ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αν είσαι από τους «παλιούς», συγχαρητήρια!

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν από το 1985 (θα διόρθωνα, πριν από το
1975), «δηλαδή, σε εμάς, τους γονείς της σημερινής νεολαίας», είναι ένα
κείμενο, που αναδημοσιεύθηκε στα «Γονικά Νέα» του Κολλεγίου Αθηνών, αλλά
κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο και έχει ξαναδημοσιευθεί στην εφημερίδα «Athens
Voice». Οι φράσεις του άγγιξαν χορδές, ανέσυραν μνήμες και μας πήγαν πίσω…
Μας έκαναν να το δώσουμε και στα παιδιά μας, να αναρωτηθούμε μαζί τους ποια
τελικά είναι πιο τυχερή γενιά από τις δυο, σε μια εποχή που γεγονότα σαν της
Αμαρύνθου – και όχι μόνο – μάς κάνουν να τα ξαναβάζουμε όλα στο τραπέζι.

«Δεν είχαμε πλέι-στέσιον, νιντέντο 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με
ήχο σαράουντ ή Ίντερνετ», γράφει ανάμεσα στα άλλα. «Εμείς είχαμε φίλους.
Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα,
απλά βγαίναμε στον δρόμο και εκεί συναντιόμασταν, για να παίξουμε κρυφτό,
κυνηγητό, αμπάριζα… Μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου… Πίναμε
νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο…».

Πιο κάτω: «Πηγαίναμε με το ποδήλατο περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και
τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το!». Και αλλού: «Κάναμε διακοπές
τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία, χωρίς
αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις
ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα
αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας;):D:Ρ».

Και καταλήγει: «Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα
από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα
σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν είσαι από τους
”παλιούς”, συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…».

Θα έκλεινα το γοητευτικό κείμενο με τη φράση που ξεκινά: «Ήμαστε μια γενιά σε
αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας…». Περιμένοντας κάτι
καλύτερο στη ζωή μας, θα πρόσθετα. Και κάναμε ό,τι μπορούσαμε γι’ αυτό, βάζαμε
τα δυνατά μας, παλεύαμε. Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ατού μας σε σχέση με
τα τέκνα μας: είχαμε καλό κίνητρο…