διακοπές Πόλη φωτεινή και τον χειμώνα

Καλωσορίσατε στην πύλη του Αμβρακικού, σε μια πολιτεία που θα μπορούσε να
ανήκει σε νησί. Εκεί όπου κάποτε ήταν η αρχαία Βερενίκη και με υλικά της
γειτονικής και θρυλικής Νικόπολης χτίστηκε η Πρέβεζα. Τη νοτίζει ευχάριστα το
Ιόνιο Πέλαγος και εκείνη αναπαύεται στην ήρεμη αγκαλιά του Αμβρακικού,
κρατώντας πάντα κάτι από την αυστηρότητα της Ηπείρου. Και αν θέλετε να μη
μιλήσουμε ποιητικά τότε θα πούμε απλώς για μια πόλη γεμάτη ζωή και φιλόξενους
ανθρώπους.

Το λιμάνι

Πρωί. Η ώρα δείχνει 07.00 στον ενετικό πύργο του Ρολογιού πλάι στον ναό
του Αγίου Χαραλάμπους. Οι ψαράδες δένουν τις βάρκες τους στην απέραντη
προκυμαία της πόλης και διαλαλούν την πραμάτεια τους. Δίπλα τους τα αμέτρητα
ιστιοφόρα σχηματίζουν δάσος από κατάρτια που αστράφτουν στο φως της ημέρας. Ο
κόσμος σφίγγεται στα παλτά του και από τον Αμβρακικό ανεβαίνει αχλύ που
χαρίζει στην ατμόσφαιρα μια αναζωογονητική μυρωδιά. Το χρώμα του ουρανού
γίνεται μεταλλικό. Σε λίγο θα μπερδευτείτε κι εσείς με τους ανθρώπους που
ψωνίζουν στην πλακόστρωτη αγορά, πλάι στα παλιά σπίτια με τις κεραμοσκεπές,
και θα ξεκινήσετε τη βόλτα σας σε μια πόλη με νησιωτικό χρώμα αλλά και
αταίριαστη οικιστική ανάπτυξη.

Πόλη: Πρέβεζα. Εποχή: φθινόπωρο. Τώρα, το καλοκαίρι «μαζεύεται» και οι
ντόπιοι επανέρχονται στις κλασικές ασχολίες τους. Με ποδήλατα ή με τα πόδια,
χαλαροί και καλαμπουρτζήδες, έχουν κάτι από την ελαφρότητα των Επτανήσιων, την
έξω καρδιά των νησιωτών και το «ειδικό βάρος» των Ηπειρωτών. Πεισματικά ζουν
σε αυτή την ιδιαίτερη πόλη, που γαντζωμένη στο στόμιο του Αμβρακικού
περιτριγυρίζεται από τα υπολείμματα του θρυλικού ενετικού ελαιώνα
(σώζονται ελιές 1.300 χρόνων!) και ζουν από το ψάρεμα, την καλλιέργεια
οπωροκηπευτικών αλλά και από τον τουρισμό. Ανάμεσα στο κάστρο του
Παντοκράτορα και του Ακτίου, που αντικρυστά μοιάζουν να τη
διεκδικούν, η πόλη ξεδιπλώνει τη βαριά ιστορία της – ιστορία αλλεπάλληλων
κατοχών αλλά και ανταμώματος των ανθρώπων. Εξάλλου για χρόνια ήταν το
ξεχειμώνιασμα των κοπαδιών που έβοσκαν στην Πίνδο, των κατοίκων του Συρράκου,
αλλά δεν ήταν λίγοι και οι Λευκαδίτες ή εκείνοι από τα ορεινά της Άρτας που
την επέλεξαν για πόλη τους. Όλοι αυτοί βλέπουν το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο
και συνεχίζουν να ζουν με προσδοκίες. Με χαρά, σε μια πόλη φωτεινή που
προσφέρεται για ατέλειωτες βόλτες και βραδινά γλέντια και τραγούδια.

Η πόλη ζει. Στο Σεϊτάν Παζάρ τον πιο όμορφος δρόμος της πόλης, στον
πεζόδρομο της παραλιακής, στους ευκαλύπτους της Κυανής Ακτής, στον
Προμαχώνα της Βρυσούλας, στο κάστρο του Παντοκράτορα και μέχρι
τη βόρεια έξοδο της πόλης, εκεί όπου οριοθετούσε το τέλος της τάφρου που
έφτιαξε ο Αλή Πασάς.

