγη από τις τουρκικές Αρχές και το Βατικανό συμφώνησε. Η Σερά Γιλμάζ, μια
Τουρκάλα ηθοποιός που ζει στην Ιταλία, διορίστηκε επίσημη διερμηνέας του
Βενέδικτου και συνοδεύει τον Ποντίφικα κατά την τετραήμερη επίσκεψή του στην
πατρίδα της. Η Γιλμάζ, η οποία μιλάει τουρκικά, ιταλικά και γαλλικά και είχε
ασκήσει και παλαιότερα χρέη διερμηνέα για αξιωματούχους που επισκέπτονταν την
Τουρκία, είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της στην ταινία «Ανίδεες
μοίρες», όπου υποδυόταν μια Τουρκάλα μετανάστρια, φίλη μιας παρέας
ομοφυλόφιλων. Την ταινία είχε σκηνοθετήσει ο Φερζάν Οζπετέκ, ο σημαντικός γκέι
Τουρκοϊταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, του οποίου η Γιλμάζ έγινε η
ηθοποιός-φετίχ.

Η Σερά Γιλμάζ γεννήθηκε το 1954 στην Κωνσταντινούπολη και στη δεκαετία του
1970 σπούδασε στη Γαλλία, πρώτα Ψυχολογία και στη συνέχεια θέατρο. Στον
κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1986, με τη μεγάλου μήκους ταινία «Η
βασίλισσα της καρδιάς» και έγινε διεθνώς γνωστή το 1987, χάρη στη βραβευμένη
ταινία «Ξενοδοχείο Μητέρα Πατρίδα» του Ομέρ Καβούρ, η οποία γνώρισε επιτυχία
στο εξωτερικό. Ήρθαν μετά οι «Ανίδεες μοίρες» και «Το μπροστινό παράθυρο»,
επίσης του Οζπετέκ. Από το 1988 έως τον Απρίλιο του 2004 συμμετείχε στον θίασο
του Θεάτρου της Πόλης, στην Κωνσταντινούπολη, συνεχίζοντας ταυτόχρονα την
περιπέτεια του κινηματογράφου.

«Μου αρέσει να συναρπάζομαι από την ιδέα που κάποιος άλλος έχει για εμένα»,
λέει η Γιλμάζ. «Από το πώς με βλέπει, πώς με φαντάζεται, πώς με ονειρεύεται. Η
ηθοποιία μας είναι μια δουλειά γοητείας, η οποία δεν πρέπει να υποτάσσεται
στην οικοδόμηση μιας σταδιοδρομίας ούτε στον ορθολογισμό των επιλογών. Τα
πράγματα πρέπει να συμβαίνουν από μόνα τους, πρέπει ν’ αφήνεις να σε παίρνει ο
αέρας».

Στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, η Γιλμάζ λέει και ναι και όχι. «Δεν
συμφωνώ με την ένταξη, επειδή θεωρώ πως το ευρωπαϊκό σύνταγμα που επρόκειτο να
ψηφιστεί δεν ήταν πολύ δημοκρατικό: οι γραφειοκράτες έχουν υπερβολική εξουσία
σε σχέση με τους λαούς. Συμφωνώ, επειδή – έτσι όπως πηγαίνει ο κόσμος – η
Τουρκία πρέπει να ενταχθεί σε μια μεγάλη συμμαχία. Αλλά έχω και τους φόβους
μου. Αυτή η μεγάλη Ευρώπη έχει τροφοδοτήσει εθνικισμούς και τοπικισμούς. Για
εμάς, που είμαστε μια νεαρή και πολυπολιτισμική δημοκρατία, αυτό μπορεί να
είναι επικίνδυνο». Όσον αφορά τις γυναίκες, «σε νομοθετικό πλαίσιο στην
Τουρκία έχουμε το δικαίωμα να ψηφίζουμε, να εκλεγόμαστε, να συμμετέχουμε στη
δημόσια ζωή, και μετά έχουμε δικαίωμα στο διαζύγιο, στις αμβλώσεις, στην
ισότητα. Όπως σε όλες τις χώρες, όμως, η κοινωνική πραγματικότητα είναι
διαφορετική. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν. Οι γυναίκες παραμένουν η
μεγαλύτερη μειονότητα του κόσμου».