Έγινε της ζαρντινιέρας!

Δεν προκάνανε, σου λέει, να ζητήσουν συγγνώμη νωρίτερα, γιατί ήτανε Λονδίνο. Είχανε πάει στη Μαντάμ Τισό να δούνε τα ομοιώματα: Βενιζέλος, Παπανδρέου, Καραμανλής! Έβλεπε ο ανιψιός τον θείο κι ευχαριστούσε τον Πανάγαθο που ο άλλος ήταν κέρινος και δεν μπορούσε να του τραβήξει το μπερντάχι το ξεγυρισμένο

Η ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑ φταίει για όλα! Αυτή η άτιμη, αυτή η ξεφτίλα, το όνειδος,
το ρεμάλι της κοινωνίας! Αυτή η ζαρντινιέρα του κερατά ευθύνεται για τον
Κύπριο φοιτητή που τον κάνανε μαύρο στο ξύλο οι «πραίτωρες»! Σατανική
υποκινήτρια η ζαρντινιέρα! Σκοτεινός ο ρόλος της! Ποιος ξέρει ποια ζοφερά
συμφέροντα εξυπηρετεί! Ποιος ξέρει γιατί ξύπνησε (η ζαρντινιέρα) ένα πρωί,
περπάτησε (η ζαρντινιέρα), στήθηκε (η ζαρντινιέρα) σκοπίμως στο επίμαχο σημείο
για να στουκάρει να πέσει ο φοιτητής πάνω της. Και να την καταστρέψει. Να την
εξολοθρεύσει. (Νόμιζα ότι τα είχα δει όλα: Ζαρντινιέρα – καμικάζι σε αποστολή
αυτοκτονίας, πρώτη φορά!).

Μιλάμε, το σακατέψανε το παιδί. Πέσανε πάνω του, άλλοι με πολιτικά, άλλοι με
κουκούλες (αλήθεια, από πότε η κουκούλα είναι μέρος του καμουφλάζ των
αστυνομικών με πολιτικά;), πάνω χέρι, κάτω χέρι, τίνος είναι το πάνω-πάνω! Ένα
πλάσμα αβοήθητο με χειροπέδες! Να το βαράνε. Να το κλωτσάνε. Να το κάνουνε
μπλε μαρέν. Πώς βγήκε ζωντανό το παλικάρι από τα χέρια τους – άγιο είχε!

Και μετά βγήκανε οι αστυνομικοί τσάρκα στα κανάλια. Με εξαίρεση τον πρόεδρό
τους τον κ. Κυριαζίδη – που μοιάζει σοβαρό άτομο – και κάνα δυο ακόμα χαμηλών
τόνων, το τι αηδίες είπανε δεν περιγράφεται! Πήγε λέει, μόνος του κι έπεσε στη
ζαρντινιέρα. Εξ ου και την εξολόθρευσε. Εξ ου και του κάνανε και μήνυση για
καταστροφή δημόσιας περιουσίας.

Να λένε τις άρες και τις μάρες και ταυτοχρόνως να παίζει το βίντεο. Ένα βίντεο
που τους βγάζει ψεύτες! Τους το φωνάζει μες στη μούρη τους! Τον δέρνουνε,
μάγκες! Πέσανε όλοι πάνω του και τον σαπίζουνε στο ξύλο. Απτόητοι οι κύριοι!
Τα όργανα της τάξεως με τα όπλα, τις παλάσκες. Και τους Μπαλάσκες.

Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ λέει πως ήτανε περαστικός. Οι αστυνομικοί λένε πως ήτανε
ταραξίας. Κι άντε και να δεχτούμε τη δεύτερη εκδοχή. Ήταν ταραξίας του κερατά!
Πιάστον, πέρνα του τις χειροπέδες και πήγαινε τον στο «πλησιέστερο». Όχι, τον
βάζεις κάτω, τον σακατεύεις. Κι αντί να τον πας σε κάνα νοσοκομείο, τον έχεις
με τις ώρες να αιμορραγεί στην Ασφάλεια! Και συνεχίζεις να βαράς! Ακόμα και
εκεί! Ακόμα και τότε!

Εντάξει, λέει, η κυβέρνηση, ζητήσαμε συγγνώμη! Μην κάνουμε και την τρίχα
τριχιά! Μωρέ την τρίχα φλοκάτη θα κάνουμε! Που ήρθανε κι αυτοί να ζητήσουνε
συγγνώμη, έξι μέρες ΜΕΤΑ. Έξι χιλιάδες φορές ΑΦΟΥ παίχτηκε το βίντεο.

Δεν προκάνανε, σου λεει, νωρίτερα, γιατί ήτανε Λονδίνο. Είχανε πάει στη Μαντάμ
Τισό να δούνε τα ομοιώματα: Βενιζέλος, Παπανδρέου, Καραμανλής! Έβλεπε ο
ανιψιός τον θείο κι ευχαριστούσε τον Πανάγαθο που ο άλλος ήταν κέρινος και δεν
μπορούσε να του τραβήξει το μπερντάχι το ξεγυρισμένο!

Ήτανε Λονδίνο γι’ αυτό την καθυστερήσανε τη συγγνώμη. Διότι, όπως όλοι
γνωρίζουμε, στο Λονδίνο δεν πιάνουν τα κινητά. Επίσης, δεν έχει εφευρεθεί η
σταθερή τηλεφωνία. Με ταχυδρομικά περιστέρια επικοινωνούν εκεί. Ώσπου να πάει
το πουλί, απ’ τη φωλιά την αντικρινή, να φέρει μήνυμα και φιλί – πώς πέρασεν η
ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια!

Μετά – επειδή είχανε γίνει και Λονδρέζοι πλέον – τους βγήκε το αβίαστο:

– Ουπς, σόρι!

ΚΙ ΕΠΑΙΡΟΝΤΑΙ. Και καμαρώνουν: «Μπράβο μας, βρε, είμαστε και πολύ
μάγκες! Ζητήσαμε συγγνώμη!». Λες κι η συγγνώμη είναι ρουσφέτι κι όχι καθήκον!
Χατιράκι κι όχι υποχρέωση!

Και να το πούμε κι αυτό, στην τελική; Βρέθηκε η συγγνώμη και χάθηκε το
φιλότιμο! Χίλιες φορές καλύτερα να μην είχε γίνει όλο αυτό το άθλιο σκηνικό!
Να κάνουν τη δουλειά τους σωστά! Να τηρούν και να εφαρμόζουν τους νόμους! Όχι
να τους κάνουν λαμπόγυαλο και να μας δουλεύουνε κι από πάνω! Και μια έρημη
ομάδα σοβαρών αστυνομικών να αγωνίζονται να συμμαζέψουν τους ξεσαλωμένους!

Ουπς σόρι! Ο κύριος Πολύδωρας ζήτησε συγγνώμη από τον φοιτητή. Για να κλείσει
το θέμα – σειρά του φοιτητή τώρα!

Να ζητήσει συγγνώμη από τη ζαρντινιέρα!