Μετά την απελευθέρωση η τάφρος επιχωματώθηκε και στα όριά της, τα χαμηλά
σπίτια με τις μπουκαμβίλιες και οι άνθρωποι με το πιο σκούρο δέρμα θυμίζουν
ανταλλαγές πληθυσμών αλλά και την πραγματική έννοια της πολυπολιτισμικότητας.
Υπάρχει όμως και κάποιος που είδε το ποτήρι μισοάδειο. Δεν έφταιγε η πόλη –
και αυτή είναι η αδικία. Απλώς εκεί στο Βαθύ ακούστηκε ο κρότος και
γράφτηκε ο τραγικός επίλογος μιας ατομικής περιπέτειας ενός ταλαιπωρημένου μα
και ευφυούς ανθρώπου: του μεγάλου ποιητή Κώστα Καρυωτάκη που πρόλαβε να μείνει
στην Πρέβεζα μόνο 28 ημέρες, έμελλε όμως με την αυτοχειρία του αλλά και το
ανατριχιαστικό ποίημά του «Πρέβεζα» να δώσει ένα περίεργο στίγμα στην πόλη,
αυτό της θλίψης και της μελαγχολίας. Ίσως φταίνε και όλοι αυτοί που με
στερεότυπα προσπαθούν να την περιγράψουν. Η Πρέβεζα είναι φωτεινή, το ξέφρενο
καλοκαίρι δίνει τη θέση του σε ένα ήπιο και γλυκό φθινόπωρο, οι ψαράδες
υπομονετικά πλέουν στα νερά του Αμβρακικού, οι φοιτητές δίνουν τον δικό τους
τόνο. Μια φωτεινή καθημερινότητα της οποίας θα γίνετε μέρος και θα νιώσετε σαν
ντόπιοι. Σαν αυτούς του Πρεβεζάνους που ποτίζουν τα λουλούδια στους
σιδερένιους τενεκέδες της φέτας «Δωδώνη» και ξέρουν να ζουν ωραία ανάμεσα σε
Ιόνιο και Αμβρακικό, κουβαλώντας κάτι και από τα δύο.

ΔΙΑΜΟΝΗ

«Preveza City Hotel»

Τουριστική υποδομή στην Πρέβεζα υπάρχει, αφού χιλιάδες είναι εκείνοι που την
προτιμούν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ιδιαίτερο πρόβλημα δεν θα
συναντήσετε για να κλείσετε δωμάτιο, ενώ μπορείτε να έχετε την πόλη ως βάση
για τις γύρω εξορμήσεις σας.

«Preveza City Hotel» (26820-89.500, www.prevezacity.gr)

Θα το βρείτε ανοιχτό όλο τον χειμώνα και, αντικειμενικά, είναι το καλύτερο
στην πόλη. Βρίσκεται 200 μέτρα από το λιμάνι, έχει 51 άνετα δωμάτια και δύο
σουίτες, εστιατόριο και καφετέρια. Ο ιδιοκτήτης Στράτος Ιωάννου είναι άψογος
επαγγελματίας και στον χώρο του ξενοδοχείου μπορείτε να θαυμάσετε τον μικρό
θησαυρό του, που είναι μια συλλογή από 120 παλιές φωτογραφικές μηχανές.

«Hotel Dioni» (26820-27.381, 27.382, 27.383)

Μες στο πλακόστρωτο κέντρο της παλαιάς πόλης, έχει μεγάλο πλεονέκτημα την
ησυχία που συνδυάζεται με τη λιτή διακόσμηση, αλλά και το όμορφο καφέ μπαρ που
διατίθεται για μικρά συνέδρια και εκδηλώσεις.

«Margarona Preveza»

«Margarona Preveza» (Amalia Hotel) (26820-24.360 – 68, www.amalia.gr)

«Κοιτάζει» στον κόλπο της Μαργαρώνας στη δαντέλα του Αμβρακικού και θα κλέψει
γρήγορα την καρδιά σας με το πολυτελές εστιατόριό του, τα 117 άνετα δωμάτιά
του, την πισίνα και το πλεονέκτημα ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της
Πρέβεζας αλλά και στην αρχαία Νικόπολη. Διαθέτει και γήπεδο τένις.

«Hotel Avra» (26820-21.230)

Χτίστηκε το 1996 στην καρδιά του λιμανιού της Πρέβεζας, με 28 δωμάτια και θέα
στον Αμβρακικό. Μεγάλα ατού του, η απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πόλης
και το πρωινό του.

