ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το Βooker της μαμάς

Άρχισαν οι ονομαστικές εορτές και να που σε λίγο θα έχουμε και Χριστούγεννα. Η
μανία μου να κάνω δώρα επιτέλους βρίσκει πάτημα, παρ’ όλο που κινδυνεύω και
πάλι να γλιστρήσω σε λύσεις, χμ, κάπως αυτάρεσκες. Δεν γίνεται φερ’ ειπείν να
ψεκάσω τους πάντες με το αγαπημένο μου άρωμα ούτε να γίνω τσάμικος ταμπάκος
στα αναγνωστικά γούστα των φίλων μου. Αυτό το δεύτερο είναι που κυρίως με
μαραζώνει. Κοιτάζω τη βιβλιοθήκη μου και σε κάθε ράχη καινούργιου βιβλίου
ονειρεύομαι αμέσως το επόμενο θύμα μου. Τις ει μωρέ, λέω στον εαυτό μου, που
θα μας πεις τι να διαβάσουμε, και αμέσως αναβάλλω το διανοητικό μακελειό επ’
αόριστον. Οι μόνες που ακουμπούν οικειοθελώς το κεφαλάκι τους στην γκιλοτίνα
της ψωνάρας μου είναι η βασίλισσα μητέρα μου και η πεθερά μου. Δεν ξέρω τι
μουρμουρίζουν από μέσα τους, ξέρω όμως ότι με περισσή χαρά υποδέχονται κάθε
φορά τα βουναλάκια από βιβλία που τους πασάρω. Το ότι τα διαβάζουν μέχρι
κεραίας είναι απολύτως καρατσεκαρισμένο, αφού και οι δυο με βομβαρδίζουν με
τηλεφωνήματα επί της φόρμας και του περιεχομένου. Έτσι, χάρη στην «Ιστανμπούλ»
του Ορχάν Παμούκ εξοικονόμησα ένα εξτρά ταψάκι σπανακόπιτα από την πεθερά μου,
ενώ για τη μάνα μου έχω φυλάξει ένα πακέτο πλυμένα τραπεζομάντιλα που χρήζουν
σιδερώματος οψέποτε φιλοτιμηθεί να με ανταμείψει για τη «Θάλασσα» του Μπάνβιλ
που τόσο πολύ της άρεσε.