ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πρόβλημα επικοινωνίας

Δεν λέω πως είναι σωστό… Δεν πρόκειται ωστόσο για κουτσομπολιό. Για
κοινωνική κριτική πρόκειται – και στην προκειμένη, δεν χρησιμοποιώ τον όρο
περιπαικτικά. Μου κέντρισαν όμως τόσο πολύ την περιέργεια, που αντί να
συγκεντρωθώ στη δουλειά μου – κοινώς στο πιάτο που είχα μπροστά μου – τους
παρατηρούσα επί ώρες.

Όλα ξεκίνησαν από μία παρέα νεαρών που κάθονταν στο διπλανό τραπέζι. Τα πρώτα
λεπτά δεν σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους. Είχαν άλλωστε ένα κοινό σημείο:
την παραγγελία. Και ομολογουμένως πεινούσαν πολύ. Και μετά; Και μετά, δεν
αντάλλαξαν κουβέντα. Κι όμως, δεν σταμάτησαν να μιλάνε αλλά… στο κινητό. Κι
όταν δεν είχαν κλήση, δεν μασούσαν και δεν κρατούσαν το πιρούνι, τότε έστελναν
και κάνα μηνυματάκι. Κατά τα άλλα βγήκαν… παρεΐστικα.

Το μάτι μου έπεσε σε ένα ζευγάρι, γύρω στα 35. Καλοντυμένοι και οι δύο,
επιθυμώντας να εντυπωσιάσουν ο ένας τον άλλον ή τους… άλλους. Το βλέμμα μου,
ανεπαίσθητα τις περισσότερες φορές, στρεφόταν προς το μέρος τους. Η εικόνα
ωστόσο που αντίκρυζα ήταν ίδια και απαράλλακτη. Μασούσαν αργά, απέφευγαν
οποιαδήποτε οπτική επαφή με τον σύντροφό τους – αντίθετα κοιτούσαν δεξιά και
αριστερά – και έτσι για αλλαγή, έπιναν πού και πού και καμιά γουλιά κρασί. Δεν
τους έπιασα στα πράσα ούτε μια φορά: να ανταλλάσσουν δηλαδή μια λέξη!

Και εκεί που θεωρούσα ότι οι άνθρωποι που πίνουν μόνοι τους καφέ ή πηγαίνουν
σινεμά ασυνόδευτοι είναι μάλλον μοναχικοί, ήρθα και αναθεώρησα. Γιατί αν δεν
είναι μοναξιά το να είσαι με πολλούς και να μην επικοινωνείς, τότε τι είναι;
Και το χειρότερο είναι πως συμβαίνει συχνά…