«Hotel Urania» (26820-27.123, 243.07)

Βρίσκεται στη Λεωφόρο Ειρήνης, πολύ προσεγμένο με 20 δωμάτια και θαυμάσιο
σαλόνι στο ισόγειο.

Μπορείτε επίσης να μείνετε στο «Μίνως» (26820-28.424, 23.399) και στο
«Ζήκας» (26820-27.505) μες στην πόλη.

Πόλη των κάστρων

Το κάστρο του Παντοκράτορα

Η ίδια η στρατηγική θέση της πόλης απαιτούσε οχυρώσεις. Το πρώτο οχυρωματικό
έργο ήταν το κάστρο της Μπούκας, δίπλα στην πόλη, στην είσοδο του
Αμβρακικού Κόλπου. Το φρούριο καταστράφηκε από τους Ενετούς το 1701 και οι
επόμενοι κατακτητές, οι Τούρκοι, έχτισαν αυτό του Αγίου Ανδρέα (Ιτς
Καλέ ή Πλατάνου) που τα τείχη του ξεπερνούσαν σε ύψος τα 10 μέτρα.

Το κάστρο του Αγίου Ανδρέα

Μετά την ενετική κατοχή ο Αλή Πασάς επισκεύασε το κάστρο του Αγίου Ανδρέα και
κατασκεύασε την τάφρο που το περιέβαλλε. Ο ίδιος έχτισε το 1807 το κάστρο
του Παντοκράτορα στην ομώνυμη περιοχή, το οποίο τα επόμενα χρόνια
χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Από εδώ θα απολαύσετε εξαιρετικό ηλιοβασίλεμα.
Τέλος, το 1819 χτίστηκε το κάστρο του Αγίου Γεωργίου για να υποστηρίξει
οχυρωματικά αυτό του Αγίου Ανδρέα. Τα προηγούμενα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν από
τον Στρατό, αλλά σήμερα είναι εγκαταλελειμμένα.

Εκκλησίες με ιστορία

Ο Πύργος του Ρολογιού

Το ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο του Αγίου Χαραλάμπους, που είναι και
η μητρόπολη της Πρέβεζας, και ο Πύργος του Ρολογιού του 1792 που
ακουμπάει στον ναό, ξεχωρίζουν. Επίσης αξίζει να επισκεφθείτε τον ναό του
Αγίου Αθανασίου με τοιχογραφίες του 1780 (ο μόνος ναός που δεν κάηκε
από τον Αλή Πασά) όπως και τον ναό της Μεταμορφώσεως με τις τέσσερις
εικόνες, έργα του Φώτη Κόντογλου, στον συνοικισμό του Παντοκράτορα.

Οι τοιχογραφίες του Αγίου Αθανασίου

Επίσκεψη αξίζουν και ο ναός του Αγίου Νικολάου και το εκκλησάκι του Αγίου
Σπυρίδωνα για τον οποίο λέγεται πως στο σημείο όπου βρίσκεται, λίγο πριν από
το Βαθύ, βρήκε για λίγο απάγκιο το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος όταν
μεταφερόταν στην Κεφαλονιά.

Πυρήνας ζωής

Ο ψαράς που περιμένει στο παρατηρητήριο υπομονετικά για να σηκώσει τα δίχτυα
και να εγκλωβίσει ψάρια (το περίφημο «νταλιάνι»), τα δεκάδες κότερα και
ιστιοφόρα που δένουν στην αγκαλιά του, οι ψαράδες με τις βάρκες που οργώνουν
τα νερά του και τα 280 είδη πουλιών που έχουν εντοπιστεί εδώ γύρω να έχουν το
σπίτι τους, όλοι παίρνουν ζωή από τον Αμβρακικό Κόλπο. Με έκταση 405 τ. χλμ.
και μια μοναδική διέξοδο προς το Ιόνιο Πέλαγος, είναι ο σημαντικότερος
υγροβιότοπος της Ελλάδας και τα νερά του ανανεώνονται περίπου μία φορά το
χρόνο. Τα δύο μεγάλα ποτάμια της περιοχής, ο Άραχθος και ο Λούρος, έχουν
διαμορφώσει ένα μοναδικό τοπίο από λιμνοθάλασσες, παραλίες, μικρά νησιά και
παραποτάμια δάση. Δοχείο ζωής.