ΝΙΚΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ «Δεν πιστεύω στην έμπνευση»

«Η πολιτική είναι πληκτική και δεν με ενδιαφέρει, ιδίως όταν οι πολιτικοί μιλάνε και χρησιμοποιούν 5.000 λέξεις για να πουν ένα ψέμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Χουλιαράς μπροστά στις ολοκαίνουριες «Μαύρες ζωγραφιές» του

«Με ενδιαφέρει η περιπέτεια του χαρτιού, διότι το λευκό χαρτί το θεωρώ την πιο
μεγάλη πρόκληση. Δεν πιστεύω στην έμπνευση. Κάθε φορά που ξεκινάω νομίζω πως
δεν ξέρω να ζωγραφίζω. Ζωγραφίζω εν υπνώσει. Το αποτέλεσμα το βλέπω μετά κι
εγώ, ως θεατής», λέει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Χουλιαράς λίγο πριν κάνουν «κατάληψη»
στους λευκούς τοίχους της γκαλερί «Νέες Μορφές», οι «Μαύρες ζωγραφιές» του. Οι
μικρών διαστάσεων νέες δημιουργίες του, που χρειάστηκαν δυο-τρία καλοκαίρια
και αρκετές ώρες τηλεφωνικών συνδιαλέξεων για να αποκτήσουν υπόσταση.

«Δεν ξέρω τι θα φτιάξω κάθε φορά, γι’ αυτό και περνάω καλά. Καθώς προχωράω,
αυτό που φτιάχνω αλλάζει μορφή. Είναι ένας κόσμος που σιγά σιγά γίνεται δικός
μου» λέει για τα καινούρια έργα που φιλοτέχνησε με μαύρο μελάνι, σαν να έβαλε
στο χαρτί καρέ καρέ τις σκηνές από σουρεαλιστική ταινία. Πρωταγωνιστές, οι
σκιές που συχνάζουν στα έργα του και σκόρπιες λέξεις που ο καλλιτέχνης
χαρακτηρίζει «βροχή».

Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι «σκιώδεις» τύποι;

«Η μαγεία είναι ότι δεν τους γνωρίζω, αλλά μου φαίνονται στενοί συγγενείς.
Έρχονται από το σκοτάδι και είναι σοφοί όπως τα παιδιά. Πάντως δεν τους λείπει
το χιούμορ, επειδή τους λείπει το χρώμα. Εξάλλου χρώματα δεν είναι μόνο τα
σφοδρά κόκκινο, πράσινο, που βλέπουμε στις αφίσες. Η Ελλάδα έχει φως και
σκοτάδι».

Πίσω από το παραπλανητικό μαύρο της θλίψης, τα έργα του είναι φτιαγμένα με
χιούμορ. «Είναι μια κόντρα στον θάνατο», εξηγεί. Τον φοβάται; «Όχι, αν και
μπορεί να με περιμένει στη γωνία. Το λέω από πριν και νιώθω να τον ξορκίζω.
Είμαι μπαγαπόντης και γενναίος ταυτόχρονα».

Επειδή εκτός από τη ζωγραφική, από μικρή ηλικία καταπιάστηκε και με τις άλλες
μεγάλες του αγάπες, τη μουσική και τη λογοτεχνία, αποφεύγει να επιλέξει
ιδιότητα.

Πώς προτιμάτε να συστήνεστε;

«Δεν μου αρέσει να έχω τίτλο. Τρία στενά πιο πέρα μπορεί να με περιμένει μια
άλλη μου ιδιότητα. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να ζω από αυτό που κάνω και
να μην έχω – όπως ποτέ δεν είχα – αφεντικό. Είναι επικίνδυνο και δύσκολο, αλλά
συναρπαστικά ελεύθερο. Η τέχνη άλλωστε είναι συνειδητοποίηση της μοναξιάς και
η ζωγραφική ειδικά υπόθεση διαύγειας που έχει να κάνει με σοφούς και με τον
Θεόφιλο».

Το μυστικό της επιτυχίας του στα 40 και πλέον χρόνια δημιουργικής πορείας,
αφού έχει καταφέρει να κερδίσει την καταξίωση σε κάθε καλλιτεχνική δράση του;
«Δεν μπορώ να το “βάλω” σε λέξεις. Πιστεύω, όμως, πως κρύβεται στο ότι δεν έχω
πρεμούρα για επικοινωνία. Αφήνω τον θεατή ελεύθερο, δεν τον καταπιέζω. Όλα
αυτά τα χρόνια πριν από τις εκθέσεις έρχονται στο σπίτι μου ο ηλεκτρολόγος, ο
υδραυλικός, ο μαραγκός για δουλειές και μου ζητούν να δουν τα έργα. Ξέρετε τι
μου λένε; “Μου αρέσουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί”. Ίσως επειδή ζωγραφίζω
κάτι που δεν υπήρχε πριν και του δίνω υπόσταση».

Πώς φαντάζει η τέχνη μέσα από τα μάτια ενός πολυπράγμονος καλλιτέχνη;

«Η τέχνη είναι έρωτας. Δεν δέχομαι την άποψη που λέει πως πρέπει να είσαι
στενοχωρημένος για να κάνεις κάτι ωραίο. Η ζωή έχει πολλά δωμάτια και τρέχουμε
από το ένα στο άλλο. Αν είναι να πάρουμε πίκρα, είναι καλύτερα να πηγαίνουμε
σιγά σιγά. Ο Ηράκλειτος, άλλωστε, λέει πως ούτε λέγει, ούτε κρύπτει. Αυτή
είναι η τέχνη. Ούτε φανερώνει, αλλά ούτε και κρύβει τίποτα. Δεν είναι μίμηση
ζωής. Η καλύτερη διδασκαλία της γίνεται στα σκαλιά, μέσα από την κουβέντα.
Πιστεύω πως κι εγώ διδάσκω μέσα από αυτά που κάνω. Δεν βλέπω τη ζωγραφική μέσα
από τα βιβλία. Ο ζωγράφος πρέπει να είναι κάπου χρήσιμος. Προσωπικά έζησα μια
ζωή μαγική και χαίρομαι που κάνω κάτι που ο θεατής μπορεί να το ερωτευτεί».

Δεν έγινε Τζένγκις Χαν…

* Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1940. Στη ζωγραφική «κατέληξε», όταν
κατάλαβε πως δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο: να γίνει
Τζένγκις Χαν!

* Γράφει ποίηση, διηγήματα και μυθιστορήματα μεταφρασμένα και σε άλλες
γλώσσες.

* Ασχολήθηκε και με τη μουσική -ιδιαίτερα την περίοδο του «Νέου
κύματος»- και έκανε διασκευές παλιών ηπειρώτικων σκοπών. Γνωστά τραγούδια του
(στίχοι και μουσική) «Το πέτρινο χαμόγελο» με την Αρλέτα και το «Αν θυμηθείς»
με την Πόπη Αστεριάδη.

* Το 1969 κέρδισε το Βραβείο Παρθένη και συμμετείχε στην Μπιενάλε της
Αλεξάνδρειας.

* Έχει στο ενεργητικό του 15 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
και ομαδικές στο εξωτερικό (Σεβίλλη, Τέξας κ.ά.).

* Λέει: «Αισθάνομαι ναΐφ και την ίδια στιγμή σατανικά διανοούμενος».

INFO

Οι «Μαύρες ζωγραφιές» του Νίκου Χουλιαρά, από απόψε έως τις 2 Δεκεμβρίου, στις
«Νέες Μορφές» (Βαλαωρίτου 9α, τηλ. 210-3616.165).