ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το χτύπημα της μπεκάτσας

Μεσημέρι – η ώρα που σε επισκέπτεται συνήθως η έμπνευση και αν δεν έχει έρθει
ακόμη, στήνεσαι και την περιμένεις. Η Ε. ξεδιπλώνει ένα μεγάλο χαρτί σαν
ύφασμα, από εκείνα που οι παλιοί έμποροι της Ερμού κατέβαζαν σε τόπια, τα
άνοιγαν μπροστά σου και άρχιζαν να τα μετράνε με ξύλινα μέτρα και έλεγαν 5
μέτρα και 25 εκατοστά, χωρίς καν να κοιτάξουν τι έγραφε στο ξύλο. Η Χ. μιλάει
στο τηλέφωνο δυνατά, όλοι μιλάμε στο τηλέφωνο δυνατά πια – όσοι θέλουν να
μιλήσουν σιγά, παίρνουν το τηλέφωνο και μιλάνε έξω. Τότε τους ακούνε οι έξω,
αντί για τους μέσα. Εγώ έχω τα ακουστικά και ακούω Μπάρι Μανίλοου
(αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου) με τα δάχτυλα στα πλήκτρα – καλή ώρα τώρα.
Φρέσκος καφές από το Da Capo του «σπιτιού» σκορπίζει άρωμα (ο καφές έχει
φτιαχτεί για τις εφημερίδες και συνήθως είναι εσπρέσο γιατί πρέπει να γράψεις
γρήγορα – «κλείνει» το φύλλο και δεν σε περιμένει ). Η Ε., θυμάμαι, έφτιαχνε
πράσινο τσάι, η Χ. και εγώ πίναμε φραπέ, Παρασκευές μεσημέρια (καλή ώρα) που
ετοιμάζαμε τη σελίδα. Να έχει κάτι από Ντέιβιντ Λιντς και Γκαλιάνο και κάτι
από τρέχα-γύρευε και κάτι μέσα σε όλα και πουθενά συγκεκριμένα, λεπτομέρειες
δηλαδή, που αν τις ανακάτευες καλά είχες μια εικόνα. Αλλά ποτέ δεν κοιτάς όλη
την εικόνα, σημασία έχουν οι λεπτομέρειες.

Η Ε. έχει ξαναδιπλώσει τώρα το χαρτί-ύφασμα και η Χ. έχει κλείσει το τηλέφωνο.
Έξω έχει από εκείνες τις λιακάδες που σε βάζουν να σκέφτεσαι πως αν κάνεις
οτιδήποτε άλλο εκτός από το να τις χαίρεσαι, συμβάλλεις και εσύ στο ανώφελο
γέμισμα της δεξαμενής του χαμένου χρόνου. Η Ε. όμως έχει χαθεί πίσω από την
οθόνη και η Χ. ανοίγει νέο αρχείο στο lotus. Ο Μπάρι Μανίλοου στο μεταξύ
κατάπιε τη φωνή του. Κοιτάω την ώρα (στη δική μου οθόνη) – είναι αυτό που
είναι πάντα, αργότερα από ό,τι πραγματικά θέλεις, και αρχίζω να σημαδεύω γύρω
λεπτομέρειες. Κάποια από όλες θα πέσει κάτω σαν μπεκάτσα και θα γίνει θέμα,
έστω ένα μικρό που μπορεί να περάσει στο ντούκου ή να σου ‘ρθει στο κεφάλι σαν
το πουλί που πέφτει από τα σύννεφα. Και έτσι μερικές φορές επί του θέματος, η
Ε., η Χ. και εγώ διαφωνούμε με τις ώρες.

* Την Έφη και τη Χάρη εννοώ, αλλά μια και είναι της μόδας τα αρχικά, είπα να
κρατήσω το στυλ.