ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ζωή δεν είναι αλλού…

Τα αφιερώματα που κάνουν συχνά πυκνά τα περιοδικά, όπου βλέπεις κάτι
περιπατητές να χάνονται μέσα σε σκιερά δάση ή να λιάζονται σε αμμουδερές
παραλίες, μου φαίνονται έως και αντιπαθητικά. Αλλά μη με ρωτήσετε γιατί, διότι
δεν μπορώ να πω – ή τουλάχιστον, δεν μπορώ να πω συνειδητά -, εκτός από το
γεγονός ότι ήμουν πάντα οι τύπος που του άρεσε η αίσθηση του αλλού, ειδικά του
αλλού που δίνουν τα ταξίδια. Αλλού, δηλαδή πού; Ξέρω ‘γώ; Πάντως, όχι εδώ –
αυτό σίγουρα. Να μπορέσει το μάτι να κάτσει πάνω σε άλλες φάτσες, σε άλλες
βιτρίνες, να χαθεί μέσα στην κοσμοπλημμύρα άλλων Μετρό. Να χαθεί. Και να
αφεθεί στο χάσιμό του. Ήταν εύκολο παλιά. Γινόταν αυτόματα. Κλικ – αλλού. Το
εισιτήριο μόνο έβγαζες και τα υπόλοιπα γίνονταν μόνα τους. Όταν είσαι έτοιμος
να ταξιδέψεις, ταξιδεύεις (πηγαίνοντας ακόμα και στη Λαμία). Να το πω
διαφορετικά. Η αυταπάτη ότι αλλάζει κάτι επειδή αλλάζουν τα ονόματα των
δρόμων, είναι μια εύκολη λύση – κυρίως όταν δεν σου πάει καν στο μυαλό ότι
ψάχνεις λύσεις. Και η εποχή μας είναι μανούλα να σου προσφέρει ωραία καρτ
ποστάλ ζωής και να σε «φτιάχνει» με πακέτα εξωτικών διακοπών – μέχρι να
ξυπνήσεις μια μέρα και να δεις το τιρκουάζ της Καραϊβικής ανάποδα. Αμ δεν το
θέλω εγώ τέτοιο τιρκουάζ, φίλε μου. Τι να το κάνω;

Εδώ και τώρα. Καθημερινότητα. Μπορώ να «ταξιδέψω» μέσα στο ίδιο τετράγωνο;
Μέσα στο ίδιο γραφείο; Στο σπίτι; Αυτό όμως δεν είναι καρτ ποστάλ. Θέλει άλλο
τρόπο σκέψης, άλλη σχέση με τα πράγματα. Η ζωή είναι αλλού, όταν είναι εδώ
κοντά, μέσα στα αυτονόητα μιας καθημερινότητας που ουδείς μάς μαθαίνει να
στοχεύουμε. Τα άλλα είναι για τους συλλέκτες καρτ ποστάλ. Και για τα γραφεία
ταξιδιών. Κι εμείς, μάλλον συλλέκτες καρτ ποστάλ είμαστε.