ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πολυτεχνείο, 33 χρόνια μετά…

«Εδώ Πολυτεχνείο», 33 χρόνια μετά την 17η Νοεμβρίου του 1973.

Γυρνάω και αντικρύζω τον μεγαλοπαράγοντα της πολιτικής ή με άλλο τρόπο
επώνυμο, που ξεζούμισε τόσο τους νεανικούς του αγώνες, αναζητώντας κι
αποκτώντας όχι μόνον δάφνες αλλά και απτά αντίτιμα για την αντιστασιακή του
δράση, που πια κατάντησε βρώμικο κουρέλι το Πολυτεχνείο. Και σκέπτομαι πως
τελικά σημασία δεν έχει εάν ήταν εκεί κανείς εκείνες τις τόσο κρίσιμες μέρες,
αλλά το τι έκανε μετά. Εάν οι αρχές για τις οποίες αγωνίστηκε, παρέμειναν μέσα
του, καθορίζοντας και φωτίζοντας την όποια μετέπειτα πορεία και ζωή του. Μετά
όμως βλέπω τον πάντα επιφυλακτικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω όλους
εκείνους – εκτός από όσους ήταν τότε αγέννητοι ή πολύ μικροί – που θα
μπορούσαν να ήταν εκεί, αλλά δεν ήταν. Και την πάντα κρυφή οργή που με
καταλαμβάνει όποτε ακούω να μιλάνε για το Πολυτεχνείο με ύφος ειδήμονα και
στιλ ανθρώπων που τους πρέπει η τιμή τού ότι ήταν εκεί εκείνη την μέρα, όσοι
έκαναν αντίσταση… από το Παρίσι και τη Ρώμη. Και συνειδητοποιώ πως όλα έχουν
νόημα και είναι ένα – παρόν αλλά και παρελθόν.

Τελικά, ίσως αυτό είναι πια, για μένα τουλάχιστον, το νόημα του Πολυτεχνείου:
«ο φίλος» που δεν ήρθε μονάχα απόψε από τα παλιά, αλλά ήταν πράγματι βιολογικά
και ιδεολογικά εκεί, εκείνα τα δύσκολα μερόνυχτα. Και ο οποίος παραμένει
«εκεί», στις αρχές και τον τρόπο με τον οποίο ζει και αγωνίζεται. Χωρίς ποτέ
να κάνει σημαία του, ούτε καν να αποκαλύψει, παρά μόνο en passant και στους
οικείους του, πως ήταν κι αυτός εκεί. Όπως η Κάτια που για να είναι εκεί άφησε
σπίτι και δουλειά, τινάζοντας στον αέρα την ασφάλεια που της παρείχε η αστική
της καταγωγή, και ο Θεμιστοκλής, που το έσκασε κρυφά από το σπίτι του, 15
χρόνων παιδί. Και οι δυο τους ήταν εκεί, με τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω από
τα αυτιά τους και ανθρώπους να πέφτουν νεκροί μπροστά τους. Ήταν εκεί. Και
παραμένουν μέχρι και σήμερα.